De 12-jarige dienst in een huis voor jong en oud


12-jarige dienst

Dunya krijgt van pastor Eva Martens de zegen tijdens de 12-jarige dienst in de Dominicuskerk in Amsterdam.

Foto: Gertjan van Dijk

12 jarige-dienst

Het stralende middelpunt in de kerk is ze. Terecht natuurlijk. In september is de jaarlijkse 12-jarigen vierig in de Dominicuskerk. Al een jaar verheugt Dunya zich erop. Niet in de laatste plaats omdat ze de enige 12-jarige van dit jaar is. De 12-jarigen dienst draait om de kinderen van de Dominicuskerk die de overstap naar de middelbare school maken. Ze kiezen een Bijbelverhaal uit en vertellen waarom ze dat hebben gekozen. Ook hebben ze inspraak in de liederen die we zingen. Zo hebben de 12-jarigen hun eigen dienst. Iets om je natuurlijk lang van te voren op te verheugen. Dit jaar is het thema "Huis van Jong en Oud".

Bijbelverhaal kiezen

De voorbereidingen beginnen al voor de zomerstop van de kindernevendienst. Ze moet die zondag een verhaal kiezen en ze komt mij om advies vragen. “Je wilde de Barmhartige Samaritaan doen” zeg ik. “Maar die is vorig jaar al gedaan en ik wil iets anders!” peinst ze. Ze is niet zo thuis in de Bijbel. Ik vertel er wel eens over en heb ook wel eens voorgelezen uit de kinderbijbel, maar ik kreeg de verhalen elke dag, jaar na jaar, op school ingegoten. Dat is bij haar niet het geval, integendeel. Maar ik heb op dat punt ook iets laten liggen in de opvoeding. Nu moet er een Bijbelverhaal gekozen worden en ze heeft dus geen idee.

Koningin Esther

We bladeren in de kinderbijbel Woord voor Woord die ze in haar handen gedrukt krijgt. “Het verhaal van Esther past goed bij jou!” zeg ik dan. “Het gaat over een Joods meisje dat koningin wordt en dat haar volk moet redden van de dood. Dat past erg goed bij jouw inzet voor het 4 mei comité en jouw presentatie bij de dodenherdenking, toen je voorlas uit het Dagboek van Anne Frank”. De keuze is meteen gemaakt. We moeten een samenvatting maken van de drie Bijbelboeken uit onze eigen kinderbijbel. Wij hebben de kinderbijbel van Nico ter Linden, maar een samenvatting maken is best lastig. En op het laatst schrap ik ook nog een heel stuk, omdat ze anders veel te lang moet voorlezen.

Sinterklaasintocht

Er worden liederen gekozen, er wordt geoefend met praten voor publiek. Ondanks haar podiumervaring kan dat geen kwaad.  Bang is ze niet, ze geniet hiervan. Ik was vroeger net zo. Het liefst stond ik elke zondag op het podium, maar dat is voorbij. Ik zit nu liever in het koor. Dunya heeft die rol overgenomen. En ze doet het goed. Er wordt nog een overlegmoment ingelast bij ons thuis. De voorganger, Alle van Steenis, woont in de buurt. We komen hem op verschillende plekken tegen. Bij de supermarkt, bij de Sinterklaasintocht in de buurt, bij de dodenherdenking die wij mede organiseren. Dunya beslist dan ook dat hij de 12-jarige dienst gaat leiden. "Omdat hij mij ook buiten de Dominicus kent" zegt ze. 

Speciale gasten

Nu is het dan zover, het uur van de waarheid. Iedereen is er klaar voor. Er zijn gasten; familie, onze trouwe buurvrouw en een vriendin van mij, die ik al heel lang niet gesproken heb. Ik ben zo blij dat ze erbij is. Andere vriendinnen konden helaas niet komen door werk of ziekte. Ook Geeske is erbij. “Zij heeft mij gedoopt” vertelt Dunya altijd. Dat was in de Rode Hoed toen ze bijna een jaar was, ook op mijn verzoek. We vonden het leuk om haar uit te nodigen voor deze speciale dienst. Bijzonder dat ze hier ook bij is. We hebben niet alle schepen achter ons verbrand. De Ekklesia houdt toch wel een plekje in ons hart.

Kom ik om, dan kom ik om

Dunya zit vooraan, bij het Liturgisch Team. Dit is haar dienst. Ik ben al ontroerd als de dienst begint. Ze leest over Esther die zo dapper was om tegen de regels van de koning in te gaan. “Kom ik om, dan kom ik om”. Dat Esther bereid was om haar leven te geven voor haar volk, maakte indruk op Dunya. “Zou ik dat ook doen?” vraagt ze zich af. “Dat weet je pas als je in zo’n situatie zit” zeg ik. “Dan krijg je ongekende krachten, of je verlamt van angst”. Ze leest de tekst voor. Luid en duidelijk. Ze doet het fantastisch. Na het pianospel leest ze de tekst die ze op 4 mei heeft voorgelezen. Anne Frank kon niet stampvoeten en haar frustraties uitten. Ze vocht zich in stilte door de puberteit. Ze kon haar moeder niet door elkaar schudden, al wilde ze dat nog zo graag. Zover gaat Dunya gelukkig ook niet, maar stampvoeten en schreeuwen kan ze maar al te goed. Zij vecht zich luid en duidelijk door de puberteit heen. En zo hoort het ook.

Voorlezen bij de dodenherdenking

In zijn toespraak vertelt Alle dat hij Dunya soms naar de pont ziet fietsen. Ook vertelt hij dat ze durfde voor te lezen op het Zaanhof bij de dodenherdenking. Hij gaat in op hoe hij zelf was als 12-jarige. Ik denk aan mijzelf als 12-jarige. Dunya is het voorbeeld van hoe ik had willen zijn, misschien nog steeds wel. Dat maakt me misschien juist zo’n trotse moeder. Dat zij dingen doet die ik niet kan of durf. Ik kroop in mijn schulp, zij kruipt er steeds meer uit. In mijn hoofd was ik wel een beetje hetzelfde als zij. Maar ik durfde het niet zo te uiten. Dat Dunya ondanks alle tegenslagen zich zo staande weet te houden en dat het zo goed met haar gaat, vind ik ongelooflijk knap. Dat doet ze toch mooi zelf! De hele dienst zie ik haar stralen. Af en toe pink ik een traantje weg en Dunya zit op een afstandje naar me te lachen.

Een mandje voor onderweg

“We zagen al aankomen dat er maar één meisje zou zijn voor de 12-jarige dienst” legt Michaël uit als het tijd is voor het overhandigen van het mandje. Een mandje met onder andere kaarsjes, voor licht op haar pad, chocola om te delen, een glazen bol om in de toekomst te kijken, zoet en zout van de aarde en zo nog wat dingen die van pas kunnen komen in het leven. “We vonden het een beetje spannend hoe dat zou gaan” vervolgt hij. “Maar Dunya niet! Die dacht dat ze het budget voor de mandjes niet hoefde te delen…” Er klinkt gelach in de kerk. Dunya kleurt een beetje. Geen moment had ze er rekening mee gehouden dat hij dit zou vertellen. Natuurlijk wist ze dat het niet zo zou werken, maar het was wel leuk om te proberen. Je weet maar nooit tenslotte.

Vrede voor jou

Eva, de pastor, zegent Dunya. Een ontroerend moment. Zoals zoveel momenten waarbij ik even moet slikken. We zingen “Vrede voor jou”, net als toen ze gedoopt werd. Na afloop van de dienst verzamelt iedereen zich rondom Dunya. Ze wordt van alle kanten gefeliciteerd, krijgt bloemen en complimenten. Ik meng me daar niet in, want het gaat om haar. Zij is het middelpunt, de dienst draait om haar en dat is wat telt. Toch ontkom ik er ook niet aan. Voordat ik het weet sta ik tussen de mensen. Er gaan mensen weg die ik geen gedag kan zeggen en ik wil niet eens in de belangstelling staan. Maar alle complimenten die ik krijg over mijn stoere dochter vind ik wel fantastisch. “Wat had ze mooie teksten uitgekozen” en “Wat vertelde ze duidelijk!” Ik ben er beduusd van en Dunya ook. Wat een warmte.

Koran voor kinderen

Dunya heeft een nieuwe start gemaakt. Vanaf nu hoort ze bij de twaalf-plus groep in de kerk. In het mandje zit een uitnodiging van de tieners. Dunya leest de kaart met een glimlach. Van opa en oma krijgt ze een leesboek en van mij de Koran voor kinderen die ik stiekem bij de boekentafel heb gekocht, terwijl andere koorleden haar afleidden bij de koorkast. Ondanks dat haar vader geen actieve rol speelt in haar leven, wil ik wel dat ze inzicht krijgt in de andere kant van haar afkomst. Mijn achtergrond en religie kent ze natuurlijk wel goed. Maar ze is meer dan dat, ze is geen kopie van mij. Daarom wil ik dat ze de Koran kan lezen en bekijken en dingen kan opzoeken als ze vragen heeft. Dit is een mooi moment om zoiets te geven.

Een goeie stap

Deze 12-jarige dienst zal Dunya zich haar hele leven met een glimlach blijven herinneren. En ik ook, want wat deed ze dat goed. Ze is er klaar voor. Zo groot is ze geworden. Niet meer dat kleine meisje zoals toen we de Ekklesia achter ons lieten om in de Dominicus een nieuwe start te maken. Ze springt niet meer van het podium. Gewoon, omdat ze groot is. Dat laat ze nu aan de kleintjes over. Kinderen worden hier overal bij betrokken en dat is prachtig. Deze kerk past gewoon beter bij ons. Al was de stap nemen niet gemakkelijk. Je laat altijd iets achter en het duurde even voordat we dat konden loslaten. Ik had geen glazen bol om te kijken hoe dit in de toekomst zou uitpakken. Maar dit hadden we nooit willen missen. Zo blijven er steeds momentjes dat ik de bevestiging voel dat het een goede stap voor ons is geweest. Er komt veel op Dunya af, nu en in de komende tijd. Het wordt lang niet altijd makkelijk, maar met het extra portie zelfvertrouwen dat ze weer heeft opgedaan, kan mijn wereldkind dat prima aan.