Z
Verhaal: Het slipje van de buschauffeur | Hans van Gemert

Verhaal: Het slipje van de buschauffeur

Encaustichris vraagt zich af hoe het mogelijk is dat onderbroekjes zomaar op de busbaan belanden. Zou ze dat echt niet weten? Misschien is het zo wel gebeurd...

Geïnspireerd door de gebeurtenissen in:

Vrijgezellenfeest

geschreven door Ingrid


Het was al laat in de avond, om niet te zeggen: vroeg in de ochtend. Het zinderende einde van het vrijgezellenfeestje van Jean-Paul hing nog zwaar in de lucht. De apotheose die niemand had zien aankomen. De striptease van de dame, het naar buiten vliegende slipje en de ontmaskering. Marie-Louise die met zwoele stem tegen haar verloofde had gezegd ‘Zo jongen, ik dacht, dat doe ik zelf maar!’

Toen het gezelschap vertrokken was zat de buschauffeur nog alleen in de bus. Het tafereel dat zich zojuist hier had afgespeeld speelde zich in haar hoofd opnieuw af. En nog eens.

Het was wat, die vrouw van zojuist. Dat kon zijzelf toch ook, veel beter zelfs. De gedachte zette zich vast in haar hoofd, onweerstaanbaar, ze kon er niet meer van loskomen. Er was slechts één oplossing. Ruimte geven aan het idee, aan de gedachte die zich zo nadrukkelijk aan haar opdrong. De radio in de bus bood precies de juiste zwoele, wat oosters aandoende klanken. Ze haalde zich alle subtiele bewegingen van de striptease-act van zojuist voor de geest, herhalen ervan was het minste was ze kon doen. Aan elke verdwijnend kledingstuk voegde ze een nieuwe dimensie, een nieuw hoogtepunt aan sensualiteit toe.

Aangekomen bij de laatste twee overgebleven stukjes textiel was er nauwelijks een aarzeling. Allereerst was daar de bevrijding van de beknelling die haar zelfs de ademhaling zo nu en dan leek te ontnemen. En dan, als laatste symbool van de overgave aan de volle natuurlijkheid, vloog haar slipje met een sensationeel elegant gebaar de deur uit om even later op de busbaan neer te dwarrelen. De klanken verstomden, nog nahijgend van de inspanning en de opwinding die de dans met zich mee had gebracht, stond ze enige momenten doodstil in het gangpad van de bus.

Het moment van betovering duurde tien, twintig, nee, misschien wel dertig seconden.

Een beweging bij de deur verbrak de magie van het moment. 'Chris!' klonk de strenge stem van haar baas, 'waar ben jij mee bezig?'


(c) 2017 Hans van Gemert

Reacties zijn uiteraard altijd welkom. Wil je dit #verhaal delen? Ga je gang!


Voor het vervolg kun je kiezen uit twee verschillende realiteiten...

Holderdebolder

De versie van Ingrid

Wil je ook een #verhaal schrijven over een #busbaanonderbroek ? Kijk even bij deze #uitdaging :

Share
DM