Een eindeloze reis naar ergens - Stap 120


Beste lezer vindt u mij een pessimist, zojuist werd ik namelijk uitgemaakt voor pessimistische realist. Omdat mijn vertrouwen in de mensheid onderkoeld was en ik enkel het slechtste in de mens zag.

Het leven haalt het slechtste in de mens naar boven en die balans met uw hogere ik is zo makkelijk verstoord wanneer angst en hebzucht uw hart beroeren.

Diep in elk van ons zit goedheid, daar ben ik ten zeerste van overtuigd, maar emoties en overlevingsdrang wegen bij velen zwaarder dan medemenselijkheid en wie dat ontkent is mogelijk nog nooit bloot gesteld aan doodsangsten, of juist wel.

Dikke regen druppels vielen uit de hemel. Er was geen mogelijkheid tot schuilen, mijn kleren raakte tot in de vezels doorweekt. De andere waren ook gewekt door het koude water en geen van ons keek nog hoopvol uit zijn ogen. Dit zou het trieste einde zijn van een reis, die zo mooi geweest was.  Mooi, ondanks het niet halen van het doel, de reis alleen al was de moeite waard geweest.

“Het is mooi geweest jullie te..' Retsj zweeg, want van achter onze kooi hoorde we geritsel. Waarschijnlijk een dier, maar mogelijk een soldaat die zijn blaas moest legen.

Het was ons verboden te spreken en zelfs nu de vooruitzichten somber waren leek het ons toch verstandig te zwijgen. Mijn ogen speurden in het duister naar de plek waar het geluid vandaan kwam. Maar de duisternis en de inmiddels nog harder neerdalende druppels beperkten het zicht dusdanig dat er voorbij de houten palen geen herkenbare vormen meer te ontwaren waren.

Retsj ademde alweer in om zijn zin af te maken, toen ik hem een gedempte kreet van verbazing hoorde uiten. Het geritsel was luider geworden en nog voor ik kon vragen wat hem zo verbaasd had stond er iemand tussen de twee kooien, de rug naar mij toegekeerd.

De persoon liep snel naar de voorkant van Retsj zijn kooi en opende deze zonder enig geluid. In het donker kon ik niet zien wie het was, maar mijn bloed begon te kriebelen in mijn aderen toen ik zag dat deze persoon een dolk uit een schede haalde en zich in de richting de woudman begaf.

Ik wilde me afwenden, maar deed dit niet waardoor ik zag hoe de touwen, in plaats van de hals, van Retsj door werden gesneden. Een gevoel van hoop leefde in mij op, ook in de ogen van Numico zag ik iets flikkeren.

Ik stond op om aan de rand van mijn kooi een beter zicht op de situatie ter krijgen. Met mijn handen om de houten palen geklemd trachtte ik met mij ogen de duisternis en het regengordijn te doorboren. Ik was zo gefocust op wat er gaande was dat ik blijkbaar niet de komst van een tweede persoon gehoord had. Terwijl mijn ogen probeerden te zien wie onze redder in nood was en mijn hersenen bedachten wat ze konden maken van wat mijn ogen zagen werd ook onze kooi geopend.

Even keken Numico en ik elkaar aan, hij knikte alsof hij wilde zeggen goed volk. We volgde de schim, die zich in hoog tempo van het kamp verwijderde. We moesten rennen om hem, naar ik aannam, bij te houden.

Wat was hier gaande, bevrijde hij ons? Of was dit een ziek spel, waarbij wij als prooi opgejaagd diende te worden als vertier voor dronken soldaten? Na wat ik eerder heb gezien zou me dat niks verbazen.

Inmiddels hadden we het kamp verlaten en ik had nog steeds geen soldaat gezien. Achter ons hoorde ik de zware voetstappen van Retsj.

“Tssst hier,” met een ruk draaide ik mijn hoofd in de richting van het geluid. Daar stond de schim tussen vijf doorweekte en gezadelde paarden. Retsj had zich inmiddels bij ons gevoegd en ook zijn bevrijder had de bosrand, waar de paarden stonden, bereikt.

Toen deze mij aankeek, keek ik een in het gezicht van een heel gespannen, maar lachende Cabilah. Zonder een woord te zeggen bestegen we de paarden. Het was ze zelfs gelukt om een paard te vinden wat niet na enkele uren zou bezwijken onder Retsj zijn gewicht.

Ga naar deel 121 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid

Hi! New friends, nice to meet my name is Carlos
#imnewhere   Hi! How are you? I introduce myself, my name is Carlos Rangel, I am 19 years old, I am a Middle Technician in Commerce and Administrative services Mention: Accounting and I am a certified International Community Manager and Instagram manager (At the moment I only do it for myself and for friends and family). I am passionate about marketing, it is a career which I would like to study, I love political, economic, social issues of Venezuela and the world, I like geography and history and something that I would love to do in the future is to be a travel blogger. At the moment I am falling in love with graphic design, I hope to raise enough money to pay for the course. I find in Yoors a fun and innovative platform, where I can meet people from different countries, talk about different topics, get more knowledge and get inspired and get creativity. ¡Hola! ¿Cómo estás? Me presento, mi nombre es Carlos Rangel, tengo 19 años, soy Técnico Medio en Comercio y Servicios Administrativos Mención: Contabilidad y soy Community Manager Internacional certificado y administrador de Instagram (de momento solo lo hago por mi y para amigos y familiares). Soy un apasionado del marketing, es una carrera que me gustaría estudiar, me encantan los temas políticos, económicos, sociales de Venezuela y el mundo, me gusta la geografía y la historia y algo que me encantaría hacer en el futuro es ser un bloguero de viajes. En este momento me estoy enamorando del diseño gráfico, espero recaudar suficiente dinero para pagar el curso. Encuentro en Yoors una plataforma divertida e innovadora, donde puedo conocer gente de diferentes países, hablar sobre diferentes temas, obtener más conocimientos e inspirarme y desarrollar la creatividad.
Comment and receive 25 YP 25
Photos in couple
Couples Bracelet