Een eindeloze reis naar ergens - Stap 81


Voor wie van u er oud genoeg voor is deze nog te herinneren. "I love it when a plan comes together," en dat met een dikke sigaar tussen zijn lippen. Nee het was niet Winston Churchill.  Maar langdurig op je lauweren rusten is erin dit leven nimmer bij. Want succes staat gerant voor de volgende levensles. Houdt dat dan nooit op?

Terwijl ik de munten overhandig zorg ik ervoor dat enkele stukken op de grond vallen. De man bukt en draait zich half om, om op te rapen wat er gevallen is.

Tegelijkertijd loopt Cabilah langs hem heen en wordt direct ingesloten tussen ons drieën met Retsj als achterhoede en Numico en ik aan haar flanken. Zonder een woord te zeggen lopen we weg van de blokhut en de gehurkte man in de deuropening, die nog bezig is de laatste dukaten van de grond te rapen, merkt ons nauwelijks op.

Pas als hij de laatste munt gevonden heeft ziet hij dat we al ver verwijderd zijn van zijn huis. Nu pas dringt het besef door dat Cabilah weg is en niet meer terug komt.

Een woede ontsteekt in hem en hij staat op klaar om haar terug te halen, maar de herinnering aan het beeld van de reus weerhoud hem daar van.

De welbespraakte breed lachende man spookt door zijn hoofd als een nachtmerrie. Dan denkt hij aan zijn nicht, de goudstukken glijden door zijn vingers. Hij weet niet meer wat hij moet doen. 

Moet hij haar terughalen en geweld riskeren. Dat zou tevens betekenen de munten retourneren, hij weet het niet. Zou ze dat allemaal waard zijn? Het is te vreemd en te vroeg, het is gebeurd, dat is een ding dat zeker is. De munten vormen daar het harde bewijs van.

Het is gebeurd en ik heb het laten gebeuren. Ik zal deze uitkomst moeten accepteren de andere mogelijkheden bieden alleen kans op een slechtere uitkomst dan de huidige besluit de jager en sluit de deur.

Dit is wat er plaats gehad moet hebben in het hoofd van Cabilah's oom, want de man is ons niet gevolgd. Nu enkele dagen later, met het meer met de beer ver achter ons, durven we erop te vertrouwen dat deze jonge vrouw veilig in ons midden is en zich geen zorgen hoeft te maken over dit spook uit haar recente verleden.

Dagen lang hadden we gereisd en in de verste omtrek was er geen levende ziel te bekennen, in ieder geval geen menselijke. Cabilah had me verteld over haar jeugd in het dorp waar ze vandaan kwam, maar ik durfde nog niet te vragen naar die nacht, die het begin van haar ongelukkige leven markeerde.

Het moet een verschrikking zijn om alles en iedereen in een nacht te verliezen. Want zelfs ik, die niet echt het idee had een band te hebben met het dorp wat ik verliet, betrap mezelf er af en toe op het mijmeren over de rots in de rivier. Het prachtige uitzicht op het groene dal omgeven door roodbruine rots gebergten, wiens stijlen wanden trots uit de aarde verhieven en ons beschermde tegen stormen en eenvoudige ontdekking.

Alles lijkt te kloppen, de afstand, de tijd en haar omschrijving van de gebeurtenis. Alles wijst erop dat deze vrouw ooit inwoner was van het dorp waar mijn visioenen over spraken. Maar haar confronteren durf ik nog niet, ook al ben ik me er van bewust dat de tijd begint te dringen, aangezien we het dorp steeds dichter naderen.

Ik weet niet of zij er zich bewust van is, maar ik kan het niet zover laten komen zonder haar in te lichten. De verschrikking zou te veel kunnen zijn wanneer zij plotseling weer te midden van de resten van wat ooit haar dorp geweest is zal staan. Dat ze zal lopen op de plaats waar ze zoveel jaar geleden haar moeder moest achter laten. Dit alles zal ze moeten herbeleven.

Ga naar deel 82 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid