"Wat sta je me aan te gapen k*t" komt mijn kant uit als ik wat voor mij uit staar, niet echt kijkend, niet echt zien.


Als ik knipper zie ik het groepje jongeren zitten, allemaal, in wat ooit, nette kleding, was.


De jongen in het midden ziet achter over geleund op het bankje , zijn armen uitgespreid over de rug leuning, met zijn cummerbund (Buikband) half los over zijn kruis hangend.

Aan zijn linker kant zit een andere jongen, zijn, ooit witte, overhemd is nu een canvas van rode wijn vlekken en braaksel.

"Ja ik heb het tegen jouw crack h**r uitziende k****r h**r" Klinkt het van zijn de rechter kant van de jongen in het midden.

Aan die rechter kant zit een dametje, haar hakjes houd ze in haar handen, waarvan ik er bij 1 duidelijk kan zien dat de hak gebroken is en de rest van de schoen, net zoals het linker banndje van haar jurk, is gescheurd.

ze kijkt mij aan met een vuile blik, die zelfs onder haar dikke, veelal doorgelopen, laag make-up te zien is.


Ik reageer niet, ik heb er geen zin, daarentegen is Lene Marlin aan het zingen over onvergeefbare zondaars, en heb ik geen zin om de energie van het nummer, wat een soort van mengel moes is tussen onrust en sereniteit, niet verstoren door het dametje een reactie te geven.


"Zie je wel , zo een Oekraïense t**f" zegt de jongen aan de linker kant "Mooi dan kan die sl*t ons niet verstaan" grinnikt het dametje als ze mij aan kijkt, "Ja ik heb het tegen jou, nep Rus"


Als op dat moment ook Lene klaar is met zingen geef ik het dametje een glimlach.


"Zie je, die k*t verstaat er geen woord van en denkt vast dat we goede dingen zeggen"


Ik vraag mij af of ik ze nog even door moet laten gaan, want als ik zo naar ze kijk lijkt het bijna alsof ze net een gevecht op leven en dood hebben overleefd.


Maar ik weet beter, ik ken het type, Mijn ouders zouden ze "Korps balletjes noemen.


Ik heb ze ook al vaker gezien, nee niet deze specifieke groep, maar meer het type, toen ik nog door Utrecht naar een andere baan dan die ik nu heb, ging, stonden ze daar heel erg vaak, bij de club, mooi in hun smokings, Armani pakjes, en dure jurken.


Jongens en meiden van "stand" die ergens bij een dure en veel al prestigieuze, studenten vereniging zaten en dan nu een feestje hadden.


Netjes in de rij staand, Sommige van hen een beetje "ballend" met een dikke sigaar in de mond, vaak zich gedragend alsof hun studenten tijd echt de beste tijd van hun leven gaat zijn.


Het groepje op het bankje op het perron lijkt ook naar zo een feestje te zijn geweest, een feestje wat een gedegen analogie is van het type dat er heen gaat, en, zoals ik al zei, van de overtuiging is dat hun studenten tijd de beste tijd is, het type dat het feestje inging en daar een goede tijd had, denkend dat het eeuwig zou duren om dan aan het einde van de rit, smerig, moe en in geruïneerde kleding op een bankje zitten, de invloed van de alcohol, en roekeloze overgave nu pas zichtbaar onder het laagje vernis dat het nachtelijke vermaak gebracht had.


"Je hebt gelijk, ze lijkt als of ze die p*k wel in d'r bek zou nemen, je weet wel , zuigen voor het vaderland" Zecht nu de jongen die in het midden zat, niet langer omhoog naar het plafond starend, met zijn armen gespreid over de rug leuning van het bankje, maar nu met een sigaretje tussen de vingers mij aan kijkend.


"Moet je is na gaan als die ..." " als die trut jullie kon verstaan? "


vul ik hem aan.


Het sigaretje vast geplakt aan zijn lip hangt naar benden als alle drie mij lam geslagen aan kijken.


"Je kon ons verstaan en je zei niks? wat is er mis met je k****r h**r?" zegt het dametje als ze opstaat en mij dreigend aan kijkt als ze haar hakjes nog wat steviger vast grijpt.


"Wie denk je wel niet dat je bent? " sist ze als ze dichterbij stapt.


"Is het mijn schuld nu?" Vraag ik als ik naar haar kijk, niet onder de indruk van haar plots opgekomen agressie en woede.


"Je kon ons verstaan en je zegt niks, tuurlijk is het jouw schuld crack h**r uitziende sn*l"


Ik steek mijn handen in mijn zakken en haal mijn schouders op, ik ken deze woede maar al te goed, ik werk er elke dag mee, alles is fijn en goed tot dat er iets gebeurt wat ze niet fijn vinden en alle schijn van vriendelijk als sneeuw voor de zon verdwijnt.


Een vierde persoon is er bij komen staan zijn vlinder dasje hangt om zijn nek en hij heeft een jointje in zijn mond.


"Zeg wat, g*dverd*mme, krijst het dametje, maar ik wil niet reageren, ik heb geen zin in haar gemekker, helaas is mijn mond sneller dan mijn gezonde verstand "Ik wist niet zeker of je het over mij of je eigen moeder had" ontsnapt mijn lippen, zonder ook maar enige kans te hebben om de woorden tegen te houden.


"Wat zei je? "Krijst zij nu ze heeft haar hakjes nu bij de neus vast en zwaait met ze mijn kant op. "Hoe noemde je mijn moeder?" haar stem luid, "Ik heb vannacht al een andere k****r t**f, het zieken huis in geslagen, denk maar niet dat ik het niet durf, wat zei je? hoe noemde je mijn moeder?"


Ik lach als ik in mijn kop telefoon "What we have here is a failure to communicate" hoor en Axel Rose (geen familie :P) van guns en roses begint met vertellen waarom hij hun burger oorlog niet wilt"


"Vind je dat grappig" Krijst het dametje nu, als de Vierde jongen haar weerhoudt van dichter bij mij te komen, terwijl hij haar met "Rustig nou maar" probeert tot rust te manen.


Als ik haar aan kijk en een stap terug doe haal ik diep adem.


"waarom zeg je die dingen tegen en over mij als de vraag of het over je moeder ging, je zo enorm boos maakt, als het niet acceptabel is voor haar, waarom is het dan wel acceptabel tegen over mij, iemand van wie jullie dachten niet te verstaan wat je zei?"


Het meisje trekt zich los van de jongen en draait zich om en loopt terug naar het bankje, pakt het schouder tasje dat schijnbaar achter haar gelegen had en loopt naar de trein die net is aangekomen en stapt in, gevolgd door de drie jongens, die mij ook vuile blikken toewerpen.


Las kort er op de conducteur een fluitje geeft en de deuren met een sis dichtgaan zie ik ze naar mij kijken, het meisje overduidelijk lelijke dingen zeggend als ze mij een middel vinger toewerpt terwijl de trein weg rijdt.


ALs ik de trein met mijn ogen volg geef ik een zucht en draai mij om als de trein die ik hebben moet het station in komt rijden.


Ik begroet de conducteur die het rijtuig uitkomt en mij terug groet.


Ik neem een plekje in en zet mijn tas naast mij neer.


Na het fluit signaal kijk ik naar de donkere wereld buiten de trein, en kan ik enkel maar denken


Most of freedom and of pleasure


Nothing ever lasts forever


Everybody wants to rule the world.






Everybody wants to rule the world.


Comment with a minimum of 20 words.
Monetization is required
36 comments