Recht en orde bij de Kniemannetjes


 

Het is laat op de avond, toch is er nog een flink aantal bezoekers in café ‘de Knieschijf’ aanwezig. De band speelt afwisselend vrolijke en stemmige liedjes en aan de bar hangen een paar verdwaalde figuren verveeld te luisteren. Zo nu en dan is een enkel gebaar voldoende voor de barman om de glaasjes opnieuw te vullen. Aan de aarden muur hangt een groot scherm. Het werkt niet lekker meer, zo nu en dan valt het beeld weg.

‘Niet best, dat ding’, wijst een van de barhangers.

‘Nee’, beaamt de barman, ‘we moeten weer eens op zoek naar een nieuwe.’

De barhangers knikken. ‘Valt nog niet mee’, meent een van hen. Een tweede valt in ‘Nee, zeker niet.’

Op dat moment gaat de deur open. Een tweetal soldaten treedt binnen en loopt naar de bar. ‘Wij zoeken ‘, hij kijkt even op een notitieblaadje, ‘Knieman Koos.’

Eén van de barhangers schrikt op. ‘dat ben ik!’

’Meekomen dan!’ Knieman Koos kent zijn plichten en staat ogenblikkelijk op. Even kijkt hij naar de barman. ‘Ik schrijf het wel op’, zegt deze. Dan lopen de soldaten met Knieman Koos langs de spelende Knieband  naar buiten. De gasten kijken hen hoofdschuddend na. Wat zou er aan de hand zijn? Ze lopen door de straten van het kleine dorpje en houden stil bij een groter hol, de ambtswoning van de Grote Knieleider. De bange Knieman Koos wordt voor de grote leider gebracht. Naast de grote deuren blijven de twee soldaten staan, het zijn de beschermers van de Grote Knieleider.

‘Zo, wat heb ik gehoord!’ brult de Grote Knieleider woedend, waarop die arme Knieman Koos angstig ineenkrimpt. ‘Ik weet het niet, o Grote Knieleider!’

‘Je hebt midden op straat zomaar een mobiel uit de handen van een Grote Mensenvrouw willen trekken!’ Met knikkende knieën en klamme handjes buigt Knieman Koos zijn hoofd.

Invasie

In het verhaal van Ingrid lees je wat het Kniemannetje probeerde te doen!

‘Nou, is dat waar?’

Knieman Koos knikt en kijkt weer naar de grond.

‘En wat hadden we afgesproken over mobieltjes?’

Nauwelijks hoorbaar mompelt Knieman Koos: ’Alleen onbeheerde telefoons, o Grote Leider!’

‘En dus?!’ het geluidsniveau van de woedende stem doet zelfs de beide Kniebeschermers naast de deur schrikken.

‘En dus mocht het niet, o Grote Leider. Maar het was donker en ik dacht ze ziet me niet…’

‘En heeft ze je gezien, die Grote Mensenvrouw?’

‘Jawel, Grote Knieleider, toch wel’, moest Knieman Koos toegeven,  ‘maar ik heb daarna het dromenpoeder gebruikt. Dat blauwe.’ Het is even stil in de zaal. De Grote Knieleider kijkt het angstige kniemannetje aan. ‘Dat is dan tenminste wel goed gedaan. Heeft het gewerkt?’

‘Ja, Grote Knieleider. Ze heeft over de Smurfen gedroomd en ze denkt dat ik ook bij de droom hoorde.’

De Grote Leider knikt goedkeurend. ‘Nou vooruit, voor deze keer dan. Maar in het vervolg pakken we alleen onbeheerde mobieltjes! Als het nóg één keer gebeurt, dan moet je voor straf werken in de Grote Broekfabriek!’ Knieman Koos verbleekt en denkt bij zichzelf "nee, niet de Kniebroekfabriek". De Grote Knieleider bromt even in zichzelf en zegt dan ‘Hopelijk vinden we dan betere exemplaren dan dat goedkope rotding van die Hans.’


De wereld van de kniemannetjes

Hier lees je meer over de bijzondere wereld van de Kniemannetjes.

Hierop geeft de Grote Knieleider een teken en de twee Kniebeschermers bij de deur brengen Knieman Koos weer terug naar café de Knieschijf, waar de Knieband nog steeds afwisselend vrolijke en treurige nummers laat horen.  Opgelucht neemt Knieman Koos zijn plaats aan de bar weer in.


(c) 2017, Hans van Gemert