Blitskapje en de veertig landrovers


HPJ Goossens vroeg zich af of sprookjes moderner konden. Een poging...


Er was eens een meisje dat elke week door het bos liep om haar grootmoeder koekjes te brengen. Dat vond oma fijn. Moeder trouwens ook, want dan kwam ze tenminste van die oude koekjes af en was dat drukke ADHD-kind even van de vloer af.

Het meisje droeg altijd dezelfde kleren. Ze was helemaal dol op haar rode kapje en manteltje en werd daarom altijd Roodkapje genoemd. Maar dat gaf op een gegeven moment wel wat problemen. Door het herhaaldelijk wassen met een derderangs wasmiddel was het rood helemaal vaal geworden. Moeder had daarom online een nieuwe blitse outfit uitgezocht. Toen de kleren werden bezorgd was het meisje eerst heel boos geworden, want de kleren waren helemaal niet rood. Maar na een paar dagen gaf ze toe dat de kleren toch best wel mooi waren. Ze veranderde daarom haar naam bij de burgerlijke stand en heette voortaan Blitskapje.

Op een keer liep Blitskapje door het grote bos toen ze op een verborgen parkeerplaats een auto zag staan, een landrover. Een man met lang haar en een bontkraagje stond erbij te wachten en sprak haar aan.

‘Zo meisje’, wat doe jij hier?

‘Ja duh’, zei Blitskapje, ‘dat zie je toch, ik loop. Ik ga naar oma, koekjes brengen.’

‘En ben jij dan niet bang voor boze wolven of rovers?’ vroeg de man weer.

‘Echt niet’, zei Blitskapje, ‘ik heb een cursus zelfverdediging gedaan hoor!’

‘Daar geloof ik niets van’, lispelde de man, terwijl hij langs de lippen likte toen hij het smakelijke meisje eens goed bekeken had. Toen strekte hij zijn handen uit om het meisje naar zich toe te halen. Maar met een snelle beweging ontweek Blitskapje de grijpende handjes en deelde op haar beurt een tik uit, waarna de man ineengekrompen kreunend zijn familiejuwelen vasthield.

Blitskapje vervolgde haar weg. Een eindje verderop stond een hele groep van wel 39 landrovers in de berm geparkeerd.

‘Het zal toch niet’, mopperde Blitskapje en keek wantrouwend om zich heen. Niemand te zien. Toch nieuwsgierig geworden liep Blitskapje op de voorste auto af. De wagen leek afgesloten en op de stoel lagen allemaal doosjes. Het leken wel juwelendoosjes. Blitskapje keek om zich heen en hoorde toen stemmen. Snel verstopte ze zich. Even later kwamen een hoop mannen tevoorschijn, ééntje liep wat moeilijk en had zijn gezicht nog vertrokken van pijn. Die kende ze!

Het slot van de auto werkte met tekstherkenning, want na uitspreken van de woorden ‘Sesam, doe eens gauw open’ ging het slot open. Blitskapje zag van achter de struiken hoe een juwelendoosje werd geopend. Er zaten geen juwelen in, maar zakjes met wit poeder. Dat was interessant!

Na wat geschuif met geld en een doosje vertrokken de mannen weer. Blitskapje kwam tevoorschijn. Zou die spreuk ook bij haar lukken? Ze riep ‘Sesam, doe eens gauw open’, en jawel hoor, het slot ging open. Snel griste Blitskapje een paar doosjes weg. Dat kwam goed uit nu haar vorige dealer was opgepakt. Opgewekt vervolgde ze haar weg.

Bij het huisje van haar oma stond warempel een auto geparkeerd. Ze pakte oma’s sleutel die onder de bloempot lag en ging naar binnen. Gestommel uit de slaapkamer vertelde haar dat oma nog even bezig was. En inderdaad, na een paar minuten kwam er een man naar beneden. Met enige spijt keek hij naar Blitskapje, maar vertrok. Blitskapje ging naar boven.

Oma zat in bed, haar ontbloot bovenlijf boven de dekens.

‘O oma,’ riep Blitskapje, ‘Wat heeft u een grote…’

‘Ja ja’, onderbrak oma, ‘geef me nou die koekjes maar.’

Toen oma het mandje kreeg zag ze ook een van de rare doosje die Blitskapje zolang in het mandje had gelegd. ‘Wat is dat?’ wilde ze weten.

Blitskapje kon niet anders dan vertellen wat ze had meegemaakt. Hierop sprong oma het bed uit, kleedde zich snel aan en samen vertrokken ze naar de landrovers. De doosjes lagen er nog in. En daar kwamen de mannen aangelopen! Oma, die nog een opleiding als ninja achter de rug had kon nog verbazend goed tikken uitdelen. In recordtempo had ze alle rovers uitgeschakeld. Met behulp van de spreuk maakten ze toen de autodeur weer open en namen alle doosjes mee.

Met de opbrengst konden ze vet geld verdienen. Oma, moeder en Blitskapje vertrokken toen voor een bruin leven naar de Bahama’s, waar ze nog lang en gelukkig leefden.

Er zijn nog veel meer van deze moderne sprookjes!

Vind je dit een leuk #verhaal ? Laat het me weten in een reactie. Delen van dit #sprookje wordt gewaardeerd!

Kopfoto: pixabay