En plots sta je daar... even groot als mij
in je eerste pak, een echte jongeheer.
Die kleine jongen holde mij voorbij
en zie ik waarschijnlijk nooit meer.
Maar in je guitige lach en ietwat onzekere blik,
zie ik toch nog het manneke van toen.
Ik neem alles in mij op ... dit gekke ogenblik
en geef je dan trots een zoen.

Je mama,
de verhalenheks.



Comment with a minimum of 20 words.
Monetization is required
9 comments