Het is feest in het kabouterland


In het bos was het een drukte van belang. Overal waar je keek kon je kleine figuurtjes zien die zich in een flink tempo langs smalle paadjes voortbewogen. Tenminste, als je wist waar je kijken moest. De kleine mannetjes en vrouwtjes hadden geleerd zich voor grote mensen als wij zo goed mogelijk verborgen te houden. Soms had je geluk en kon je vanuit een ooghoek ineens een beweging zien, een korte, kleurige flits. Een bewegend takje of blaadje verraadde dan de plek waar zich zojuist iets bewogen had. Maar als je héél stil bleef staan, zonder geluid te maken…

‘Heb je aan de slingers gedacht?’

‘Ja kabouter Langbaard.’

‘En aan de lampions?’

‘Natuurlijk kabouter Langbaard.’

‘Gebak? Bosbessenwijn? Knabbeltjes?’

‘Allemaal geregeld, kabouter Langbaard.’

‘Dan blijft er nog één ding over.’ Van onder zijn borstelige wenkbrauwen keek Langbaard de tegenover hem staande kabouter Knopspeld vol verwachting aan.

‘We zijn er over tien minuten! Allemaal!’

Langbaard slaakte een zucht van opluchting. Dat jonge spul kon blijkbaar toch nog wel wat geregeld krijgen.

‘Goed. Heel goed. Net op tijd.’

En dat was het. Het rijtuigje van koning Herfstblad kwam zojuist om de hoek en stopte vlak voor de voeten van Langbaard. Terwijl de spitsmuizen voor de koets een momentje konden uitblazen draaide de koning het raampje open.

‘Hebben jullie aan de slingers gedacht?’

‘Jazeker, majesteit. ’

‘En aan de lampions?’

‘Uiteraard, majesteit.’

‘Het gebak, de wijn?’

‘Alles is geregeld, majesteit.’

‘Mooi.’

Tien minuutjes later stonden wel honderd kabouters rond het huisje van Kabouter Sneeuwvlok, die die dag precies 555 jaar was geworden. Knopspeld telde af: ‘Drie, twee, één…’

Op dat moment klonk uit wel honderd muziekinstrumenten vrolijke feestmuziek. Er waren trommels, fluiten en violen en er werd luidkeels een feestlied ingezet. 

De meegebrachte slingers werden in een oogwenk rond het huisje opgehangen en de lampionnetjes verspreidden hun gelige licht.

De jarige kwam verrast naar buiten en klapte van plezier in zijn handen. ‘Dat hadden jullie niet hoeven doen, wat een verrassing!’

Zijn gezicht glom van plezier en opwinding. Na de toespraak van de koning was er gebak, bessenwijn en allerlei lekkernijen waar de jarige zo dol op was. Trouwens, alle kabouters. Het werd een lange, gezellige en feestelijke avond!


(c) 2018 Hans van Gemert
Afbeelding: pixabay

Dit #verhaal is geschreven in de uitdaging van mei-2018 van Schrijvelarij (FB)

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!