×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Magie in Denpasar (5)


Vorige delen gemist? Begin te lezen bij deel 1. Onder elk deel staat een link naar het volgende deel.

Een ongewone droom

In gedachten verzonken tracht ik alles wat Pak Jero me zojuist heeft verteld op een rijtje te zetten. Zonder te kijken zet ik het glas koffie aan mijn lippen en neem een ferme slok. Ik proef ik hoe de rulle drab van de koffie in mijn mond loopt. Voorzichtig laat ik de drab weer teruglopen in het glas. Ik zet het lege glas met het drabbodempje voor me neer en kijk op mijn horloge. Het is inmiddels al weer kwart over twee. Ik heb het gevoel al dagen op Bali te zitten, alhoewel het nog maar nauwelijks twaalf uur geleden is dat ik ben gearriveerd. Ik voel me eerlijk gezegd best wel behoorlijk uitgeput. Een onweerstaanbaar verlangen om te gaan liggen en mijn ogen te sluiten maakt zich van me meester. Pak Jero bemerkt hoe ik me voel en zegt dat als ik wil ik kan gaan slapen

.“Ikzelf blijf vannacht hier, in de heilige kamer”, zegt Pak Jero, “tot zonsopgang blijf ik hier mediteren, maar jij kunt nu gaan slapen als je wilt. Je kunt je kamer beneden vinden, aan je linkerhand. Het is de eerste deur waar een groen gordijn voor hangt. Toilet en wasgelegenheid bevinden zich ook beneden, in het achterste gedeelte van mijn huis. Slaap wel m’n beste Dewaputra, tot morgen”.

Ik sta op en loop naar het luik. Voorzichtig plaats in mijn voeten op de bovenste treden van de trap en zak dan naar beneden, oppassend mijn hoofd niet tegen de rand van het open luik te stoten. Beneden gekomen loop ik door naar de kamer die Pak Jero aanduidde. Ik schuif het gordijn naar links opzij en open de deur. Ik knip het licht aan en bekijk het kamertje, een simpele ruimte van drie bij drie meter zonder ramen, waarin tegen de muur tegenover de deur een eenpersoonsbed staat.

Op het houten frame van het bed ligt een dun matras. Op het voeteneinde bevindt zich een netjes opgevouwen lichtblauw laken met een rood bloemmotief. Daarbovenop ligt een ruwe, bruine handdoek. Op het bed, dat parallel tegen de kale muur van het vertrek staat opgesteld, ligt een langwerpig, rolvormig kussen. Direct naast de deur staat een houten stoel met een rechte rugleuning. Verder staan er geen meubels in het vertrek. De vloer is voorzien van tegels, uitgevoerd in wit keramiek. Ik zie dat sommige tegels beschadigd zijn. Ze vertonen kleine scheurtjes en sommige hebben kapotte hoeken. Hier en daar is het voegsel tussen de tegels verdwenen.

Ik loop naar het voeteneinde van het bed, pak de handdoek en verlaat dan de kamer, op zoek naar de wasgelegenheid die zich achter in het huis moet bevinden. Ik loop de donkere ruimte met het flakkerende rode gloed in en zie dan dat die flakkering wordt veroorzaakt door een hout gestookt vuur dat zich in een kleine met roet bedekte alkoof in een van de muren bevindt. Wat keukengerei in de vorm van een paar grote pannen, een wok, en een paar grote lepels en messen hangt erboven en ernaast aan spijkers welke in de muur zijn geslagen.

Direct links naast de alkoof bevindt zich een smalle, verveloze houten deur waarvan de houten planken aan de boven- en onderkant op een aangevreten manier kapot zijn. Ik stap op die deur af, in de veronderstelling dat zich daarachter wel de wasruimte zal bevinden. Inderdaad, in het kleine hok van twee bij twee meter dat zich achter deze deur bevindt, zie ik een vierkante blauwstenen bak met water, met op de rand ervan een roze plastic steelemmertje. Naast de blauwstenen waterbak bevindt zich een hurktoilet van lichtgroen emaille.

Ik kleed me uit en hang mijn kleding op aan de drie spijkers die in de deur geslagen zijn. Dan inspecteer ik het hurktoilet en ik zie dat de geribbelde voetstappen van het toilet er grijsachtig verkleurd uit zien. Uiteraard is er geen wc-papier te bekennen. Ik besluit om mijn schoenen voor het moment nog maar even aan te houden en neem dan gehurkt plaats boven het gat.

Als ik klaar ben, verzin ik hoe ik me schoon moet maken. Ik kijk om me heen en besluit dat het plastic roze steelemmertje de beste oplossing biedt. Terwijl ik wat water uit de blauwstenen bak schep, zie ik hoe een grote zwarte kakkerlak met lange voelsprieten wegvlucht door een brede scheur onder in de muur. Dan poog ik om van achteren langs de boel schoon te krijgen. Mijn eerste ervaring met een hurktoilet mondt uit in een plens water over m’n bruin suède Rockports.

In een van de muren, onder het roestige metalen frame van een gebarsten spiegel, bevindt zich een klein nisje waarin (gelukkig) een nog onaangebroken, verpakt stukje zeep ligt. Ik verwijder de verpakking en schep met het steelemmertje water over mijn lichaam en zeep me vervolgens in. Daarna plens ik scheppen met water over me heen. Het voelt heerlijk koel aan en het verfrist me enigszins, maar de vermoeidheid blijft toch voelbaar. Dan droog ik me af met de ruwe handdoek en kleed me weer half aan.

Met ontbloot bovenlijf loop ik vervolgens met mijn shirt, jasje, sokken en schoenen in een hand terug naar mijn kamertje. Ik hang er mijn kleren over de stoel naast de deur en zet mijn schoenen met de sokken er netjes ingestopt onder de stoel op de grond. Dan loop ik naar het bed, spreid het laken eroverheen, knip het licht uit en kruip onder het laken.

Nu het licht uit is, is het werkelijk pikdonker in de kamer. Ogen open of dicht maakt geen verschil. Met die uitzondering dan dat ik achter mijn gesloten ogen opkomende en weer verdwijnende oranjerode flitsen en sterren zie. Ondanks de warmte in het kamertje voel ik me al snel wegzakken in een aanvankelijk droomloze slaap. De intensiteit van de oranjerode flitsen en sterren wordt langzaam minder en vervaagt dan tenslotte tot een ondefinieerbare oranjeachtige rode mist. Ik ervaar de aangename sensatie dat ik omsloten wordt door een zacht aanvoelende vloeibare warmte.

Dan merk ik dat ik aan het zweven ben. Terwijl ik dat besef, zie ik hoe de rode mist gedetailleerder wordt. Ze bestaat uit diffuse nevels van oranjeachtige getinte lichtdeeltjes van verschillende intensiteit. De zachte lichtnevels openen zich en nemen me op totdat ik er volledig mee omsloten ben. Ik voel me ontspannen, zonder directe gedachten. Een gelukzalig gevoel van een ongekende vrijheid voert de boventoon. Ik ervaar een gevoel van tijdloosheid, een gevoel alsof ik hier al eeuwig ben en er voor altijd zal zijn.

Zo nu en dan duiken uit de nevels beelden (of gedachten) op die me aangenaam vertrouwd voorkomen. De meeste van die beelden blijven echter steken in mijn onderbewustzijn, als een vage prettige herinnering. Slecht enkele ervan dringen door tot mijn besef. Een beeldschone vrouw met donker haar en mysterieuze diep-donkere ogen duikt meerdere malen op uit de nevels. Ze glimlacht naar me en is ze gekleed in een lange strakke jurk van een ondefinieerbare lichtgroene kleur. Telkens als zij opduikt meen ik een geur van wierook te bespeuren. Ik probeer me tevergeefs te herinneren wie zij is.

Dan plotseling duikt het gezicht van Pak Jero op uit  de nevel. Heel duidelijk zie ik zijn gerimpelde donkerbruine gezicht, en ik merk hoe zijn donkere ogen de mijne zoeken. Ik zie hoe hij zijn lippen beweegt alsof hij tegen me spreekt, maar ik hoor daarbij geen woorden. Ik concentreer me op zijn sprietig baardje, dat vooruit-gestoken op en neer beweegt.

Na verloop van tijd verdwijnt het beeld van Pak Jero en ik bevindt me weer alleen in die tijdloze, oranjerode nevel. Dan krijg ik een nieuwe sensatie. 

Ik meen dat ik mijn naam hoor noemen. Terwijl ik me dit realiseer, wordt de nevel donkerder en verdwijnt in een inktzwarte duisternis. “Dewaputra……”, hoor ik nu helder en duidelijk in mijn oren. Ik kan niet uitmaken of de stem van een man of een vrouw is.

Plotseling schrik ik wakker. Ik zit op de rand van mijn bed, in de kamer waar ik vannacht in slaap gevallen ben. De kamer is groot en hoog als een zaal en baadt in een helder licht als dat van daglicht. Tegen de muur in de verte zie ik de stoel waarover mijn kleren hangen. Ik realiseer me dat de kamer groter is dan ik me herinner, maar die gedachte verontrust me niet. Ik fixeer mijn aandacht weer op de stoel in de verte en merk dat daardoor de afstand korter wordt. Het beeld van de stoel vervormt alsof hij vloeibaar is, hij golft en wordt hoger en dieper. Geïntrigeerd door dit vreemde verschijnsel blijf ik de stoel bestuderen

.Mijn aandacht wordt van de stoel afgeleid als ik weer helder en duidelijk die stem in mijn oren hoor, “Dewaputra……”. Het beeld van de stoel vervaagt en de kamer lijkt terug te keren tot normale proporties. Het daglicht is plots verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een schemerachtig licht waarin de details van de kamer niet goed meer te herkennen zijn.

Plotsklaps voel ik een aanwezigheid. Vlak voor me, een paar meter van me vandaan, materialiseert uit het niets een grote naakte zwarte figuur die slechts gekleed is in een zwart-wit geblokte sarong. De plotselinge aanwezigheid van die zwarte figuur geeft me een ongemakkelijk gevoel van vage onrust, hetgeen zich uit in een misselijk gevoel dat uit mijn navelstreek schijnt voort te komen. De`zwarte figuur kijkt me zonder te spreken met halfgesloten ogen aan en ik zie hoe zijn dunne rode lippen gefixeerd zijn in een onbeweeglijke, vage glimlach.

Het misselijke gevoel van onrust rond mijn navelstreek neemt toe als ik merk (of vermoed) dat hij probeert om op een of andere manier tot mijn geest door te dringen. Het gevoel is hoogst onprettig en geeft me een steeds sterker wordende aandrang om hem te laten verdwijnen. Ik knijp mijn ogen dicht, maar het beeld verdwijnt niet. “Weg!”, probeer ik uit alle macht te schreeuwen, maar het lukt me niet om te spreken. Terwijl ik verwoede pogingen doe om mijn stem te activeren, hoor ik ver weg een aanhoudend geklop. De zwarte figuur is plotseling verdwenen en het geklop klinkt nu luider.

Ik open mijn ogen en kijk verward om me heen. Het is pikdonker en ik voel dat ik drijfnat ben van het zweet. Ik strijk met mijn hand het zweet van mijn voorhoofd en hoor nu duidelijk hoe er op de deur wordt geklopt.“

Moment”, roep ik met een dikke tong in mijn uitgedroogde mond naar de deur.

> lees verder in deel 6

Wil je meer weten over Bali? Kijk dan op mijn website, https://www.wonderfulbali.com

Hierop staan veel interessante artikelen en mooie slideshows.

 

© Dewaputra | eigen foto's

 



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts