×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 22

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 22


Lezer hoe vaak vind u zich  gevangen tussen angst en ego, met uw rationaliteit in het midden van deze twee? 

De wens iets groots te gaan doen, de angst te falen. 

Dat gevoel dat er meer voor u moet zijn weggelegd, de angst om met minder te eindigen dan je begon. 

Hoe vaak voert u die interne strijd en is er bij u steevast dezelfde winnaar?

Die laatste woorden  van de meester..... en mijn enige aanknopingspunt zijn de mannen met die gouden bloem en zwarte, wat is het?  Een zwarte bol, een bal, of eigenlijk meer een zwarte parel? Toen wij nog aan zee leefde hadden vissers soms schelpen met parels opgedoken, in een uitzonderlijk geval vonden ze een zwarte variant. Een gouden bloem met zwarte parel, zelfs als dat het niet was voelde die omschrijving goed.

Zouden die diabolische figuren uit mijn droom dezelfde mannen zijn als die waar over gesproken werd door mijn dorpsgenoten. Dat ging toch haast niet. Zij hadden het over vriendelijke vreemden. Mannen die voor de ontvangen hulp betaalde met mooie voorwerpen, die lijken toch in niks op de bloeddorstige monsters uit mijn droom.

Hoe dan ook, die reizigers, die hier ooit door de streek trokken, reisden naar het zuiden. Dat was me duidelijk geworden uit de verhalen. Zij zouden, als er een plek was waar die heerser van de wereld zich bevond, toch meer weten. Hun vinden zou me mogelijk een eind opweg helpen. 

De reis zou me ook de mogelijkheid bieden mijn ogen en oren open te houden en zo het dorp uit mijn droom  vinden. Of op zijn minst verhalen over de slachting te horen. Er moet toch een reden zijn, die droom, die meditatie, de woorden van Oniko. Ze blijven  me als een schaduw najagen. Ik weet dat ik ergens het antwoord in me draag. Iets in mij is bewust van wat er aan de hand is. Het blijft een ongrijpbaar iets dat door mijn gedachten spookt, zich niet laat vangen in duidelijke beelden of gevoelens.

Met mijn goede hand pak ik de waterkruik en vul ik de pot, die boven het vuur hangt. Thè, daar heb ik nu toch wel verschrikkelijk veel behoefte aan. Wat rust en warmte in deze turbulente dag zal me vast goed doen. Ik ontdoe mijn voeten van de lederen sandalen met hun houten zolen. Zo zijn mijn voeten in direct contact met de grond waarop ik leef, even aarden. Een eeuwenoude manier om de druk, spanning, angst of pijn via je voeten de aarde in te laten glijden. Op deze wijze kan de moeder de energie opnemen en  verschonen van al het vuile negatieve.

Het extract van kruiden doet me enorm goed, de warme gloed trekt door mijn lijf. De sterke geur snuif ik zo diep op dat ik de wortels en planten die ik heb gebruikt heb voor me zie. Zittend in kleermakerszit aan de lage stenen tafel ontsteek ik een nieuwe kaars. In de vlam laat ik wat wierook ontbranden. Niet enkel om mijn hut te reinigen van negatieve vibraties, maar vooral om mijn hoofd tot rust te laten komen. Het is nu nodig om mijn kern te vinden, de kracht van binnen, mijn essentie. Zodat ik me laat leiden door mijn grotere ik, groter dan mijn angst of mijn ego. Alleen hij kan de juiste beslissing maken, zonder misleid te worden door zaken van menselijke aard.

Nippend aan mijn thè besef ik me dat het kan geen toeval zijn. Er gebeuren teveel zaken die mij een nieuwe weg in proberen te leiden. Allemaal gebeurtenissen in aanzienlijk korte tijd, die alle voor nieuwe impulsen, mogelijkheden en veranderingen zorgen.

Dan is er nog mijn zus in de kristallen ruimte, die ervoor gezorgd heeft dat ik heb gekozen om een nieuwe fase in mijn leven te beginnen. Iets wat me steeds duidelijker is geworden sinds Numico er over sprak. Numico, hij had het ook over die reis. Kan hij in zijn vreemde vorm van wijsheid wederom het gelijk aan zijn zijde hebben?

Next Step:

Gerelateerde Blogs

Ook iets te Schrijven/Bloggen



Wordt Yoors lid!

Aanmelden




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties