Niels (het meeste van alles)

Niels (het meeste van alles)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Eens in de zoveel tijd komt er een hond op je pad die alles wat je dacht te weten van honden en in het bijzonder labradors volledig teniet doet omdat hij gewoonweg, ‘anders’ is. Zo kwam de bruine labrador Niels op 10-jarige leeftijd in ons (toen nog) tamelijk rustige dierengezin wonen en wist hij binnen enkele dagen al mijn labradorkennis overhoop te gooien en het huis op stelten te zetten met zijn typische Niels-zijn. Hij was onze 4e senior labrador en voor het eerst hadden we er twee in plaats van een. Ons (ook bruine) labje Samson hadden we ruim een jaar en hij was al 13 toen Niels kwam.

Onstuimig, ongehoorzaam, een beetje gek, extreem hyper en oneindig lief, zo zou ik Niels misschien kunnen beschrijven, ware het niet dat hij nog zo veel meer is. De eerste twee weken was er geen land met hem te bezeilen. Met de kat ging het prima, maar hij bleef die arme Samson maar uitdagen en ik moest me voortdurend inhouden om niet in te grijpen. “Ze moeten het zelf oplossen” hoorde ik mezelf stoer zeggen, terwijl ik met een zwaar hart naar mijn werk vertrok en ze samen achterliet. En als we thuiskwamen blafte Niels de hele flat bij elkaar, maar we wisten niet of hij blij, nerveus of gewoon druk was. Het klieren tegenover Samson werd inderdaad onderling opgelost toen Samson er ineens helemaal klaar mee was. Hij stond op, maakte zich twee keer zo groot en legde zijn kop op die van Niels. Met andere woorden: “Ik ben de baas, broekie”. En Niels was blij, opgelucht, tevreden en gelukkig want hij snapte het meteen: Samson nam de leiding en Niels kon dat ingewikkelde issue over rangordes loslaten. Vanaf dat moment werden de oude mannetjes hechte vrienden van elkaar.

Het uitlaten was de eerste tijd een beschamend avontuur. Waren de eerdere honden en Samson als was in onze handen geweest, Niels liet ons alle hoeken van de stad en het park zien met zijn voortdurende getrek en hyperactieve gedrag.  In plaats van naast me, moest en zou hij vooroplopen, maar tegelijkertijd wilde hij natuurlijk totaal niet als dominant worden aangezien. Zodra een vreemde hond naar hem blafte of gromde verstopte hij zich achter mij of Samson en wij mochten het voor hem oplossen. Maar toch wilde hij vooroplopen, want hij was nu eenmaal snel, sneller dan alles en iedereen. Even gezellig met iemand praten die we tegenkwamen was er niet bij. Niels blafte net zo langdurig als hard en de strekking was duidelijk: niet stilstaan, maar lopen!

Ook de eerste autoritten met Niels leverde veel stress en irritaties op, maar dat was achteraf onze eigen schuld.  We waren zo dom om hem op de achterbank in een tuigje te zetten. Dat tuigje moest natuurlijk kapot en ging ook kapot en wij probeerden ervoor te zorgen dat hij niet naar voren kwam en rustig bleef.  Nee Niels, niet doen Niels, houd er nou mee op Niels, rustig blijven Niels, verdorie Niels!

Ik heb in die tijd zelfs een boek aangeschaft over het omgaan met honden omdat we niet zozeer aan Niels, maar wel ernstig aan onszelf begonnen te twijfelen. Natuurlijk hielp er niets en werd Niels alleen maar drukker en onzekerder door de commando’s en aanwijzingen die we hem wilden geven. Onze lichaamstaal veranderen? Meer overwicht tonen?  Niels stond ons aan te kijken alsof we gek waren en Samson dacht er duidelijk het zijne van. We stonden gewoon voor joker.

Maar toen, na de zoveelste poging om hem iets te laten begrijpen en ik die vragende oogjes in dat zijn lieve grijze snoetje zag, viel bij mij ineens het kwartje: Niels hoefde helemaal niet te veranderen. Niels mocht gewoon zijn eigen lieve, drukke, maffe zelf zijn. Wat kon het ons schelen dat hij niet altijd meteen luisterde, wat maakte het ons uit dat hij zijn eigen ritueeltjes had en hoe belangrijk was het dat hij het liefst voor iedereen uit wilde lopen? Jammer dan dat hij ons voor paal zette door op het strand of in het bos alle kanten op te rennen voordat hij weer blij naar ons toe kwam gehuppeld. Als hij het liefst altijd precies dezelfde routes liep dan was het toch logisch dat hij zich opstandig ging gedragen zodra we daarvan afweken? En als hij het irritant vond als ik weer eens veel te lang stil stond om met iemand te praten dan mocht hij toch best aangeven dat hij liever door wilde lopen? Het allerbelangrijkste was dat Niels gelukkig was en zichzelf mocht zijn. Want Niels was en is een van de liefste en aanhankelijkste honden die we ooit hebben gehad.

Met lieve oude Samson heeft hij nog bijna een jaar een perfect duo gevormd en toen wij Niels eenmaal helemaal accepteerden zoals hij was werd Niels nog leuker, liever en dierbaarder. Toen Samson stierf en Niels de enige hond in huis werd viel er voor hem duidelijk een gat in zijn dagelijkse rituelen en begon hij een soort nerveuze verlatingsangst te ontwikkelen. Een maand later adopteerden we de 10-jarige zwarte labrador Bennett en dat bleek een ‘match made in heaven’. Die rustige, stabiele, grote, zwarte lobbes bleek het perfecte maatje voor de nerveuze, drukke, bruine Niels. De mannetjes speelden vaak met elkaar en daarbij zorgde Niels er natuurlijk wel altijd voor dat Bennett won en Bennett speelde dat spelletje vrolijk mee. En op de bank, in bed en in de auto sliep Niels zoet en vredig tegen zijn grote hondenvriend aan.

Niels wordt over een paar maanden 14 en is dan bijna 4 jaar bij ons. Zijn maatje Bennett is er gelukkig ook nog en de twee heren hebben het nog steeds goed samen. Niels toont nog dagelijks zijn affectie door Bennett een wasbeurt te geven, die gelaten wordt ondergaan. Soms spelen ze nog en dan wil Niels niets liever dan dat Bennett de bal van hem afpakt. Ons kitten Liefke zit regelmatig op het hoofd van Niels, trekt aan zijn oren of speelt met zijn staart en dat vindt hij helemaal prima, zolang hij ook haar maar af en toe onder haar staartje mag wassen.

Nu Niels ouder wordt begint hij minder goed te zien en te horen en daar heeft hij zichtbaar moeite mee. Hij klampt zich nog krampachtiger vast aan alles wat hij kent en begint steeds meer op een stalker te lijken met betrekking tot ons. Omdat we pas verhuisd zijn naar een huis met een grote tuin moet hij ineens zijn weg weer opnieuw zien te vinden. Soms blaft hij het hele dorp bij elkaar als hij me even niet ziet en dan ga ik hem geduldig halen, soms wel twintig, dertig, honderd keer op een dag, maar dat is niet erg. Dan weer wil hij naar binnen en dan weer naar buiten, maar alles is goed.

Zijn autistische trekjes, zijn ongelofelijk zachte karakter, zijn aanhankelijkheid, zijn onvermogen om met veranderingen om te gaan en zijn vermogen om onvoorwaardelijk lief te hebben maakten Niels tot onze held, onze schat, ons onmisbare gezinslid. Hij is de beste zwemmer, de snelste loper, de grootste stalker, de drukste dromer, het zachtaardigste watje, de sluwste dief, de ranzigste likker, de ongeduldigste wachter, de beste verliezer, vervelendste dierenartsbezoeker, de ondeugendste doerak, de meest eigenwijze flapdrol, de oudste puber,  de grappigste clown, de trouwste vriend en de liefste labrador van het universum. Niels is een fantastisch geschenk waar we nog iedere dag dankbaar voor zijn.

Hij was en is nog steeds ons lesje in geduld en een betere leermeester kunnen we ons niet wensen. Als Niels nerveus is of iets te spannend vindt, dan proberen we het  probleem voor het op te lossen, want daar zijn we tenslotte zijn 'baasjes' voor. 

Ooit komt de tijd dat we hem zullen moeten loslaten en daarna zal alles altijd anders zijn. Want Niels was en gaf altijd het meeste en het beste van alles.

 


help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (10 reviews)
expand_more
Verberg reacties
ach die lieve Niels geniet nog maar lang van hem.
| 00:33 |
Lieve Ilonka, wat heb je dit ontzettend  prachtig geschreven. ❤️ Ik was er stil van  en ontroerd, zo mooi ,open eerlijk en  ZO  Niels.  🐾💙 En Ik ben nog iedere dag dankbaar dat jullie op mijn pad zijn gekomen. ❤️ Meer LIEFDE voor de dieren als jullie geven is onmogelijk. Een hele dikke knuffel voor Niels 
| 23:47 |
Dat is een hond om van te genieten
| 16:29 |
Mooi hoor Ilonka!
| 14:21 |
Wat een geweldig mooi verhaal. En wat prachtig dat jullie dit doen voor de senioren. Ik weet niet of ik het aan zou kunnen iedere keer na een relatief korte tijd weer afscheid te moeten nemen. Daar heb ik respect voor.
| 09:59 |
Het is ook absoluut niet makkelijk, vooral als we gaan zien en merken dat het einde in zicht komt en het moment van afscheid nemen steeds dichter bij komt. Soms vragen we ons af hoe vaak een hart kan breken, maar tegelijkertijd geven ze ons zoveel liefde en zijn ze allemaal zo waardevol dat we gewoon niet anders kunnen dan hiermee doorgaan. 
| 12:07 |
Wat een prachtig verhaal
| 20:05 |
Wat een mooi stuk over een, volgens mij, super hond. Wat fijn dat jullie senior honden een mooi thuis bieden🐶. Ik werk als vrijwilliger in een asiel en weet, dit is wat alle honden en katten willen, ik ben ontroerd en wens jullie nog heel veel moois zo samen.
| 20:03 |
Dank je wel. Het adopteren van senioren is sinds 11 jaar een ware passie geworden. Hoewel het steeds weer verschrikkelijk verdrietig is om al na een paar jaar afscheid te moeten nemen, is de liefde die we van hen krijgen zo waardevol dat we vooral dankbaar zijn dat we dit kunnen en mogen doen.
| 21:53 |
Geweldig weer. Ik ben zo trots en gelukkig.
| 13:03 |
Een mooie liefdesverklaring. 
| 11:53 |
Dank je wel, zo was het inderdaad bedoeld voor ons bijzondere hondenkind.
| 14:33 |
Mooi beschreven en mooi hoe je met de honden omgaat
| 11:52 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen