×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 14

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 14


Lezer heeft u in deze donkere dagen af en toe een gevoel van eenzaamheid. Of bent u te druk met alle verplichtingen en de wens niet stil te hoeven staan.  

Waar iedereen bezig is dit jaar langzaamaan af te sluiten, gaat mijn eindeloze reis langzaamaan van start. 

Tenminste als ik weet uit te breken uit deze cel, die ik jaren lang om me heen heb opgebouwd. 

Uit alle informatie destilleerde ik een kaart van het gebied voor zover wij het kenden. Nergens kon ik ook maar een aanwijzing vinden die me zou kunnen brengen naar de plaats waar Numico's mysterieuze 'baas van de wereld' zich kon bevinden. In de korte dagen van de winter was ik zo opgegaan in mijn zoektocht dat ik mijn spirituele wereld had verwaarloosd. Eigenlijk was dit al eerder in gang gezet door de dood van mijn meester, maar de huidige afleiding bood een goed excuus.

Mediteren, verzamelen van kruiden, luisteren naar gidsen en geesten van het woud,  alles herinnerde mij aan Oniko. Ik had hem meer lief gehad dan ik wilde toegeven. Maar nu stagneerde ik in mijn ontwikkeling, terwijl ik wist wat de juiste weg was. Het was enkel een kwestie van vertrouwen, vertrouwen op wat je hart weet en wat je ratio nooit zal bevatten.

De dood van meester Oniko had mij tevens nog verder afgesloten voor de wereld van de binnenkant. De wereld waar mijn oude ziel nu dwaalde, vastgeketend aan zware stalen kettingen, vastgelegd aan loden ballen. Opdat ik hem niet hoefde te aanschouwen, hem niet zou horen.

Sinds de dood van mijn zusje had ik me wat teruggetrokken uit de sociale omgang met andere leden van mijn stam. Mijn moeder en Oniko waren eigenlijk de enige waar ik vrijelijk mee sprak. Ik kende eenieder in het dorp, maar vooral vanuit mijn rol van leraar en wijze man. Deze rol was als een tweede huid om mij heen gegroeid. Een huid die ik nimmer volledig af kon leggen. Zij beschermde mij, bescherming tegen het verwikkeld raken in kleine dorpse kwesties, roddels of relaties.

Met name dat laatste was iets waar ik de huid onbewust voor bleef dragen. Het verlies van een geliefde was een zware last, die ik niet nog een keer wou doormaken. De dood van mijn moeder maakte het niet makkelijker.

Het vertrek van meester Oniko was anders. Zijn lichaam kondigde zijn vertrek al aan, ver voordat zijn geest dat deed. Maar zelfs in mijn relatie met de meester bleef er een afstand. Gedeeltelijk uit respect, maar zeker ook uit zelfbescherming. Toch werd ik door zijn dood nog meer op mezelf teruggeworpen, gelukkig kon ik me storten op mijn onderzoek. Ik had mij kunnen verliezen in mijn zoektocht naar informatie, ik had haar gevonden en zelfs gecategoriseerd tot een duidelijke kaart. Helaas was dit niet voldoende om een stap dichterbij het mysterie te komen.

De stagnatie van mijn onderzoek maakte mij moedeloos. Ik dacht erover op te geven en verder te gaan met mijn gewone leven. Daar lag immers de uitdaging om de open plek achter gelaten door de meester zo goed mogelijk in te vullen. Ik speelde enkele momenten met de gedachte, tot mijn oog viel op de lage stenen tafel. 

De kaars, die daar al de hele nacht brandde, begon te flikkeren. Het begin van haar doodsstrijd. Het schouwspel liet me niet los. De vlam die zich terugtrok in de kandelaar, om zich vervolgens met hernieuwde kracht er uit te worstelen. Dit gevecht duurde geruime tijd en pas toen het zonlicht door de naden van het kleed, dat de deur bedekte, begon binnen te kruipen besloot de kaars niet op te geven.

 Ze koos de enige andere weg. Ze vormde zich tot een klein blauw bolletje en zou zo haar laatste uren hebben door kunnen leven in de veilige beschutting van de kandelaar. Waren het niet dat een enkele zucht van mij daar een einde aan maakte.

Moe, maar geïnspireerd zocht ik wat wierook, een doek en een waterkruik bijeen Toen begaf ik me naar het dal. Onderweg ontmoette ik enkele van de mannen van het dorp, die op weg waren naar de velden met onze wintergroenten. Ik besefte mij hoezeer ik mij teruggetrokken had toen ik gezichten zag die ik onderwezen had, maar waarvan ik me de namen niet meer kon herinneren.

Next Step >>

<< Previous Step

Gerelateerde Blogs

Ook iets te Schrijven/Bloggen



Wordt Yoors lid!

Aanmelden




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties