De blokfluitgroep


 

In 1978 studeerde ik in het tweede jaar aan de Pedagogische Academie (PA) voor onderwijzer. Tegenwoordig heet het beroep ‘leraar basisonderwijs’ en ga je daarvoor naar de PABO (Pedagogische Academie voor Basis Onderwijs). In een pauze werd ik aangesproken. Of ik interesse had om blokfluitles te komen geven in een jeugdvereniging in ’s-Hertogenbosch-Zuid, want de twee huidige leiders wilden ermee gaan stoppen. Samen met mij werden nog wat mensen benaderd.

Mijn eigen blokfluitkennis en -vaardigheden kwamen vooral uit mezelf. Echt les heb ik nooit gehad, tot het moment dat ik in het eerste jaar van de PA terecht kwam. Omdat ik mezelf het nodige had aangeleerd én daar ook plezier in had, was ik de rest van mijn klas ver vooruit. Dat kwam vooral doordat er de nodige types in die klas zaten die op zijn zachtst gezegd ‘er niet veel mee hadden’. Het tempo waarin nieuwe dingen werden aangeleerd lag daardoor nogal laag.

De vraag om zelf les te gaan geven overviel me wel wat. Kon ik dat wel? De nieuwsgierigheid won. Ik ging kijken. En ik bleef er verschillende jaren hangen ook.

De muziekboekjes waarover deze blokfluitgroep beschikte waren prima geschikt voor de eerste beginselen, alhoewel het soms te snel, maar meestal te langzaam ging. Het grote probleem lag erin dat de boekjes echt bedoeld waren om uit te leren. Ze waren minder geschikt om de leden van de ‘oudere’ groep, meisjes met een leeftijd tussen de 13 en 15 jaar, ook leuk te laten samenspelen.

Met de nodige terughoudendheid presenteerde ik hen een driestemmig en zelf geschreven stukje. Die terughoudendheid bleek onnodig, mijn poging werd enthousiast ontvangen. Enthousiasme stimuleert en dus ging ik verder met schrijven en de stukjes werden langer en ingewikkelder. Het werd helemaal leuk toen één van de meiden aarzelend vroeg of ze ook haar klarinet kon gebruiken, en een ander vroeg hetzelfde over haar dwarsfluit. En er was ook een vriendin die gitaar speelde, mocht zij ook meedoen? Dat was dus drie keer ‘ja’! En uiteraard hield ik rekening met die nieuwe instrumenten.



(Afbeelding: Verzameling blokfluiten. Van links naar rechts: sopranino, sopraan, alt, tenor, bas. Tegenwoordig heb ik hiernaast ook een gar-garkleinblockflöte, een instrumentje dat net geen 12 centimeter lang is)

Uiteindelijk had ik zo een compleet jeugd-ensemble bij elkaar. Sopraan-, alt- en tenorblokluit, dwarsfluit, klarinet en gitaar. Zelf speelde ik meestal de tenorblokfluit of de sopraan. In een zeldzaam geval nam ik een basblokfluit of gitaar mee. Het heeft een paar jaar mogen duren. Daarna ging de groep langzaam uit elkaar vallen – logisch, op die leeftijd. In die tijd heb ik heel wat muziek gecomponeerd, al zijn vast niet alle stukjes ‘van niveau’ of zou een echte componist zijn hoofd er wellicht meewarig over schudden. Maar voor ons voldeed het.

Destijds ontbraken de mogelijkheden voor amateurs om muziek te ‘drukken’ en alles moest dus met de hand worden uitgewerkt en gekopieerd. Maar gelukkig, tijden veranderen. In 2011 heb ik alle werkjes met behulp van een computer en een notenschrift-programma opnieuw uitgewerkt en er een boek van gemaakt en dat in eigen beheer ‘uitgegeven’. Hierin zijn partijen voor klarinet en dwarsfluit omgewerkt naar tenor-partijen.

Het boekje heet heel toepasselijk en heel origineel ‘De blokfluiters’ en bevat een 70-tal werkjes van een uiteenlopend niveau, zodat het voor verschillende niveaugroepen binnen ‘de blokfluitgroep’ te gebruiken zou zijn.

Het zou natuurlijk nooit ontstaan zijn zonder de inspiratie van de meiden van die blokfluitgroep, dus mijn dank blijft uitgaan naar Angelique, Astrid, Bianca, Lilian, Marie-José, Wendy en vele anderen.


(c) 2018 Hans van Gemert

Eigen foto's


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!