Eindelijk het einde!


De woorden van de vergadering galmden nog na in haar oren. ‘Hier moet een einde aan komen, en wel zo snel mogelijk’. Instemmend gemompel en geroep had deze woorden van alle kanten kracht bij gezet.

Ze had geknikt, wat kon ze anders? Ja, het werd echt te gek. En ze had meteen geweten wiens taak het was om dit alles te stoppen, per slot van rekening had zij het allemaal veroorzaakt.

En dus is Vlindertje73 op deze avond onderweg naar het grote Yoors-gebouw. Ze kijkt schichtig om zich heen. Er lijkt niemand te zijn, maar helemaal zeker kun je daar nooit van zijn.

De deuren van het grote gebouw werken niet met een sleutel of een pincode. Er hangt gewoon een touwtje uit de brievenbus, want Yoors is voor iedereen erg toegankelijk. Een gewone deurbel is er dan wel te vinden.

Even later is ze binnen. Angstig kijkt ze om zich heen, bang dat er elk moment tandenborstels, potjes handcrème of andere steekwoorden vanuit allerlei hoeken op haar af zullen komen.

Het is een ravage. In de gangen liggen overal de stille getuigen van het steekwoordengeweld dat de afgelopen maand in volle hevigheid de burelen van Yoors heeft geteisterd. Diverse theelepeltjes steken uit de muren, en hier en daar is een pen in het hout van een deur blijven steken. Glazen van brillen breken onder haar schoenen nog verder in stukjes. In de door handcrème glibberig geworden gang liggen diverse onderzettertjes en ze moet erg uitkijken dat ze er niet over uitglijdt.

Vlindertje73 is onderweg naar het laatste vertrek in de gang. Als ze de ruimte binnengaat kijkt ze op haar mobiel om de tijd te checken. Het is bijna tijd, bijna middernacht.

En met een diepe zucht van opluchting scheurt ze dan eindelijk het laatste blaadje van februari af.


Een bijdrage in precies 300 woorden, waarom ook niet. Met dank aan de Februari-uitdaging van Vlindertje73.
Het was leuk, ik heb ervan genoten. En dit was wat mij betreft écht de laatste. Mochten in de verhalen de komende tijd toch bepaalde woorden voorkomen: alvast mijn excuses.