Al fluitend op een klein fluitje met een piepklein trillend bijvoegsel roept de Sjamaan ons stipt om 1 uur na middernacht in de lntvangstruimte.

Sommigen hebben geslapen. Anderen lukten daar nauwelijks in.

Je hoorde ze zeggen dat ze te zenuwachtig waren over het onbekende dat hen te wachten stond.

Ik sliep, zoals gewoonlijk, als een marmot. Slapen is voor mij, om het even in welke situatie mijn leven ook is, nooit een probleem.

Ook Diana kon niet slapen. Geen wonder, in haar gewone leven gaat dit bij haar ook nooit als vanzelf.

Loading full article...