×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Twaalf jaar na de kraamtranen



Kraamtranen

Twaalf jaar is ze alweer, mijn grote dochter. Al weken zegt Dunya dat ze twaalf is, want “zo voelt het gewoon”. Ze vraagt nog vaak naar verhalen van toen ze geboren werd. Over papa die erbij was en Roosmarijn die haar als eerste mocht aankleden. De eerste dagen waren zwaar, de roze wolk waar mensen het altijd over hebben, die heb ik gemist. De kraamtijd ging gepaard met intense vermoeidheid na de keizersnee en veel stress. Een kindje krijgen doen zoveel vrouwen elke dag, dus daar draai ik mijn hand niet voor om dacht ik. Maar zo simpel bleek het niet te zijn. De tranen die ik stortte vanaf de derde dag, bleven stromen dat eerste jaar. Maar ondanks alle kraamtranen was ik wel heel gelukkig. Een meisje! Wat wil je nog meer? Twaalf jaar na de kraamtranen heb ik dat gevoel nog steeds. Zo leuk dat ik een dochter heb.

Burgemeester van der Laan

We hebben samen heel wat meegemaakt. Dunya is een bijzonder kind. Ze doet veel en maakt makkelijk contact, waardoor ik dankzij haar ook mensen leer kennen en op plaatsen kom die ik anders nooit zou kennen. Bijna was ze Amsterdammertje van het jaar 2016, maar iemand anders ging er met de titel vandoor. Maar ze stond wel met burgemeester van der Laan op het podium, dat neemt niemand haar meer af. Vlak daarna bleek hij ziek te zijn en hij overleed na korte tijd. We gingen afscheid nemen, want dat wilde Dunya graag. Ze moest hem nog één keer groeten. Daarna droogde ze mijn tranen en nu denken we met een warm gevoel aan hem terug. 

Einde basisschool

De basisschool heeft ze achter zich gelaten. Ik ook. Dunya vond het moeilijk, afscheid nemen. En ik, degene die altijd moet huilen bij het afscheid, had er helemaal geen moeite mee. Ik heb niet de illusie dat ik op de nieuwe school wel altijd serieus genomen word en dat ze altijd alle afspraken nakomen, maar ik ben wel toe aan een nieuwe start. Dunya ook, al mist ze vooralsnog de goeie sfeer in haar oude klas. Toch heeft ze ook al vriendinnen op haar nieuwe school. Tijdens de lesjesmiddag en de kennismakingsdag gemaakt. Ik ben zo trots op haar dat ze dat zomaar kan.

Verantwoordelijkheid

Op vakantie komt ze een meisje tegen dat ze kent van een paar jaar terug. “Romy heet ze toch?” vraagt ze mij. Ik knik. “Volgens mij wel!” Ze aarzelt. “Morgen ga ik proberen haar aan te spreken als ik haar weer zie”. Dat doet ze, in het zwembad. “Ze kende mij ook nog!” zegt ze enthousiast als ze terugkomt. “Haar opa was nogal bezorgd, maar ik heb beloofd dat ik op haar zou letten” zegt ze wijs. Romy is nog maar elf, dus dan is het maar goed dat Dunya zo groot is. Ze neemt haar verantwoordelijkheid als oudste. De rest van de dag is ze met Romy op stap.

Gourmetten en pannenkoek

Tegen de avond belt Dunya. “Ik mag van de opa en oma van Romy mee gourmetten. We zijn op tijd klaar voordat we naar het pannenkoekenrestaurant gaan!” Ik moet lachen om zoveel logica. “Hoe ga je nog een pannenkoek eten als je al gegourmet hebt?” vraag ik. “Komt goed! Ik eet niet zoveel dat ik niets meer lust! Zeg nou maar gewoon ja!” roept ze. “Ja, maar……” zeg ik. “Oké, bedankt. Ga gauw terug naar je blog! Doeiii!” Verbijsterd kijk ik naar mijn schermpje. Weg is Dunya. Puberdochter. Ze wist dat ik ja zou zeggen en tegelijk zou protesteren. Ik zucht. Dat wordt een kinderpannenkoek vanavond. Als ze die maar op krijgt…. Wonder boven wonder gaat er een hele pannenkoek met nutella in, alleen het ijsje lukt niet meer.

Twaalf jaar herinneringen

Twaalf jaar aan herinneringen spoken door mijn hoofd. Verdrietige herinneringen, mooie herinneringen, ontroerende gebeurtenissen, grappige momenten die we samen hebben beleefd. We praten veel samen. Ze kan mij later veel verwijten, want ik maak fouten, zeker weten, maar ze zal niet vinden dat ik haar heb buitengesloten of dat ik er niet was toen ze het moeilijk had. De komende jaren zal ik er minder vaak zijn als ze vrij is. Ik ga langere dagen werken, er moet geld verdiend worden. Niet meer terug in de bijstand, alsjeblieft, werken is relaxter. Toch zullen we nog steeds vaak samen zijn en maak ik tijd voor haar vrij. Doen we leuke dingen samen en praten we veel over onze belevenissen. Tegelijkertijd gaat zij ook langere dagen maken op school en zal ze ook niet altijd meteen naar huis komen. Huiswerk wordt de grootste hobbel volgend jaar.



Zelfredzamer worden

Twaalf jaar. Een echte puberdochter. Ik vind het fantastisch. Een heel nieuw leven krijgen we. Ik twee nieuwe banen en Dunya een nieuwe school. Op haar verjaardag krijgt ze natuurlijk veel cadeautjes. Een aantal heb ik alvast ingekocht bij de Hema, het horloge heb ik besteld op internet, maar heeft vertraging opgelopen. Het komt precies op haar verjaardag. Het is precies haar kleur: azuurblauw, nou ja turquoise is eigenlijk haar lievelingskleur, maar deze komt dicht in de buurt. Ik ben er een beetje jaloers op. Ik wil ook zo’n horloge! Ze zal zich steeds meer los gaan maken van mij en dat is niet verkeerd. Dat geeft wat meer lucht en ruimte voor ons allebei. Ze wordt steeds zelfstandiger, al wil ze het liefste dat ik overal mee naar toe ga. Maar ik wil zo graag dat ze nog wat zelfredzamer wordt. Dat is goed voor haar zelfvertrouwen. 

Pannenkoekenboot Amsterdam

We vieren haar verjaardag op de pannenkoekenboot, waar we foto’s maken op het dek. Ik krijg het voor elkaar om een foto van haar te maken met de LOOKOUT op de achtergrond. Er wordt voor haar gezongen en we kunnen onbeperkt pannenkoeken eten. Twee om precies te zijn. Meer krijgen we niet op. Er is een lastig dingetje. Na het kopen van de kaartjes kom ik erachter dat de kinderkaartjes tot en met elf jaar zijn. Dus moet Dunya eigenlijk het volle bedrag betalen. Voor deze keer doen we dan maar even alsof ze elf is, maar dat is wel gênant als ze een pannenkoek met “11” krijgt aangeboden. Ik beloof dat het niet weer zal gebeuren.

Blijdschap en teleurstelling

Natuurlijk is Dunya blij met haar cadeautjes, al vindt ze het ook jammer dat ik niks van haar lange verlanglijstje heb gekocht. Wel is er de teleurstelling dat papa weer niet op haar verjaardag was en dat hij niks van zich heeft laten horen. “Hij zou komen…..” mompelt ze af en toe. We praten er veel en lang over. “Hij geeft niks om mij” zegt ze verdrietig. “Jawel!” roep ik dan. “Hij laat het alleen een beetje anders merken., maar hij laat wel geld voor jou brengen door een vriend” zeg ik. “Dat is niet wat je zou willen, maar het is wel goed bedoeld.” Dunya haalt haar schouders op: “Dat geld mag ie…..” Ze maakt haar zin niet af. “Ik begrijp het lieverd. Natuurlijk is dit een onhandige manier om te laten zien dat ie van je houdt. Natuurlijk wil je gewoon aandacht van je vader, maar probeer het toch te zien als een teken dat ie om je geeft.” We laten het even rusten, kijken wat er gebeurt. Hier een weg in vinden blijft een grote uitdaging. Maar ondanks dat houdt ze zich wel staande. Daar ben ik trots op.

Herinneringen

Ik vind het bijzonder dat Dunya zo groot is. Ineens voor mijn gevoel, maar dat is natuurlijk niet zo. Ik hoef maar te kijken naar de babyfoto’s en dan denk ik meteen terug aan alles wat we hebben meegemaakt. Haar eerste jaar, mijn ziekte na vijf maanden, de scheiding met haar vader nu negen jaar geleden, de eerste keer naar school, de eerste vakantie samen, de vele uitstapjes, de oneindige activiteiten, de gebroken nachten, de tranen, de knuffels, de lachbuien. We kunnen soms “stuk gaan” zoals Dunya het noemt omdat we tegelijk hetzelfde denken en ook nog eens op hetzelfde moment uitspreken. Of om herinneringen, of om iets wat we op tv zien. Een puberdochter met een eigen mening. Je maakt haar niks wijs. Ze vindt zelf wel uit wat de waarheid is.

Pindakaashomo

We kijken samen naar een programma van Ellie Lust over anti-homo geweld. “Ik roep wel homo, maar dan bedoel ik geen homo. Het is maar een woord. Ik bedoel dan gewoon pindakaashomo” zegt een oudere voetbalsupporter. Hij leunt tevreden achterover. Dat heeft ie even goed uitgelegd. Nu zal iedereen het begrijpen! Ik voel een lachkriebel opkomen. Niet om wat hij zegt, dat is eigenlijk heel triest, maar omdat hij zoiets op tv verkondigt en dan ook het gevoel heeft dat ie iets heel logisch zegt. Dunya zit naast me en zegt droog: “Hij zet zichzelf voor schut!”. Dan schiet ik alsnog hardop in de lach. Oké, misschien niet het gemiddelde kind van twaalf, maar toch een kind dat het beter snapt dan iemand die allang met pensioen is. Heerlijk vind ik dat. Dunya vindt het echt belachelijk, iedereen is gelijk. Wat maakt het uit of je van jongens of meisjes houdt? Of je moslim bent of Christen, of misschien niks? Of je hier geboren bent of in Afghanistan?  Dunya vindt het allemaal heel normaal. Je bent wie je bent. Rechtvaardigheid heeft ze hoog in haar vaandel staan en dat maakt me het meest trots als moeder. Ze komt er wel met deze instelling. Zolang ze maar blijft wie ze is. 




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts