We leven in een je en jij maatschappij


Gedachten van een (mij) bekende auteur over de maatschappij in de 21e eeuw. Het ‘u’ van vroeger maakt met rasse schreden plaats voor je, jij en jou.

U zeggen komt minder voor dan vroeger

Het valt me vaak op hoe gemakkelijk mensen je en jij zeggen tegen (andere) volwassenen die ze niet kennen. Ik geef toe dat ik ook de neiging heb me er schuldig aan te maken, maar ik probeer zoveel mogelijk U te zeggen tegen mensen die ik niet ken.

Ik ben opgevoed met het idee dat ik beleefd moest zijn tegen mensen en moest U zeggen tegen mijn grootouders. Ik heb dit altijd gedaan en ben nu zelf ook van mening dat het gewoon een beleefdheidswoord is, wat we in ere moeten houden. 

Zelfs veel jongeren zeggen vaak je en jij tegen mensen. Vroeger was het normaal om U te zeggen tegen volwassenen. Ik heb wel eens het idee dat de normen en waarden van vroeger vervaagd zijn en dat mensen minder beleefd zijn. 

Ik zit zelden in de bus, maar ook in het openbaar vervoer is de beleefdheid tegenwoordig vaak ver te zoeken. Opstaan voor iemand is tegenwoordig niet meer zo gebruikelijk. Ik heb dat duidelijk zien veranderen in de tijd dat ik nog wel vaak in de bus zat, helaas.

Mensen leven meer en meer voor zichzelf en trekken zich minder aan van anderen. We worden behoorlijk individualistisch. Respect voor de ander is dan minder aanwezig, wat dus weer leidt tot je en jij gedrag.

In mijn baan valt het me vaak op

Zeker in mijn baan als postbode, waarin ik regelmatig contact heb met klanten, valt het me op hoe vaak mensen je zeggen tegen me. Ik ben op het moment van schrijven net 49 en kan toch niet zeggen dat ik eruit zie als tiener.

Ook vandaag sprak een overigens heel aardige medewerker van een bedrijf me met je aan. Ik mag hem op zich wel; hij is de vriendelijkheid zelve. En op een dag ga ik hem enthousiast het evangelie verkondigen, omdat ik graag zie dat hij de hemel zijn thuis maakt.

Zijn opmerking: 'zal ik de post even van je aanpakken?' ontlokte mij dit artikel. Dus jullie hebben het aan hem te danken. Ik ben volledig onschuldig aan het feit dat dit artikel tot stand is gekomen. Klagen dus graag bij die meneer ☺. 

Ik dacht: 'Zie ik eruit of ik veel jonger ben dan (jawel) jij? Zie ik eruit of ik een tiener ben?’ Waarop ik een aantekening in mijn telefoon maakte –  hoe handig om die bij je te hebben – om dit te schrijven.

Ook een tiener, met wie ik samenwerkte om een gewonde duif bij de vogelopvang te krijgen, zei je en jij tegen me tijdens het gesprek. Ze heeft de duif meegenomen, wat voor mij onmogelijk was, omdat ik de postkar bij me had en ik die duif moeilijk in de kar kan stoppen. Hij had waarschijnlijk een vleugel gebroken, dus het zal wel goed komen. 

Je en jij, of toch respectvol u?

Dit soort dingen gebeuren me heel vaak. Mensen schijnen het normaal te vinden om je en jij te zeggen tegen mensen. 

Ik zag het zelfs gebeuren bij de kassa waar een tienermeisje achter zat. De dame tegen wie ze het had was duidelijk 70+, maar toch was het meisje heel onbeleefd je en jij aan het zeggen. Ik had de neiging haar te corrigeren, maar heb het helaas niet gedaan. Ik denk dan: 'wat leren je ouders je of wat leer je op school en wat doe je daarmee?' 

Ik ben er een voorstander van dat mensen weer meer oog voor elkaar krijgen, meer respect voor volwassenen tonen en hen gewoon met U aanspreken. Wat niet inhoudt dat we kinderen en tieners niet hoeven te respecteren, maar om daar U tegen te zeggen gaat weer wat ver. 

Tegen God zeg ik altijd U en zo hoort het ook. 

Zijn Naam wordt al teveel onteerd, want als er Iemand is tegen wie mensen onbeleefd zijn is Hij het wel. 

Mensen misbruiken zijn Naam en geven Hem de schuld van allerlei ellende in het leven.

Gastauteur: Rachel

Meer blogs 

Een aantal andere blogs op Yoors van Rachel en van mij zijn:

·         De afrekening

·         Heeft een vrouw rechten?

·         Het leven van de kunstenaar

·         Juridisch Loket

·         Kanjerketting

Wil je ook meeschrijven, maar ben je nog geen lid van Yoors?

Meld je dan hier aan…

Word lid en beloon de maker en jezelf!