Waarom vieren wij Pinksteren?

Waarom vieren wij Pinksteren?

In dit artikel staan wij erbij stil dat de kerk door God is ingesteld en dat tongentaal een teken is van de doop in de Heilige Geest. Geeft dit jou een nieuwe kijk op het christelijke Pinksterfeest? En wat houdt dit in voor jou?

Wat aan Pinksteren voorafgaat

Pinksteren is het laatste grote christelijke feest, na de hierna genoemde feesten. Met Kerst wordt gevierd dat Jezus Christus als mens op aarde kwam. Met Pasen vieren wij dat Jezus Christus uit de dood is opgestaan en leeft in een verheerlijkt lichaam. Met Hemelvaart vieren we vervolgens dat Hij de aarde heeft verlaten en op een wolk naar de hemel is opgevaren.

En dan lijkt het erop dat Gods bemoeienis met de mensen op aarde tot het verleden behoort. Maar…. Is dat ook zo? Nee dus, want op de 50e dag na Pasen – het woord Pinksteren betekent 50 – komt God in een nieuwe gedaante terug naar de aarde. Gods Heilige Geest wordt uitgestort.

Wat gebeurt er op de eerste Pinksterdag?

Op die dag worden de volgelingen van Jezus Christus vervuld met de Heilige Geest, zo lezen wij in Handelingen 2. Zij krijgen – zoals Jezus hen al beloofd had – kracht om in een vijandige omgeving vrijmoedig te spreken over de opstanding van hun Heer. En dat niet alleen in hun Aramese taal, die lang niet door alle aanwezigen op dit internationale feest verstaan werd. Nee, zij spraken in voor hen onbekende, maar voor de omstanders bekende talen.

Het was een verbazingwekkend fenomeen. Ongeletterde mannen die door de hele menigte begrepen werden. Vele mensen verbaasden zich erover dat zij hen in hun eigen taal hoorden spreken. Of men nu uit Egypte kwam of uit Mesopotamië, Cappadocië of Rome, of van waar ook ter wereld, men hoorde de boodschap en begreep de woorden.

Mensen vroegen zich dus af wat hier toch aan de hand was. Was dit openbare dronkenschap? Daar werd absoluut aan gedacht. Maar ja, hoe verklaar je dan dat er zulke zinnige woorden uit hun mond kwamen. Dat kon het dus niet echt zijn. Nee, gelovig als de meesten van hen diep van binnen waren, drong het besef toch door dat hier meer aan de hand was. De Goddelijke dimensie aan dit geheel was onmiskenbaar aanwezig.

De tongentaal – zoals dit verderop in de Bijbel genoemd wordt – is het teken bij uitstek dat een gelovige vervuld is met de Heilige Geest.

Een nieuw fenomeen op aarde

Zo kon het gebeuren dat op die dag – 7 weken na de opstanding van Gods Zoon – een nieuw fenomeen het licht zag. De kerk werd die dag geboren. Het aantal gelovigen – later Christenen genoemd – steeg met 3000. Een spectaculaire groei, zeker relatief gezien. Over deze geboorte schreef ik onlangs het volgende gedicht.

Gedicht: De kerk geboren

Wij vieren met het Pinksterfeest

dat God ons gaf Zijn Heilige Geest.

Elke keer als ik dit lees, 

ervaar ik hoe het is geweest

op die feestdag in Jeruzalem,
waar God Zelf aan de mens Zijn stem
gaf om Zijn eigen woord te spreken!
Hoezo: diep in het glas gekeken?

Wat klonk leek onverstaanbaar luid,
maar juist daar sprak Gods leiding uit.
Immers, van waar ter wereld ook,
ieder ontving zijn deel, zijn "strook"
van wat God ons te bieden heeft.
En dat is omdat Heer Jezus leeft!

Er werd die dag iets nieuws geboren;
de kerk vond daar haar ochtendgloren.
Door God Zelf die dag ingesteld,
heeft de kerk Zijn Woord overal verteld.
Om God daarvoor onze dank te tonen,
mogen wij keer op keer weer samenkomen.

Waarom kerk? Is dat nog een vraag?
God eren hoort altijd, ook vandaag!

Wat betekent Pinksteren vandaag de dag nog?

Je kunt je nu natuurlijk inbeelden dat met de geboorte van de kerk Gods werk op aarde voltooid is. Dat God Zich niet langer met de aarde en de mensheid hoeft te bemoeien. Alle middelen zijn ons nu gegeven en verder kan de mens het wel op eigen kracht. Immers, kennis en kunde nemen in de loop der eeuwen hand over hand toe. Gods hulp hebben wij absoluut niet meer nodig.

Maar als je goed nadenkt, als je echt je gezonde verstand gebruikt, is dat dan een realistisch idee? Of droom je dan van een schijnwereld, van een utopie?

Met de geboorte van de kerk begon volgens mij het leven van de gelovige christenheid pas. Er was absoluut nog geen sprake van volmaaktheid of voltooiing. En dus had God zogezegd nog veel werk te verrichten om Zijn plan uit te werken. En daarbij maakt Hij gebruik van mensen, georganiseerd in de geloofsgemeenschap die kerk genoemd wordt.

De doop met de Heilige Geest is nog steeds actueel

In de eerste gemeente werd voor mensen gebeden als zij (pas) tot geloof gekomen waren. Zij werden – net als de discipelen op die eerste Pinksterdag – vervuld met de Heilige Geest. Zij ontvingen diezelfde kracht en vrijmoedigheid om erop uit te gaan en te getuigen van wat God voor hen had gedaan.

En dat is – en dan spreek ik ook uit persoonlijke ervaring – nog altijd actueel. Ook nu nog worden christenen wereldwijd vervuld met de Heilige Geest. Weet je hoe ik dat bijvoorbeeld ook weet? Ik weet dat er wereldwijd mensen “in tongen spreken”. Mensen spreken onverstaanbare klanken uit terwijl zij in gebed zijn. Maar het bijzondere is dat dit geen ongecontroleerde gebeurtenis is. Een mens wordt niet “overgenomen door een of andere geest”. Het is niet zo, dat hij niet meer zelf kan beslissen of hij zich uit. Nee, iemand die op deze manier spreekt heeft de volle controle over zijn mond. Hij is volledig bij zijn verstand en wordt (in zijn geloof) opgebouwd, omdat deze woorden gericht zijn op en tot eer van God.

Pinksteren, het feest van de oogst; een nieuwe dimensie

Daar waar Pinksteren plaatsvindt op de dag van het joodse oogstfeest, is de link denk ik heel helder. Er wordt op die dag een nieuwe oogst binnengehaald. Vele nieuwe gelovigen werden toegevoegd aan dit nieuwe fenomeen, de kerk. En de groei van deze nieuwe vruchten is het werk van God Zelf. De Heilige Geest – soms afgebeeld in de vorm van een duif - daalde neer op aarde. God heeft absoluut de leiding over Zijn eigen werk, daar ben ik heilig van overtuigd.

Natuurlijk vinden we in de kerk veel door mensen ingebrachte gebruiken en tradities, maar de kern is en blijft een instelling door onze Heer en Heiland Zelf. Veel mensen denken bijvoorbeeld bij het begrip “kerk” aan een gebouw. Maar dat heeft eigenlijk niets te maken met de kerk, zoals die door God is ingesteld. 

Centraal staat namelijk het samen God eren en van Hem leren. Dat is dan ook de plaats waar God kan bewegen en waar ook anno 2017 nog steeds vele wonderen en tekenen gebeuren.

 

Je kunt hier ook een interessante visie op het doel van Pinksteren beluisteren in een preek van GODcentre Gouda. 

Wil je ook meeschrijven,
maar ben je nog geen lid van Yoors?

Promote: support and profit

Support Flying Eagle with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
Who was I in a past life?
#reincarnation Hello! I am Edward of the Knight. I am very optimistic in character and when people at the KRO asked people to participate in the Regression Therapy program at Louis De Bie, I thought why not? But I have to admit that I didn't believe in having a past life at all. I was thinking, either do you fantasize under a session or it's a form of telepathy. You then, as a ghost somewhere in the Universe, pick up memories of someone else's life. From the Akasha storage area of the Universe maybe. Because that's what I believed in. Also that we each have a soul and we belong to a whole created by the Creator, the source of energy from which everything came into being. But now I have to admit that I am not sure what to think about it. Because the images that I received during my Regression Therapy under the direction of Dr Louis De Bie turned out to be very true. To see if it was right, what I just shook up my sleeve during the session, which lasted about an hour, we went to the area in France. To Normandy. In Tourvolle sur Arques in the countryside stands the Miromesnil castle. Under trance, I told, with great conviction, that I had worked there as a gardener in 1753. Just a little while 250 years ago! The memories that came to me were very vivid. I saw myself planting flowers, weeding among the many vegetables in the vegetable garden, cropping the grass with a scythe, etc. Life as a gardener there, I remembered, was very satisfying. I was living in a house on the right side of the castle with my wife and 2 children. A young and a girl. We all had a loving existence. With the lord of the castle, who appreciated my work, I also had a friendly contact earlier. By the way, it was a man with a good character. He occasionally gave the children some toys and they were also invited to the castle. There they were treated to tasty things and they were even allowed to play hide and seek in the castle. I don't remember him having a wife. My wife at the time did work as a cook in the kitchen. A large window overlooked the flowers and the vegetable garden. You only had to take a few steps outside to bring in crispy fresh vegetables in the kitchen. The visit with Derek Bolt, who helped lead the search in the right direction, was very exciting for me. Because you know, I still thought I made it all up. Under trance, it is difficult to determine for yourself whether your thoughts are true or fantasy. But when we entered Miromesnil through a door between a high wall, I immediately knew how to walk along the trail from the castle to the house. I knew exactly. The house is located to the right of the castle with the back facing the vegetable garden. I remembered that I could pass by a garden lodge from the house to the garden. So the front door of the house was on the other side. I knew we had a big room and two bedrooms. One for the parents and one for the children. Today, family of the current owner of the castle Nathalie Milotet lives in. We got a tour of the cottage in which I had enjoyed many happy days in the past. We were also invited by the current owner. The castle is partly inhabited by her. But part of it is now a museum. On a brown writing table there lies the will of the then lord of the castle, where I was a gardener. It describes in French that after his death, the gardener received an annuity of 200 pounds for the rest of his life. When we asked the woman if this was a lot, she replied that you could make a good living at that time and then the lord of the castle really carried his gardener in the heart So that's how I remembered him. We also went to visit the city of Rouen itself. Because I had told during the session that I would occasionally go to a blacksmith in the city to have my gear sharpened or to buy something new. The blacksmith was also a good friend of mine at the time and I was allowed to stay with him. Because of course everything happened with cart and horse back then and if you had to go on foot, it took hours before you got to Rouen from the countryside. I remembered exactly how I had to go a straight road towards Cathedral to see the blacksmith. In the century at that time, all blacksmiths lived together on the same street. They were competitors of each other. In the meantime, the street had changed its name. That's what a local historian told us. Instead of Rue Standre de la Porte aux Fevres, she is now called Rue aux Ours. I had also remembered an inside of a church. After going to see the cathedral inside, this turned out not to be the right church from which I had seen images. It was Eglise StOuen. She looked just like I described under the session. A beautiful stained stained glass Rosette above the entrance to the Church. A dark brown very tall pulpit, a tube organ behind the altar. It knocked like a bus. I also remembered my own passing in this session and saw my then wife, my daughter with her husband and twin children and my son standing around my bed. I was at peace with it at the time because I had a lung disease and I was refraining from it a lot. I was also thankful on my deathbed for the life I had suffered It was a satisfactorily peaceful existence with the pleasure of seeing the plants bloom and growing. Which I really enjoyed back then. I had no enemies and some close friends and a very lovable wife. And real fun kids. I would like to draw storage again for this life. My current life is really hectic. But that's also because I love music a lot, I put myself forward as a DJ. Together with a good friend, I also work out music concepts. In addition, I also work in an advertising agency. You also have to save your household, and I live apart from my soul friend. So a completely different life. From what I experienced, I picked up a lesson: “Take it slow down now and then, Edward, I think. W myant, all that hectic stuff is really not necessary. But yes it will also be the present zeitgeist, isn't it? I do slow myself down a bit more these days.
More



23 comments