×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Loop serieus en volhardend op de wolken; je bent niet alleen

Loop serieus en volhardend op de wolken; je bent niet alleen


Met volharding de wedloop lopen, die voor ons ligt

In deze blog wil ik een bijzonder Bijbelgedeelte onder de loep nemen. Ik ga een toelichting geven op Hebreeën 12 vers 1 t/m 3: 

‘Daarom dan laten ook wij, nu wij zulk een grote wolk van getuigen rondom ons hebben, afleggen alle last en de zonde, die ons zo licht in de weg staat, en met volharding de wedloop lopen, die vóór ons ligt. Laat ons oog daarbij (alleen) gericht zijn op Jezus, de leidsman en voleinder des geloofs, die, om de vreugde, welke vóór Hem lag, het kruis op Zich genomen heeft, de schande niet achtende, en gezeten is ter rechterzijde van de troon Gods. Vestigt uw aandacht dan op Hem, die zulk een tegenspraak van de zondaren tegen Zich heeft verdragen, opdat gij niet door matheid van ziel verslapt’.

Dit hoofdstuk sluit naadloos aan op het voorgaande. In Hebreeën 11 vinden we een overzicht van mensen, die geloofden in wat God voor hen (en hun naasten) in petto had. In hoofdstuk 12 roept de briefschrijver ons op om serieus te zijn met God. Om Hem op de eerste plaats te zetten, zoals Jezus dat zegt in Mattheus 22 vers 37: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand.’

De vreugde die Jezus voor Zich had

Vreugde… Blijdschap… Wie van ons wil dat nu niet? Ook Jezus Christus kon de weg die God voor Hem had volhouden vanwege “de vreugde die voor Hem lag”. Maar over wat voor vreugde hebben we het dan? Veel mensen denken daarbij aan Pasen of aan Hemelvaart. Maar is dat wel logisch? Zou dat dan echte vreugde voor Hem zijn?

Wedergeboren christenen zijn het erover eens, dat Jezus God Zelf is. Hij kwam als mens naar deze aarde met een Goddelijke missie. ‘God had de wereld - en daarmee bedoelt Johannes: de mens - (immers) zo lief dat Hij Zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft’, zoals we lezen in Johannes 3 vers 16.

Hij heeft de mens niet voor niets naar Zijn evenbeeld geschapen. Wij zijn Gods lievelingsschepsel en Zijn rentmeester. In Genesis 1 vers 26 en 27 lezen we, dat ‘God zei: ‘Laten wij mensen maken die ons evenbeeld zijn, die op ons lijken; zij moeten heerschappij voeren over de vissen van de zee en de vogels van de hemel, over het vee, over de hele aarde en over alles wat daarop rondkruipt.’ God schiep de mens als zijn evenbeeld, als evenbeeld van God schiep hij hem, mannelijk en vrouwelijk schiep hij de mensen.’ Ja, de mens heeft een heel speciale plaats in Gods schepping.

De vreugde die Jezus voor Zich had, is onder woorden gebracht aan het eind van de Bijbel, in Openbaring 21 vers 3. Daar lezen wij: ‘Gods woonplaats is onder de mensen, Hij zal bij hen wonen. Zij zullen Zijn volken zijn en God Zelf zal als hun God bij hen zijn.’ God wil een relatie met de mens. God wil bij ons wonen. Op een dag zal dat realiteit worden, maar het is nu al visionair in beeld. De gelovigen worden nu al opgeroepen om hun blik, hun oog op Hem - op Jezus - gericht te houden.

Samen, als de bruid van Christus, vormen opnieuw geboren christenen een kinderschare die geen mens kan tellen. Samen bouwen wij de kerk, de belichaming van Jezus Christus hier op aarde in dit tijdperk van genade. Wij bouwen om geloof te brengen en om zo vruchtbaar en talrijk te worden en de aarde te vervullen.

Volharden, net als Jezus

Die bouwwerkzaamheden vergen de nodige energie. De mens moet immers "in het zweet zijns aanschijns zijn brood verdienen", zoals God tegen Adam zei. Dat betekent dus dat al vanaf dat moment de opdracht aan de mens is om te volharden, om door te drukken als het even tegen zit.

Jezus volhardde tot het einde toe, ja, tot stervens toe. We kennen het verhaal, maar... hoe velen onderkennen daadwerkelijk hoe diep Hij daarbij is gegaan? Wie van ons beseft volkomen wat het met Hem deed "toen de zondaars zich zo tegen Hem verzetten"? Heb je dat wel eens echt tot je door laten dringen?

Zoals Jezus het destijds volhield, zo worden ook wij geroepen om vol te houden. In vers 1 van de tekst wordt het vergeleken met een wedstrijd, een wedloop: "met volharding de wedloop lopen, die vóór ons ligt". In de Nieuwe BijbelVertaling is sprake van "vastberaden de wedstrijd lopen". Net als Jezus hebben ook wij een doel voor ogen. namelijk op de best mogelijke manier de finish bereiken.

Illustratie 1: Militaire Lichamelijke Vaardigheid

Volharding en vastberadenheid, dat was voor mij ook nodig toen ik in militaire dienst zat. De grootste fysieke test daar was voor mij gelegen in de Militaire Lichamelijke Vaardigheid, de MLV. Als niet-sporter pur sang mocht ik hier mijn beste beentje voor zetten. Volgens mijn oom, die sportleraar aan het CIOS was, was dit voor mij een onmogelijke opgave. En zo dacht ik er eerlijk gezegd zelf ook over. Maar ik wil hier een paar punten uit "strijd" als illustratie aanhalen.

Een van de 6 onderdelen was de 5 km hardlopen. Dit waren 5 rondjes van een kilometer om een viertal kazernegebouwen heen. Het was vrijwel 100% een solorace, omdat velen als een speer uit de startblokken schoten. 

Na 2 km lag ik nog keurig op het "gemiddelde" schema, maar daarna werd het moeilijk. De man met de hamer kwam langs en in de eenzaamheid van dat moment - ik zag geen anderen voor mij - zakte mijn tempo schrikbarend terug. Na de 3e tussentijd dacht ik aan opgeven. Maar ik wilde het best mogelijke resultaat halen...

Precies op dat moment zag ik voor mij een paar man terugzakken, die hun tempo niet meer volhielden. Voor mij waren zij een richtpunt en ik ging door. Als mensen hebben wij immers af en toe wat hulp nodig in de perioden dat we het wat moeilijk hebben.

Het eindresultaat was heel bijzonder. De limiet was 24 minuten, mijn score was - terwijl ik op de laatste meters door de sergeant over de streep geschreeuwd was - 23.57. Met volharding en toch ook wel vastberadenheid had ik dit onderdeel gehaald!dit blok d.m.v. de rode knop met het kruisje en sleep nieuwe blokken hiernaartoe. Het rode kruisje krijg je te zien door op deze tekst te klikken. Bekijk het filmpje hieronder voor een korte uitleg over het slepen van blokken.

Wat wil ik met deze illustratie nu precies duidelijk maken?

Ieder mens krijgt - ook in zijn of haar geloofsleven - te maken met twijfel en onzekerheid. "Kan ik die finish wel (op tijd en goed) halen?" Maar als je dan volhardt, kun je het halen.

Het grootste voorbeeld op dit gebied is natuurlijk niemand anders dan Jezus. Hij was - ondanks de twijfels die zich van Hem meester probeerden te maken in de Hof van Gethsemané bijvoorbeeld - in staat om volhardend door te gaan op de weg, die Zijn Vader voor Hem had. Het is met Gods hulp, dat christenen de wedloop tot een goed einde kunnen brengen. Aan de finish staat onze Commandant - Jezus Christus Zelf - al te wachten om ons binnen te halen. Het is aan ons om tot daar toe door te lopen. Vastberaden en volhardend...!

Wij staan er niet alleen voor!

In vers 1 van de tekst is er sprake van, dat wij "een grote wolk van getuigen rondom ons hebben". Hiermee wordt nog sterker aangegeven, dat wij er ook tijdens de race zelf al niet alleen voorstaan. Al die "grote gelovigen" uit het Oude Testament die in Hebreeën 11 genoemd zijn - van Noach tot Henoch, van Abraham tot Mozes en Elia - moedigen ook de christen in de 21e eeuw aan vanaf een enorme tribune. Mede daarin kunnen wij kracht vinden om de finish te bereiken. Onze vastberadenheid wordt versterkt, als we ons gesteund weten door "kenners van het geloof".

Illustratie 2: Militaire Lichamelijke Vaardigheid

Bij wijze van illustratie keer ik nog even terug naar het verhaal over de MLV, waar ik het net over had. Dit keer wil ik kijken naar het onderdeel touwklimmen.

Tot aan de kazerne had ik in de gymzaal nog nooit bovenin het touw gezeten. Maar de voorwaarde in militaire dienst was nu zelfs om er 2* achter elkaar in te klimmen. Min of meer onmogelijk dus, in mijn geval.

Zowaar lukt het mij om de slag te maken en die eerste keer in de top te komen. Op zich was dat al een soort wonder. Maar ja... nu die tweede keer nog... Toen ik halverwege het touw was, begon de rest van de groep mij aan te moedigen. En dankzij hun aanhoudende aanmoediging lukte het mij zelfs om dit tot een goed einde te brengen.

Het heeft zoveel indruk gemaakt, dat de sergeant het ook aan de compagniescommandant verteld heeft. En dat had dan weer gevolgen voor mijn nog jaren voortgaande contact met die commandant, ook in het kader van getuigen.

Conclusie: volharden en aanmoedigen

Het is dus duidelijk dat christenen vastberaden moeten volharden in de race van het leven. Maar ook onderken ik dat we zelf steun hebben door de aanmoedigingen vanaf de tribune door de heiligen die ons voorgingen. 

En daarnaast is dit ook een oproep om zelf een bemoediger, een aanmoediger, een supporter te zijn voor mede-gelovigen. We hebben elkaar nodig als steun en toeverlaat om zo samen en ieder voor zich de eindstreep te halen.

Meer informatie lezen over het christelijk geloof?

Een aantal andere artikelen van mijn hand over het christelijk geloof zijn:

·         Bekering brengt iets teweeg

·         Ben je bekeerd, als je belijdenis hebt gedaan

·         De mens: klein en toch groot

·         Hoe zie jij geloof, hoop en liefde?




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties