×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Update na bijna 2 jaar...

Update na bijna 2 jaar...


Het is alweer bijna 2 jaar geleden dat ik mijn laptop heb aangeraakt, laat staan iets heb geschreven. Veel gebeurd in de tussentijd, maar toch ook weer niet.

Ik ben nog steeds 100% afgekeurd ivm ernstige rugklachten, echter heeft het UWV besloten dat ik toch wel zou kunnen werken en hebben ze me teruggezet naar 28%. Mijn uitkering is dus stopgezet. Samen met mijn jurist heb ik vervolgstappen genomen, aangezien ik absoluut niet fulltime kan werken, hooguit parttime. Nu op dit moment staat er een herkeuring gepland voor maandag 26 november.


Ook ben ik weer in therapie geweest bij een seksuoloog aangezien ik geen behoefte meer had aan intimiteit met mijn man, terwijl ik nog steeds zielsveel van hem hou! Dit hield in dat we om de zoveel weken moesten komen praten over wat ons dwars zat, dan huiswerk mee kregen om vervolgens dit huiswerk thuis toe te passen. Eerste 6 weken mochten wij geen seks hebben, in de hoop dat ik dan wel wilde knuffelen wetende dat er niks anders aan vast zou zitten behalve knuffelen. Dit werkte wel voor 6 weken maar toen moesten we weer terug, en dan breiden ze langzaam de opdrachten uit. Alles ging goed, therapie succesvol afgerond, en na de therapie bleken we zwanger!!

Januari 2018 getrouwd met mijn man, die was toendertijd ook al mijn vriend. We hadden dit huwelijk aangevraagd ivm zwangerschap, die helaas met 7 weken mis ging. Dit was een shock!
We waren blij dat we zwanger waren, ons geheimpje nog even. we zouden de volgende week een echo hebben om te kijken of alles goed was, en dan zouden wij het onze ouders vertellen. Helaas ging het in augustus mis, 24 augustus om precies te zijn. Ik werd wakker snachts, en moest plassen. Op de badkamer zag ik opeens de hoeveelheid bloed die ik was verloren, ik stond echt vastgenageld aan de grond. Ik heb gehuild, ik heb het weggepoetst en gedaan alsof het een droom was. Zelfs getwijfeld of ik mijn (toen nog) vriend wakker zou maken, en in moest lichten. Het was 3 uur, en zijn wekker zou om 6 uur gaan. Besloten hem niet wakker te maken, hij kon namelijk toch niks meer doen.
Dus daar zat ik. Om 3 uur snachts, bloedend op de koude badkamervloer. Van slapen zou toch niks meer komen dus ik ben beneden, buiten, gaan zitten. Mijn honden kwamen meteen bij mij zitten, wetend dat er iets mis was. Ik heb de hele nacht de ene naar de andere sigaret gerookt, heb zelfs een fles wijn open getrokken. Mijn vriend kwam naar beneden om 6 uur en werd in eerste instantie boos, tot ik vertelde wat er gebeurt was. Hij snapte mijn reactie. Rond 9.00u de verloskundige gebeld, en deze zou de echo gebruiken om te kijken waar het bloeden vandaan kwam maar dan moest ik eerst minder bloeden dus de echo van de week erna bleef gewoon staan.
Toch met veel spanning een week later naar de echo, wat nou als het wel goed is en ik dus gedronken heb? Helaas was dit een vraag die ik me niet lang hoefde af te vragen want op de echo was duidelijk te zien dat ik 'het vruchtje' was verloren.
Dus toen konden we weer opnieuw beginnen, want we wisten nu hoe het voelden om zwanger te zijn.
6 maanden aan teleurstellingen, negatieve testen en valse hoop later hadden we eindelijk een positieve test in handen! Ik voelde het wel al, deze keer was het raak, maar ik had nog een afspraak staan voor een tatoeage te laten zetten dus de test moest nog even een dag wachten.
Aangezien mijn (ondertussen) man de tattoo echt verschrikkelijk vond, en veel te groot, was ik blij dat ik hem de dag erna goed nieuws kon vertellen: we zijn in verwachting!

Ondertussen zijn we 39 weken zwanger, en krijgen we aankomende maandag (overmorgen dus) een keizersnede en zal onze prachtige dochter geboren worden. Het is geen makkelijke zwangerschap geweest, niet met mijn rugklachten maar ook niet ivm misselijkheid en veel overgeven. Een geluk bij het overgeven is wel dat ik ook niet veel ben aangekomen. Nu gaan we de spannende tijden weer in...