Corsica, dag 5 - Tour de la Parata en îles Sanguinères


6 juli - Na de lange autorit van gisteren (die wel degelijk de moeite waard was !) besluiten we vandaag wat dichter bij 'huis' te blijven. Het wordt een ritje naar 'Tour de la Parata', waar je de piepkleine eilandjes 'les îles Sanguinères'  kunt zien liggen. De rotsen voor deze kust zijn gemaakt van magma, wat je duidelijk ziet aan de zwarte kleur.

Als je Corsica doorkruist, vind je op de vele uitlopers bij de zee zo'n 90 van die torens. Ze werden door de Genuezen ter verdediging op alle uithoeken gezet.

We rijden de hoofdstad Ajaccio voorbij tot de kaap op het uiterste noordwestelijke puntje in de Golfe d'Ajaccio.

Zoals meestal hier op Corsica, is er onderweg wel wat te beleven.

De rotsen op deze smalle uitloper, waar je aan beide zijden de zee kunt zien, hebben weer een totaal andere fauna en flora.

Toevallig zit een aalscholver zijn veren te drogen op een uitstekende rots in de zee. Hij had zijn vleugels net toegevouwen toen ik deze foto nam. Deze vogels zitten heel vaak met open vleugels op paaltjes en dergelijke, om hun verenkleed te drogen. (zie onder)

Je kunt met de auto maar tot op een bepaald punt rijden, maar er is voldoende parkeergelegenheid. Er is ook een grote betaalparking.

Van daar uit moet je te voet verder. Het pad is goed bewandelbaar. Als je enkel tot op de uiterste punt loopt, kun je zelfs met minder goed schoeisel de wandeling aan.

Er varen ook bootjes naar les îles Sanguinères, maar je kunt ze net zo goed van op de verste punt van de kaap zien. (foto links onder)

Je hebt er een prachtig uitzicht over de volledige Golfe d'Ajaccio als je je omdraait. (foto rechts onder)

We besluiten de steile klim, voornamelijk in trapvorm uit de rotsen gehouwen, te maken naar de toren.

Na nog wat geklauter over rotsblokken die hoger dan mijn knieën komen, heb ik dit uitzicht wanneer ik met mijn rug tegen de toren sta. Het pad stopt wel wat lager, maar het uitzicht maakt het gestuntel om er te geraken wel goed. Hoe ik straks weer beneden kom, zijn zorgen voor later.

In de verte, op de smalste strook, zie je de weg die we gewandeld hebben. Hier besluiten we om straks rond de tweede heuvel te wandelen.

Zo gezegd, zo gedaan. De tweede heuvel is flink begroeid, maar ook hier is weer een goed onderhouden wandelpad aangelegd.

De wandeling is vrij vlak, met opnieuw mooie vergezichten. (foto's hier onder)


We eindigen met een lekker ijsje en een frisse pint, nog nagenietend van het uitzicht...

Ook zin om te bloggen of reacties te geven ?
Klik dan hier.