Reddende appeltaart


Het was een prachtige zomerse dag. Een wolkeloze, strakblauwe lucht en een stralend zonnetje. En een zeer plaatselijke donderwolk die op uitbarsten stond. Toen oom weer een beetje bij zijn positieven kwam keek hij recht in twee bliksemende ogen en kreeg hij een stevige donderpreek voor zijn kiezen. Helder, duidelijk. Schichtig keek oom wat om zich heen, om aan alle kanten grinnikende en glimlachende mensen te zien. Op dit moment wilde oom nog maar één ding: wegwezen.

‘Maar schatje toch,’ probeerde oom Frits, ‘zullen we eventjes een kopje koffie nuttigen? Met een lekkere punt appeltaart?’

Hij wees naar strandpaviljoen ‘De zeester’.

Oom raakte een gevoelige snaar en hij wist het. Tante zweeg meteen, keek naar het strandpaviljoen en naar de grinnikende en wijzende mensen.

‘Nou vooruit dan!’

Even later zwoegden ze samen door het warme zand naar het beloofde luilekkerland.


(c) 2018 Hans van Gemert

Eigen afbeelding

Het gerelateerde verhaal

Het vervolg

geschreven in deze uitdaging

en in de 140 woorden-uitdaging, deze maand met 'zeester' als verplicht woord

140w Juli Zeester

FrutselenindeMarge

Promote: support and profit

Support Hans van Gemert with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
More