De liefde voor een Weckpot koffieplant


Ik heb niet bepaald groene vingers, en dat is zacht uitgedrukt. Of het nu een gezellig plantje is, een cactus, vetplant of een simpel bosje bloemen. Alles is in een mum van tijd dood en verdort. 

Ik was onlangs op een swan market in Rotterdam. En daar stuitte ik op een weckpot koffieplant. Het blijkt een nieuwe trend te zijn. Het bijzondere aan deze plant is dat hij zelfonderhoudend is. En dus ideaal voor mensen als ik die geen groene vingers hebben. Het is wel belangrijk om de deksel niet te openen, zodat het klimaat in de pot niet verstoord wordt. De plant had alleen een beetje liefde nodig.

Ik was helemaal enthousiast geworden.  Liefde had ik genoeg om te geven En ik kon niet anders bedenken dan dat dit precies iets was voor mij. Toch iets groens in huis, al zit het in een pot.  De plant was zelf onderhoudend, dus dit was niet te verpesten. Of toch wel?

Er was mij verteld om de plant in het licht te zetten maar niet in direct zonlicht. Zo gezegd, zo gedaan! De koffieplant staat nu twee weken bij mij op tafel, en ik denk dat jullie 'm al voelen aankomen. De plant begint er wat zielig uit te zien. Hij is een stuk geslonken, de bladeren zijn gaan hangen en hij heeft een vreemde kleur gekregen. Mijn vermoeden? De weckpot koffieplant is dood aan het gaan.

Ik begrijp er niets van. Waar ging het mis? Wat heb ik verkeerd gedaan? Zelfs een zelfonderhoudende plant hou ik niet in leven. Diep triest.

Conclusie: Misschien was de liefde niet wederzijds ;-)

Groet Aviva