Het bos in de oorlog


oorlogsverhaal

Binnenkort is het 75 jaar geleden, dat we bevrijd zijn. Vandaar dit begin van het verhaal (zo’n 700 woorden), dat zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog. 


Mijn uitdaging is: Schrijf jij het vervolg hierop?

 

Twee vrienden in het bos 

Samen lopen ze door het bos; de 18-jarige vrienden Jeroen, Jacob en Jos. Ze lopen hier niet zomaar voor hun lol. Het is 1943, het is oorlog en zij zijn ondergedoken. Maar ze zijn verdwaald in hun eigen bos. Het lijkt wel of de vijand hen een loer probeert te draaien. Net alsof ze van alles hebben gewijzigd hier in het bos, de afgelopen nacht.

oorlogsverhaal

Plotseling staan ze voor een hoge uitkijktoren. Ze kijken elkaar aan en Jeroen fluistert: ‘Deze stond er gisteren toch nog niet?’ Verschrikt knikken Jacob en Jos hem toe. ‘Nee! Wat heeft dit te betekenen, Jeroen?’, vraagt Jos (eveneens fluisterend).

Dan zien ze voor hun ogen een paar geweren op zich gericht. Ze weten dat ze zijn gesnapt. Het is goed mis! En daar balen ze van. Eigenlijk ziet Jos maar één uitweg. En dat is… handen omhoog en zich overgeven. Precies wat hij dan dus ook doet.

Jeroen en Jacob kijken hem met grote ogen aan. “Wat doe jij nou?”, vraagt Jacob hardop. En nu is het Jos’ beurt om verrast - maar ook verschrikt - zijn ogen uit te kijken. “Zou er dan toch een steekje aan ons los zitten, zoals mijn ouders al zo vaak beweerd hebben?”


Gevangen door de Duitsers 

Maar dan dringt de harde realiteit tot hen door. Jeroen krijgt een klap met de kolf van een van de geweren. Hij valt met een lichte kreun ter aarde, waarna ook Jacob zijn handen maar in de lucht steekt. 

 Ze worden alle drie aan hun benen meegesleept naar de uitkijktoren. Daar moeten Jacob en Jos zelf de trappen opklimmen, terwijl ze vanaf de grond onder schot worden gehouden en er twee mannen met hen meelopen. Jeroen ligt nog buiten westen op de grond. Zijn enkels worden met een touw aan elkaar gebonden, waarna hij daaraan de trap op wordt gesleept. 

Boven wordt ook Jacob aan handen en voeten gebonden. Jos moet met zijn handen omhoog tegen de wand gaan staan. Met zijn gezicht naar buiten gekeerd. Maar omdat hij inmiddels geblinddoekt is, ziet hij er niets van. Jacob wordt gedwongen het tafereel rondom zijn vriend aan te kijken.

Achter Jos wordt een geweer op hem gericht. Jacob smeekt op zijn knieën om zijn vriend niet in de rug te schieten. Maar die smeekbede is aan dovemans oren gericht. Er klinkt een schot en Jos valt voorover uit de uitkijktoren. Zijn leven komt onder hoongelach ruw ten einde.

Jacob beseft dat hij maar beter nauwgezet naar zijn belagers kan luisteren. Dat hij maar beter kan doen wat zij van hem verlangen.

oorlogsverhaal

Begraven door vrienden 

Als de zon onder is gegaan, komt er een viertonner bij de uitkijktoren. Jeroen is inmiddels weer bijgekomen en door Jacob fluisterend bijgepraat. Beide vrienden worden weer - of eigenlijk nog steeds - onder schot gehouden. 

Ze worden ruw over de vloer naar de trap gesleept en van de trap afgeduwd. Jacob loopt hierbij een gebroken been op. En bij Jeroen vliegt de rechterschouder uit de kom. Een zeer pijnlijke ervaring, maar nog niets vergeleken met het leed wat hen nog te wachten staat.

oorlogsverhaal

Jacob en Jeroen worden onder dwang verplicht om een gat te graven, onderaan de uitkijktoren. Een diep gat, vlak naast de plek waar Jos is neergekomen. Direct daarna moeten ze het lichaam van hun vriend in dat gat gooien en het gat weer vol scheppen.

Een pijnlijke aangelegenheid, waar Jacob zich niet zomaar toe kan zetten. Daarom moet hij op zijn knieën voor het gat gaan zitten en zijn handen in zijn nek houden. Er klinkt een schot… en Jacob slaakt een kreet van pijn. De kogel kwam in zijn bovenbeen. Een waarschuwingsschot werd dat genoemd.

Als het gat eenmaal dicht is, als Jos daar begraven is, moeten ze hun vriend achterlaten. Jacob en Jeroen verdwijnen achterin de vrachtwagen en worden naar het plaatselijke hoofdbureau van de Waffen SS gebracht. Voor verhoor, zo wordt hen verzekerd.


Veroordeeld tot voorbeeld 

Maar van een onbevooroordeeld verhoor is niet echt sprake. De beide tieners worden ten voorbeeld gesteld voor de plaatselijke bevolking. De keuze is eigenlijk alleen nog: wordt het transport naar Westerbork, of naar de fussilladeplaats op de Markt in het centrum? 
WORDT VERVOLGD…. 
Maar door wie en hoe?  

 Plaats hieronder de link

naar jouw vervolg / slot van dit verhaal…

oorlogsverhaal
 

Deze bijdrage past in een fotowoorden uitdaging van een tijd geleden. Ik kan deze helaas niet zo snel meer terugvinden. Maar nu is het eindelijk tijd om dit te plaatsen. Binnenkort is het 75 jaar geleden, dat we bevrijd zijn. Vandaar.

Ik maak hiervan meteen mijn eigen uitdaging. Schrijf jij het vervolg hierop? Ik ben benieuwd naar jullie reacties. Ik zou zeggen: leef je uit!

oorlogsverhaal

Wil je ook meeschrijven,
maar ben je nog geen lid van Yoors?