Aangespoeld


Mijn laatste bootreis zal ik me nog lang herinneren. Ik had een vakantie geboekt op een groot schip. Nee, geen cruiseschip, dat is niet spannend genoeg. Ik had gekozen voor een vrachtboot voor een extra avontuurlijke reis. Op zo’n reis is er een heel programma uitgestippeld waarbij allemaal verschillende en exotische havens worden aangedaan.

Er zit ook een nadeeltje aan een dergelijke reis. Waar een cruiseschip zo mogelijk om eventuele stormen heen vaart om de magen van de passagiers te sparen, gaat een vrachtboot overal doorheen. Elke zeemijl omvaren kost nu eenmaal tijd én geld.

Op een avond dat de wind voelbaar aanwakkerde bevond ik mij aan dek. Heerlijk om die stormachtige wind zo te trotseren! Twee containers, die op het voordek waren opgestapeld, hadden echter zichtbaar last van de windstoten en maakten een scharende beweging in mijn richting. Het gevolg was dat ik even later samen met die twee containers in het water lag. Op het schip werd onze tewaterlating door het slechtere weer helaas niet opgemerkt, en ik klemde mij uit alle macht vast aan één van die containers.

De volgende ochtend spoelden wij, de container en ik, aan op een verlaten strandje, dat een reeks palmbomen van de zee scheidde. Nat en koud was mijn eerste gedachte: vuur! Goed dat ik een aansteker in mijn broekzak had, lucifers zouden nu te nat zijn geworden.

Mijn situatie was uiteraard ernstig. Helemaal verlaten op een onbewoond eilandje, en geen winkels in de buurt om de nodige levensmiddelen te halen! Hoe moest ik hier overleven? Ik vestigde mijn hoop op de container, misschien zou daar iets inzitten dat ik kon gebruiken.

De container bleek vooral gevuld met teleurstelling. Tachtig dozen met tubes tandpasta, en dat is helaas niet te eten. Daarnaast een heel pakket tafelkleedjes. Dat was tenminste praktisch, die kon ik misschien wél gebruiken om een tent en beddengoed van te maken. Vlijtig ging ik aan de gang, waarbij ik oppaste niet teveel in de zon te komen. Mijn velletje heeft problemen met bruin te worden, het pijnlijke rood is eerder mijn deel. Het was dus zaak om mijn yoghurtblanke velletje zoveel mogelijk te sparen, en ook daarbij kwamen de tafelkleedjes uitstekend van pas. Vóór het tentje gebruikte ik er een paar als matje, zodat ik niet allemaal zand mee naar binnen zou nemen.

Die avond keek ik vanuit mijn tentje naar de prachtige sterrenhemel. Met rammelende maag, dat wel.


(c) 2018 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay

Gaat het vlotten?

Hoe het verder ging

Schrijfuitdaging januari 2018

Doe ook mee, het kan nog nét!

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!