Hoe vast kun je zitten? (2) | Flying Eagle

Hoe vast kun je zitten? (2)

Dit verhaal begon binnen de kaders van de schrijfuitdaging in de Facebook groep Schrijvelarij. In dit tweede deel vinden we (per alinea) de kernwoorden van de afgelopen maanden in de @140woorden uitdaging terug.

Vast is vast 

gevangen

‘Vast is vast’ werd echt hun lijfspreuk. Jacques was erin geslaagd zich zijn Linda compleet toe te eigen.

Zij zat regelmatig hele dagen achter de tralies. Van tijd tot tijd, steeds als Jacques daar zin in had, genoot ervan om haar extra vast te binden. Met haar armen stevig op haar rug gebonden kon hij zich naar hartenlust uitleven.



Voor hij haar bond beschouwde hij de getraliede kamer als een soort podium. Hij genoot van haar ineenkrimpende gezicht. Als haar ogen vol angst stonden, voelde hij zich de meest liefdevolle heerser.

Hij behandelde haar maar wat graag als zijn prooi, als een gevangen beest dat een pijnlijke dood verdiende.



Natuurlijk voelde Linda dit anders, maar wat kon zij hier nog tegen doen? Sinds haar ja-woord zat zij vast. Immers, haar ja was altijd ja, zei ze al haar hele leven.


Hoe doorbreken? 

 

Die houding kostte Linda nu de kop. Haar vrijheid was als sneeuw voor de zon verdwenen.

Met haar boerenverstand kon ze best wel beredeneren dat ze dit leven niet wilde. Maar alle pijnlijke ervaringen uit het verleden – waaronder het pesten – hielden haar gevangen.

Lange tijd figuurlijk, maar nu helaas ook letterlijk.



Hoe kan ik dit ooit doorbreken?, dacht ze bij zichzelf. Haar liefde voor de ander was zo groot, dat ze zichzelf op onnavolgbare wijze meer dan wegcijferde. Ze moest en zou voor Jacques zorgen.

Op een dag zou alles beter worden. Dan zou hij zijn psychische pijn verwerkt hebben. Dan zouden ze samen gelukkig zijn.



Maar nu kwam Jacques niet verder dan: Jij kleine wurm, je moet en zal naar mij luisteren! Ik geniet van jou, dus geniet jij er zelf ook maar van. Vast is vast, klein beestje.


gevangen

Kruimeltjes 

 

En kleine beestjes hebben genoeg aan kruimeltjes, beet hij haar grijnzend toe. De afspraak is dat ik voor brood op de plank zorg en dat jij er voor mijn plezier bent.

Weet je wel hoe mooi jij bent als je zo heerlijk gebonden bent? Voor mij ben jij serieus een hemelse schat!

gevangen

Linda walgde ervan als hij zo praatte, maar hoe meer ze dat liet merken, des te vrolijker de lach op zijn gezicht werd. Dus probeerde ze zich zoveel mogelijk te schikken in haar rol. Hoe lastig ze dat ook vond.

In gedachten speelde ze natuurlijk de ontsnapping van haar dromen regelmatig uit. Maar verder kwam ze nooit, simpelweg omdat ze zo vast zat. Gevangen in de relatie, gevangen achter de tralies, gevangen in het dichte web van haar eigen man, haar grote liefde. Hoe wreed kon het zijn?!

Een kopje thee 

 

Zelfs als ze ’s middags gezellig samen op de bank zaten en een kopje thee dronken, kon het zomaar gebeuren dat Jacques de spelregels veranderde. Dan moest Linda weer met hem mee naar de slaapkamer en werd ze achter de tralies gezet. En jammer genoeg, vertelt ze, was gesmeten vaak een beter woord. Dat ging echt hardhandig en was een zeer pijnlijke ervaring.

Het liefkozende scheldwoorden arsenaal van Jacques werd nu uitgebreid met muts. Een bontmuts wel te verstaan, want het moest natuurlijk wel elitair klinken. Nou ja, hoe het ook zij, haar ego werd achter deze tralies verder de grond ingeboord dan welk mens ook aankon.

Al met al zat Linda jarenlang vast in de onvoorspelbare kuren van een psychiatrisch patiënt. Dat kreeg ze steeds meer door. Misschien kon ze op een of andere manier toch professionele hulp vinden.


gevangen

Hopeloos  

 
gevangen

Ook als Linda eens knoeide met de champignons uit de jampot of morste met de thee, moest ze eraan geloven. En omdat Jacques zijn motto ‘vast is vast’ steevast tot het uiterste uitvoerde, kon zij nooit ergens heen vluchten. Ze kon alleen maar hopen dat ze ooit op een dag eens door iemand gemist zou worden. Misschien zou er ooit eens iemand naar haar op zoek gaan.

Ze besefte dat ze haar verleden ook hierin meedroeg. De pijn en de afwijzing vanaf haar kinderjaren kwamen hier ten volle tot hun recht. Ze had nooit vrienden gehad en durfde daarom ook geen hoop meer te koesteren.

Eens gebonden, altijd gebonden… Eenzaam en volstrekt alleen… Hopeloos verstrikt in de volledig ontbrekende moed der wanhoop… Kon Jacques maar een keer bij zichzelf te rade gaan. Al was het maar één keertje… Eén keer…

 

In dit tweede deel van dit vervolgverhaal 'Gevangen in de relatie' vinden we (per alinea) de kernwoorden van de afgelopen maanden in de @140woorden uitdaging terug.



De header afbeelding is afkomstig van het Pixabay account van Nicola Giordano.

Ook de eerste, tweede en laatste foto komen van Pixabay.

gevangen
gevangen

Wil je ook meeschrijven of reageren,
maar ben je nog geen lid van Yoors?

Share
You share. We pay.

1 comment