Het stockholmsyndroom


Wat is het Stockholmsyndroom?

Wat is het profiel van de dader en het slachtoffer?

Hoe herken je het Stockholmsyndroom? En zoveel meer.


Je weet dat er iets mis is en dat je moet vertrekken uit de bestaande relatie, maar je wordt om één of andere reden tegengehouden. Je beschermt de dader en klampt je vast aan dat tikkeltje goodwill dat je nog gegeven wordt. ‘Het zal allemaal zo erg niet zijn als ik mij inbeeldt…

Quote

Dat is het Stockholmsyndroom.

Als slachtoffer duurde het ellenlang eer ik (h)erkende dat ik leed onder het Stockholmsyndroom.

Samen met een team van therapeuten heb ik mijn eigen  destructieve relatie  met een psychopaat onder de loep genomen.

Hoe kan een zelfstandige, onafhankelijke vrouw zo erg misleid worden?

Onderbouwd door wetenschappelijke uitleg en mijn eigen ervaring krijg je een uitgebreide kijk op deze destructieve vorm van machtsmisbruik.

Ik neem jullie mee van a tot z. 

Hierbij krijg je een antwoord op de volgende vragen:

1. Het profiel van de dader

2. De achtergrond van het stockholmsyndroom

3. Symptomen van het stockholmsyndroom

4. De slachtoffers van het stockholmsyndroom

5. De diagnose is gesteld. Wat nu?

6. Wat als je samen kinderen hebt?

7. Zou het jou kunnen overkomen?

 Het profiel van de dader  

Mijn relatie met Jonas is het typische voorbeeld van het stockholmsyndroom binnen een psychopathische relatie.

Jonas duwde zichzelf vanaf dag 1 in de slachtofferrol. Ik hoorde onmiddellijk hoe hij altijd al werd mishandeld en misbruikt. Als kind door zijn vader, later door zijn echtgenote.

Ik geloofde alles wat hij mij vertelde ondanks alle opleidingen en cursussen die ikzelf als relatiecoach ooit had gevolgd. Had ik maar alvast een cursus rond  narcistisch slachtoffertrauma  gevolgd, dan zou ik mezelf en mijn kind van heel wat later leed hebben bespaard.

Ik kreeg van Jonas de eerste maanden van onze relatie een heel gevoelige kant te zien.

Ik zag hem als slachtoffer en kreeg vanaf dag 1 al medelijden met wat die arme man allemaal aangedaan werd.

Jarenlang heb ik Jonas verdedigd. Telkens hulpverleners aangaven hoe erg zijn daden naar mij toe wel waren, werden ze door mij geminimaliseerd en zelfs ontkent. Telkens wanneer therapeuten mij er attent op maakten dat hij zelf verantwoordelijk was voor zijn daden stak ik de schuld op zijn vader, op zijn moeder, op zijn ex.

Zijn daden waren maar half zo erg dan datgene wat deze arme man ooit was overkomen, hoe zou ik hem dan als schuldige kunnen aanwijzen voor het bezorgen van leed naar mij toe? 

Slachtoffers hebben positieve gevoelens ten opzichte van degene die hen misbruikt en staan vaak negatief tegenover personen die hen willen helpen.

Telkens wanneer de dader een klein beetje menselijkheid toont, beschouwt het slachtoffer dat als een zeer positieve eigenschap van haar partner, terwijl dit in wezen toch net is wat een mens binnen een normale relatie mag verwachten.

Die ene keer om de zoveel tijd dat Jonas op zijn knieën zat om zijn zogenaamde spijt te betuigen, waren genoeg om mijn stockholmsyndroom te versterken.

Dit duurde maar liefst 8 jaar lang. Zelfs 4 jaar na huisuitzetting wegens heftige praktijken, verdedigde ik Jonas nog.  

Voor buitenstaanders is mijn gedrag een paradoxale situatie.

Deze verklaring wordt uitgelegd als het willen beschermen van de dader.

Het stockholmsyndroom zal vaak tot ontwikkeling komen in omstandigheden waar de dader absolute controle over het slachtoffer kan uitoefenen.

Mishandelde vrouwen doen vaak geen aangifte bij de politie.

Bij mij gebeurde het pas na de zoveelste ziekenhuisopname. Toen ik voor de zoveelste keer hiertoe aangemoedigd werd door het ziekenhuispersoneel.

Toch ben ik geen alleenstaand geval.

Daders vervallen in herhalend gedrag ongeacht hoeveel partners de revue passeren. 

Ze slagen erin om al hun partners te domineren en te chanteren. 




De eerste echtgenote van Jonas trok haar ingediende klachten later weer in, ook al was zij wekenlang arbeidsongeschikt na een zoveelste woedeaanval.  

Sommige vrouwen nemen de mishandelaar vrij lang in bescherming, dit is een typisch kenmerk van het stockholmsyndroom.

De nieuwe vrouw van Jonas is nog erger, deze helpt Jonas letterlijk bij zijn daden.

Het zorgde er zelfs voor dat ik aan artsen vroeg of de ene narcist een andere narcist kan aantrekken en vreedzaam ermee in een relatie kan zitten.

Dit kan, maar er is eerder sprake van  codependentie  alsook van het stockholmsyndroom. 

Het stockholmsyndroom kan ook omschreven worden als de toestand waarbij een slachtoffer sympathie voelt voor degene waardoor zij wordt misbruikt.

Sympathie tonen brengt nochtans geen verandering in het gedrag van de psychopaat. Integendeel, het is voor hem net de gelegenheid om je nog meer te misbruiken. 

Sympathie houden voor de dader is bij therapeuten reeds lang gekend.

Zij beschrijven het vaak onder de noemers Emotional Bonding of Traumatic Bonding.

Het is eigenlijk een overlevingsmechanisme, ik kan mezelf er compleet in herkennen.

Ik leefde met Jonas samen van dag tot dag, hopende de volgende ochtend nog levend te halen.

Vaak zijn er verschillende fases herkenbaar in de relatie tussen slachtoffer en dader.

 Er zijn momenten van positief gedrag afgewisseld met slecht gedrag.

De ene keer is er de bestraffing, de andere keer romantiek en maneschijn.

Het is net die omwisseling tussen een goede en een slechte behandeling die ervoor zorgen dat het slachtoffer sympathie blijft voelen voor haar mishandelaar.


'Please, Forgive me'


 

De achtergrond van het stockholmsyndroom 

Waarom treedt dit syndroom op?

Waarom voelen slachtoffers sympathie voor degenen die hen misbruiken? 

Het stockholmsyndroom

De hoofdreden is dreiging.

Het slachtoffer is doodsbang dat de dader de dreigementen echt zal uitvoeren.

Je bent in panische angst.

Wat als hij de kinderen echt vermoord?

Wat als hij echt jouw ganse familie uitmoordt?

Wat als hij echt connecties heeft met een netwerk dat jou zal gebruiken als seksslavin?

Wat als hij echt een huurmoordenaar klaarstaan heeft om jouw leven te beëindigen?

Wat als hij jou echt eigenhandig de keel over zal snijden? 

Er is steeds sprake van een oneerlijke en manipulerende situatie waarbij één partij al de macht in handen heeft.




 

Symptomen van het stockholmsyndroom


  • Intimidatie.
  • Momenten van goedheid of zachtheid aangeboden door de dader.
  • Het gevoel hebben dat het wel meevalt.
  • Denken dat de schuld bij jezelf ligt. Dit beeld word je namelijk opgedrongen door de dader, zo erg dat je dit op den duur wel moet geloven (gaslighting).  
  • Het gevoel niet meer uit de destructie weg te raken.
  • Het slachtoffer blijft in de situatie zitten, vooral gezien de band met de dader. Deze band kan zelfs heel miniem zijn, zoals de bevoorrading van doodnormale zaken als het verkrijgen van voeding of hoognodige medicijnen.
  • Isolatie van het slachtoffer, vaak vervreemding van de eigen ouders, broers of zussen.
  • Het slachtoffer werkt niet mee wanneer hulpverleners de mogelijkheid bieden om het misbruik stop te zetten.
  • De angst overheerst elke vorm van denkbeeldige vrijheid.


 

Wie zijn de slachtoffers van het stockholmsyndroom? 


  • Mishandelde of misbruikte vrouwen.
  • Mishandelde of misbruikte mannen.
  • Mishandelde of misbruikte bejaarden.
  • Mishandelde of misbruikte kinderen.
  • Oorlogsgevangenen, denk aan de tweelingen waarop in de tweede wereldoorlog experimenten  gedaan werden.
  • Slachtoffers van een ontvoering.
  • Slachtoffers van een gijzeling. 
  • Leden van een sekte. 


Bijna iedereen die in zo een traumatische situatie terecht komt, zal last krijgen van het stockholmsyndroom.

Er zijn zelfs slachtoffers die in staat zijn om voor hun mishandelaar te zorgen.

Dit is een handeling om het misbruik te kunnen rationaliseren.

Er zijn slachtoffers die boos zijn op een vriendin of familielid wanneer deze het misbruik aangegeven heeft.

Er zijn ook gevallen bekend van slachtoffers die wenen als hun mishandelaar of ontvoerder in de gevangenis belandt. 

Er kan zelfs sprake zijn van Cognitieve Dissonantie.

Hoe meer er geïnvesteerd werd in een relatie,  hoe sterker dit verdedigingsmechanisme zal zijn.


De diagnose is gesteld. Wat nu? 


Wegwezen.

Letterlijk, als de bliksem wegwezen. 

De dader afblokken.

Alle contact verbreken.

Ga verhuizen.

Verander jouw telefoonnummer.

Verander de naam van je facebookprofiel.

Blokkeer hem.

Het machtsspelletje van aantrekken en afstoten zal vermoedelijk nog jaren duren.

Je zal degenen die jou beschermen vermoedelijk om de tuin leiden.

De gezagvoerders in een vluchthuis hun regels negeren.

Jouw ouders die je uit de shit gehaald hebben beliegen.

Je zal alles doen om de dader toch nog te kunnen zien, omdat je zijn mooie praatjes geloofd. Omdat je ondanks alles van hem blijft houden. Omdat je hoopt dat er verbetering optreedt en hij alsnog zal veranderen, wachtende op die dag dat hij effectief therapie opstart. Tot je gaat inzien dat je letterlijk vele jaren van je leven vergooid hebt.

Hopelijk ga je binnen een volgende relatie niet dezelfde weg op.   

Het keer op keer aantrekken van een destructief persoon is typisch voor  onveilig gehechte personen , codependenten of Stockholm slachtoffers, al was het maar omdat die nieuwe kandidaat zichzelf steeds opnieuw introduceert als een slachtoffer.

Jij loopt steeds opnieuw en opnieuw in een gelijkaardige val.  Meer nog, je valt op deze types mannen die je zelf als gevoelig omschrijft. Tot het masker afvalt en je de zoveelste les geleerd hebt. 




 

Wat als je samen kinderen hebt? 


Dan heb je een groot probleem, een effectief groot probleem.

Geen enkele rechter of consulent doorziet een narcist of psychopaat.

Meer nog, als jij probeert om hun ogen te openen, ben jij letterlijk de sigaar.

Ikzelf heb er 8,5 jaren over gedaan vooraleer ik mijn hulpverleners wou geloven dat Jonas een zwaar geval was. Dat er zelfs sprake was van een psychopaat en niet enkel narcisme.

Daarna heb ik jarenlang het advies van professionals genegeerd.

Ik werd van meet af ingelicht dat ik geen hulp mocht verwachten van rechters of consulenten. Toch hield ik voet bij stuk.

Ikzelf zou erin slagen het taboe te doorbreken en de gestelde diagnoses door te geven aan consulenten en rechters.

Ik gaf de consulent het advies dat ikzelf gekregen had. Het boek van Jan Storms te lezen waarin duidelijk uitgelegd staat waarom narcisten en psychopaten overal mee weg raken. Dan pas begon mijn nachtmerrie.

Denk nu zelf eens logisch na.

Als jij er jarenlang mee samenleeft en de diagnose niet wilt aanvaarden, hoe wil je dan dat iemand die korte tijd doorbrengt met zo’n dader dan de ogen opent?

Een rechter ziet 15 minuten een acteur die jou overal de schuld van geeft.

Een consulent ziet een zogenaamd slachtoffer die om de haverklap opbelt met zware leugens.

Om dan nog te zwijgen over de destructieve advocaat die hij aantrekt die betaald wordt om elke zitting te overwinnen en jou af te schilderen als destructief.

Jarenlang werd ik in verslagen omschreven als destructief omdat ik bleef beweren dat Jonas ziek was.

Jarenlang omdat ik de consulent duidelijk wou maken dat Jonas pas zou geholpen zijn als hij 7 jaar na huisuitzetting toch nog zijn opgelegde therapie van weleer zou opstarten.

Jarenlang werd ik omschreven als niet-pedagogisch ondanks mijn ervaringen als trauma-coach. Een vooroordeel gesteld door een consulent die zelf een schoolverlater was, nog geen kinderen opgevoed had en geen enkele vorm van psychologische opleiding genoten had.

Tot ik het opgaf. Tot ik besloot om enkel mijzelf en mijn kind te helen en mij niet langer te bekommeren om Jonas.  Tot ik besloot mij erbij neer te leggen dat de ergste psychiatrische gevallen ontsnappen aan elke gevraagd sociaal onderzoek. Tot ik besloot mij erbij neer te leggen dat ik de ene na de andere schadevergoeding aan Jonas zal moeten betalen gebaseerd op leugens en destructieve pleidooien. Dat ik alle rechtbankzittingen verlies omdat Jonas zijn advocaat sterker is dan de vele pleidooien van de Procureur Des Konings. Dat ik alles verlies omdat rechters vaak het advies volgen van de Advocaat Van de Duivel en niet het advies van de Procureur Des Konings.  

Tot ik besloot al mijn energie te stoppen in mijn eigen gezondheid.

Tot ik besloot ervoor te zorgen dat mijn kind geen enkele zelfmoordpoging meer zou plegen, ook al overtrad ik hiermee alle opgelegde regels van de onopgeleide consulent. Een consulent die mij dwong om mijn eigen kind af te blokken telkenmale hij zijn hart blootlegt hoe onmenselijk de uren bij papa en stiefmama zijn. Zo onmenselijk dat bij mijn jonge kind al sprake was van pleasen en teasen van een psychopaat uit angst. Zo onmenselijk dat mijn eigen kind op 9-jarige leeftijd al tekenen vertoont van het stockholmsyndroom.

Wanneer je kinderen hebt met een psychopaat is het te hopen dat deze al bijna de leeftijd van 12 jaar bereikt hebben op het moment van de scheiding zodat ze snel gehoord kunnen worden door de rechter.  

Mijn zoontje Michiel was pas 2 toen zijn papa op het verzoek van het kind de woning werd uitgezet.

Eens de woning uitgezet vervalt elke vorm van eerdere bescherming. Er wordt geen rekening meer gehouden met eerder gestarte collocatie aanvraag. Er wordt geen rekening meer gehouden met eerdere gevangenisstraf.

Er wordt geen rekening meer gehouden met het feit dat je in bescherming moest genomen worden in een vluchthuis of ‘Blijf Van Mijn Lijf Huis’.

Al deze zaken worden onmiddellijk vergeten zo gauw het machtspelletje van de psychopaat opstart in de rechtbank. Rechters en consulenten trappen jarenlang in hetzelfde als waar jij en zijn eerdere slachtoffers ooit in trapten. De psychopaat is een slachtoffer. Jij bent een dader, net zoals al zijn eerdere partners daders waren. 




Wat ook herkenbaar is aan dit soort daders is de volgende vaststelling:

Middenin de vechtscheiding met jou blijken de eerdere slachtoffers plots afgeschilderd te worden als droomvrouwen waarmee de narcist altijd een goede band had, zelfs tijdens de scheiding, volgens eigen zeggen dan toch.

Je weet wel, die vrouwen waarvan jij ooit geloofde dat hij hun slachtoffer was. De vrouwen die volgens hem aan ouderverstoting deden.

Deze vrouwen worden plotseling afgeschilderd als goede vrouwen waarmee ze zogenaamd co-ouderschap konden uitvoeren, terwijl eerder ook deze vrouwen jarenlang afgeschilderd werden als daders van ouderverstoting.

Er is één schamele troost.

Ooit zal ook jij de eer halen om voorgesteld te worden als ‘miss perfect’ tijdens jullie  echtscheiding .

Ooit zal ook jij de eer halen te horen dat je toch altijd een droomvrouw was binnen de relatie. De dag dat hij middenin de vechtscheiding zit met zijn volgend slachtoffer. Dat is de dag dat jij kan glimlachen en alles achter jou kan laten.

De dag dat jouw eigen kinderen oud genoeg zijn om de narcist voorgoed uit je leven te bannen.

Tot die dag wens ik jou heel veel sterkte.

Tot die dag adviseer ik jou om jezelf en je kinderen te helen. Je te laten begeleiden door professionals.

Je kan ook eens proberen om jouw consulent dit blog onder ogen te brengen.

Of je kan zelf een boek schrijven of dagboek bijhouden. Want dat blijkt vaak de beste vorm van therapie te zijn als je jarenlang leed onder het Stockholmsyndroom.    

Gemakshalve spreek ik hier over een mannelijke narcist/psychopaat.

Uiteraard kan het net zo goed om een dader van het vrouwelijk geslacht gaan.  


 

Zou het jou kunnen overkomen? 

Een jonge vrouw die door haar levenspartner  gedwongen werd tot prostitutie  kreeg van haar advocaat de vraag gesteld waarom zij zich hiertoe liet manipuleren.

Waarom laat een assertieve vrouw zich zo domineren?

Het is een uitspraak die veelal gedaan wordt.

‘Ik ben niet onveilig gehecht en zou mij nooit op dusdanige manier laten manipuleren’.  

Ben je zeker? Ben je absoluut zeker?

Iedereen die te maken krijgt met het Stockholmsyndroom gaat over grenzen heen die de persoon in kwestie binnen een andere relatie nooit zou toestaan.

De vrouw die deze vraag gesteld kreeg, hield aan haar eerdere weigeringen een invaliditeit over van meer dan 66%. Was zij assertief blijven reageren zou zij het vandaag vermoedelijk niet meer kunnen navertellen. 

Het is wetenschappelijk bewezen dat bij schrijnend machtsmisbruik de verlammende angst boven alles zegeviert.

Wat als jij  de tweede wereldoorlog  had meegemaakt?

Denk je nu echt dat al die soldaten en militairen die naar de pijpen van narcist  Adolf Hitler  dansten een onveilige hechting meemaakten in hun kindertijd?

Een  psychopaat of narcist  gehoorzamen behoort tot de overlevingsstrategie.

Wat als jij gedwongen zou worden om in  de treinen op weg naar Auschwitz  plaats te nemen?

Zou je blindelings gehoorzamen of zou je dwars gaan liggen als je de loop van een geweer op jezelf of je kinderen gericht ziet?

Wat als jij gedwongen zou worden om je uit te kleden voor een bende soldaten in oorlogsgebied?

Wat als jij morgen gedwongen wordt tot prostitutie of anders de keel overgesneden zal worden?

Of jouw kind vermoord kan worden.   

Ben je zeker dat jij blijft weigeren wetende dat de persoon in kwestie overal mee wegraakt en nooit langdurig in de gevangenis verblijft?  

Wanneer je pertinent blijft denken dat het jou nooit zal overkomen, bekijk dan eens een aflevering van Matroesjka’s. Of bekijk eens de film Human Trafficking. Dit soort toestanden vinden plaats in België.

Ik ken namen van personen die een netwerk hebben tot in Nigeria. Personen die  kinderen seksueel misbruiken  en dwingen tot pornografie en het bijwonen van prostitutie.  Kinderen die de rest van hun leven getraumatiseerd worden, maar geen enkele rechter die hiertegen optreedt. Bij het indienen van klacht worden deze daders dankzij dure advocaten ‘buiten vervolging’ gesteld.

Zij raken overal mee weg en maken op hun lange weg vele slachtoffers. 




Tekst: Mieke Van Liefde

Foto's: Pixabay

Bron:  Eigen ervaring & gesprekken met artsen en therapeuten

Opmerking: ik gebruik de journalistieke standaard 'hij' voor de meerderheid van de voornaamwoorden in dit artikel. Vrouwen kunnen ook gaslighters / narcisten zijn.


#stockholmsyndroom

#gaslighting


Mieke Van Liefde

Auteur en blogger over destructieve relaties 

 

https://miekevanliefde.be/

 


Heb jij pijn of verdriet? Heb je nood aan een luisterend oor?

Zoek je hulp? Wil je advies en inzicht? Zoek je een leuk team om lief en leed mee te delen? Of wil je mij gewoon volgen?

Meld je dan hier gratis aan:   









Comment and receive 25 YP 25
The Music Box
The music box One sunny day, I was driving through a village and my eye panicked at a woman.. I put my car by the side of the road and walk to her.. She says help, come in soon, my son wants to rob herself of life.. I run upstairs and want to open his bedroom door but this one is locked.. Fortunately, the mother had a spare key and opens the door for me.. For me, a person sits on bed with a look that didn't predict much good.. I walked to him and saw that he had different kinds of drugs on the table for him.. I watched him, but I felt he hadn't taken anything yet.. What now I looked around the room and saw a table with all music boxes and walked to it and grabbed the biggest one and walked back to the table where it was sitting. . I wiped the medicine off the table with my arm at once and put the music box in front of his nose.. He looked at me amazed.. What do you want from me? . I asked him how does this work?. He was going to explain to me promptly.. Meanwhile, the mother had turned on emergency services, and I was glad I had managed to change this man's mind.. I gave him a hand and she strength and hopefully goodbye.. I left my phone number and left. Thank you. Three months later, I get a call with a male voice. . I want to thank you for help. I liked to say done and that sounded like music to my ears.. Also listen to on my new podcast #musicbox #music #sucide #relief https://admin5.podbean.com/gerritbrusse1972/episodes/shareEmbed/zYkYGRi85TV2
Comment and receive 50 YP 50
Requiem: Chapter 1
- I'm orphaned looking at the two silver-grey urns on the steel plane in the lawn. It sings, but I don't really notice. The drizzle mixes with my silent tears and flows past my grief face. I want and will keep me strong, but nothing is more difficult. My soaked hair sticks like a snail in my neck. Wherever my parents may be, in these urns or as an immortal soul in some dimension, my thoughts are with them. I am neither an atheist nor a convinced pillar biter, but the longer I walk around this globe, the more I doubt the existence of a Supreme Being. Some call this creature God, some give Him a different name. “If “He exists and has power or influence on our world, if He has any power to intervene, then such a thing should not happen. Shooting images through my head. An afternoon in the snow with my father where we made a giant snowman with all the trimmings. The beautiful black hair of my mother that I liked brushing as a little child. The many ways of life I got from both my parents. A God who allows this, I don't want to know today. The person responsible for this is all the better. It is the only creature that possesses the ability to decimate, rape, slaughter and quartering its own kind without remorse. The only living creature that kills his own kind in an instant and goes on without looking back, without even dwell on his irreversible act, just as if nothing had happened,. The remains of my parents, twice a few handfuls of ashes, descend silently into their respective urns underground. A small copper-colored plate, not so large, on which in small letters their name, date of birth and death is printed, automatically slides across the space and takes their place. It seems to me like a misplaced magic trick: now you see them... then no more! In my heart, however, they will never disappear. Arturo Mitsukai and his wife Sachiko Matai had died a violent death. Violence is, of course, an unmistakable fact from the beginning of the existence of mankind. The survival urge that is embedded in our genes is difficult to cut out as a tumor or a tumour. It is peculiar to our society and burned in us as a mark. Both in humans or in society there is one rule, one law that is still valid. The law of the strongest! Sometimes the result of this law is directly proportional to the use of the power of the person using the force. Unfortunately, there are people who only know this answer, who only listen when they feel a hard hand. Another time, the aggression used is so excessive that the majority frankly disapprove of it because it passes its goal. But when that piece of perverse brutality touches you personally, it changes you forever. It's a cancerous tumor that keeps growing and at some point breaks open like an overripe pimple. With all the disastrous consequences. It crawls into your brain, it nests like a virus in your mind, a worm that does irrevocable harm. Friends and acquaintances of my parents, some of whom I had ever seen, people from the accounting office where I work, other completely strangers to me, have just expressed their condolences in a silence that is fraught with the way my parents literally and figuratively from life-carved. I just can't imagine it, I have to try to push my thoughts away in a separate corner where they may slumber in quiet grief.. That's where I'm going to keep them for a while until the time is right. Then, the moment it's necessary, I'm going to reenepen these feelings.. I will never forget what was done to my parents, never will I forgive the unsub! My name is Yukiko Mitsukai and today I promise retribution for these murders. I appeal to this blood deed. It is the revenge, the retribution that is the only exception to the peace-loving doctrine of the Akai. If it is not possible in these circumstances, if this promise is not at the moment, then I say that there is no reason for the existence of this use in the Akai. Exceptional circumstances require exceptional measures, you taught me that. As true as I am your daughter, I will find, and hunt your murderer wherever he may hide. If I have to search on the other side of the world or in the deepest pits of hell, he will not escape me. Even if that search lasts until I die myself or people kill me. In the course of that process, I will try to use all that you have taught me to achieve my goal. Because so much that's mine now comes from you. What you have given me is priceless. Something for which I must be eternally grateful and also am. My hands and feet will become my weapons, my mind will be tougher and sharper than the steel of a sword. I hope my vengeance can give you both peace of mind. The death of your murderer will not compare anything to what he did to you. That and nothing less I promise! Actually, I ' Akai' am at heart. ………. Arturo Mitsukai cut a leaf from a beautiful flower arrangement.. Arturo was in the winter of his life. His age, hard to estimate, could hardly be attributed to him his seventy-five years. Arturo was still as straight as he used to be when he was a proud and proud young man. His step was still confident and fixed even now. Maybe a little slower than before. His short cut white-gray hair was a natural pointer to the many years he counted. The wisdom that shone from his eyes, and the serenity in the words when he spoke of something, testified to years of experience but also to a well-founded knowledge of matters. His physical condition was tiptop, there he took care of himself every day. Arturo Mitsukai walked a little five kilometers every morning, outside when the weather was nice and otherwise on the treadmill he had purchased years ago. He also regularly cycled quite a bit of distance on his bike or stationary bike in his hobby room. A healthy mind in a healthy body was certainly not an empty phrase for him.. His greatest passion, however, was his greenhouse with exotic flora. Arturo had a large collection of flowers and plants. From dozens of species of orchids, including the hybrid species Cymbidium, Vanda and Phalaenopsis to bromeliads of different genera such as Billbergia, Guzmania and Aechmea. Yuccas and other tropical plants adorned his spacious greenhouse. In the beginning, when he started with some plants, he sometimes had a hard time distinguishing one species from another. Now after all these years of searching and working with them every day with passion, he knew them by their folk and Latin names.. Orchids, he sometimes told friends, thrive in high humidity. Therefore, they perfectly match with plants with a large leaf mass. He also told them that orchids are epiphytic, which means they can grow on other plants. Therefore, they are bound to a bark with a special substrate. To achieve a natural effect, one can make a kind of tree of it yourself and then combine it with, for example, the bromeliads he grew. Greenhouse building and its applications had few secrets left for Arturo, and sometimes he walked over to a random visitor with enthusiasm. He was forgiven with all understanding of the passion for his life's work. A layman in the profession would not understand what he was doing now. Why with tenderness and love he was still removing fresh green leaves and sometimes a flowering flower — pieces representing life — from a flower arrangement? One might think that this was an act of useless mutilation, a destroying a piece of natural beauty. Why he put the green petal and the cut flower separately in a bowl with tenderness would seem strange? He would soon find a suitable destination for this collection of cut flowers and removed plant parts. These leaves, flowers, meant new life. Fertilizer for another flower or plant. Their cycle of decay was part of the circle of life of another plant or flower. This was one of the roads that the Akai wandered. Akai or red in Japanese stood before the sun on their flag Hinomaru . This meant solar disk and they still coloured their national banner . For the Akai, that sun was the source of life and growth. The strength and aesthetics of a flower should not be subordinate to the quantity of the blossoms and the green of the leaf. Depending on the number and size of the leaves that were different for each type of flower. Thus grows and blooms a flower, a plant in all its splendor. Waste was a sin against the rules of nature. This way of life of the Akai brought balance, balance and peace of mind to the plant and flower world, as well as to the flora in the conservatory of Arturo Mitsukai. This way of thinking could be extended in a number of cases for some human life values. Sometimes one can develop certain qualities better by converting his known weaknesses in oneself into positive forces. The power of a man is only as strong as his greatest weakness. By going and working this way, man improves himself as a whole. By working on its lesser good sides, one strengthens the overall picture of oneself. When the door of the conservatory opened and the chill of the evening blew his fresh breath over the back of Arturo, he did not look back. The smell of jasmine tea met him in the person of Sachiko Matai, his life companion.. Like him, she was dressed in a sober black and white ensemble that extra accentuated her light skin. A skin like silk he knew so well, a body he still coveted. His love for Sachiko in the last season of his life was no longer marked by the bright colours of passion or by the impetuousness of youth. Now their relationship knew the gentle depth of control, a trait peculiar to their old age and the knowledge of their unconditional love for each other. Proof of this they have been providing for so many years, so many days together in prosperity and adversity. It goes without saying that one achieves such a thing only after a long time. To be able to walk the way of life together is a privilege that one can rightly be proud. It is indeed an adventure of trial and error, a process of learning and understanding, of giving and taking. Periods of happiness and disaster alternate as in every human life, but each time one helps each other back on top of it. That was the core of their love. It was not always an easy road, but it eventually led to the daily enjoyment of the deep affection between a man and a woman. With a loving smile as a silent thank you, he sipped the hot jasmine tea she had brought for him. He preferred this kind of tea, not only because he thought it was the best fragrance tea, but also because the tea was made by laying jasmine flowers among the leaves of green tea. He found that symbolically in balance with his hobby, with his hundreds of flowers and plants he grew in his conservatory. Actually, the tea he drank was of Chinese origin where they used ten kilos of jasmine flowers to obtain about one kilo of jasmine tea. The tea at Arturo had a calming effect and worked relaxing. It also promoted his digestion, which at his age was indeed important. Therefore, he was always grateful for the jasmine tea that his wife prepared him every day without fail. He still found Sachiko Matai attractive and slim, although she was barely five years younger. On several occasions he told her that. True love and affection is expressed in words and deeds. Sometimes after years of silence or blindly accepting an established fact, that self-evident affection disappears with a little bit and at a time it's gone, one day it's completely gone. Sachiko allowed to color her gray hair black at her age. Sachiko did this to please her husband and not out of personal vanity. That would be a sin for an Akai. Arturo had once told me that if he met her for the first time, it was her black long hair that he first noticed.. He fell first for her black shiny hair, then for her silent smile that always shone in her eyes and when he really met her as his future wife, he fell for the wife Sachiko herself. It was so long ago. Times gone by and then she was such a young and ignorant child. Now, as a grown woman, she put her hair up in a bun, but at night, in the intimacy of their bedroom, she loosened it and caressed Arturo with the same love and affection through her raven-black long hair before kissing her goodnight. Sachiko had never used anything of makeup in her life. By the way, her husband always said that she possessed some kind of natural beauty, still blushing every time after the little complement like the young girl she had once been. Even before Arturo drank his cup of tea, the light went out in the conservatory and several things happened at once. Arturo and Sachiko were both surprised, both by the darkness and by the strange smell of the spray that came out of the nebulizer nozzles. Shocked, they wanted to run together to the exit of the greenhouse but their feet refused duty after a few shaky steps. The world began to turn in front of their eyes like a blurry image and they remained staggering, seeking support together. However, those last steps that removed them from the oxygen-rich and liberating evening air were no longer awarded to them. The delineated perimeter of the conservatory door disappeared into an ever-darkening fog before their eyes as they both fell unconscious among their orchids, lilies, bromeliads and other exotic plants that shared their love every day. ………. Slowly, the world came back in varying degrees of pain. It was beating like a nagging banging in the back of his head, a moping in his teeth, a dry throat begging for water, and his old bones that were apparently bruised in several places. It was an extremely tormented feeling all over his body that woke up from the anaesthetic. Arturo moaned softly when he opened his eyes. The light was too bright, flashed painfully like the sharp of a knife through his mind so he turned his head very carefully to the right. To his great dismay and fear, he saw that his wife Sachiko was in the same circumstances.. Like him, she was with both hands and feet tied to a chair. She sat next to him within reach. If he wasn't handcuffed, he could touch them like that. So close and yet so far apart. Tagged with a dirty cloth she too was slowly reeling and looked around her amazed and anxious. A surprised and troubled look appeared in her eyes when she noticed Arturo. Then the first musical sounds slipped through the space in which they were tied. The tones sizzled like glowing hot coals through their awakening bodies. Both Sachiko and Arturo, who could taste a piece of good classical music in different circumstances, regained consciousness on the sounds of a gloomy Requiem. That's a Mozart piece, it shot Sachiko in the head, almost at the same time as her husband recognized the piece of music. The familiar words sounded to them, but a throbbing headache prevented both from amazing at this music . Facts mixed with their tormented feelings. The Requiem of Mozart was the last and unfinished work of the Master, composed on his sick bed. It had been figuratively and literally his last composition, his requiem. One of those futile facts that shot through the spirit of Arturo. Something that barely mattered right now. He knew that Frans Xaver Süssmayr had composed this unfinished composition of Mozart into a legendary polyphonic piece of music. Why Arturo was thinking about that, he didn't know? Just a neurotransmitter that passed some information through a synapse into a human's head. A chemical reaction at a time when other things were much more important in their difficult situation. They heard the sounds and words of Lacrimosa , the sixth part of the Requiem of Wolfgang Amadeus Mozart from various corners of the walls threatening to flow on them. Lacrimosa Dies Illa, In terms of Resurget Ex Favvilla Judicandus Gay Giant, On that day of tears To which the guilty man From the ashes will rise To be judged A theatrical figure dressed in a wide white robe entered the room and suddenly danced like an unreal ghost with swirling gestures around them. Arturo and Sachiko followed the creature with anxious eyes. In every tone of the death song he waved a samurai sword around them, between them, and finally hit them during that macabre dance occasionally with surefire blows. The shining weapon reflected light at every move and at every stroke. Flashing blows to injure, not yet to kill. As a conductor's measure, the white spirit used the razor-sharp weapon on the sounds of the song, like a master he felt and shielded to the rhythm of music. Lacrimosa Dies Illa, Cutting and carving. bumps and twists. The gag choked in part the screaming of pain, their begging for mercy. However, the blood flowed with every note, more and more in a gloomy crescendo, in a menacing climax. The white dress their executioner wore turned red, soaked with blood on the sounds of gloomy music. The song led to an inhumane tragic but certain death. And death danced like a devil around them! In terms of resurget Ex Favvilla Judicandus Gay Giant, Huic Ergo Parce Deus Pie Jesu, Domine, Dona Requirement Requiem. Then be merciful to him, Oh, God.! Dear Jesus, Lord, Give them peace. The life of Arturo Mitsukai and his wife Sachiko now flows very quickly into streams out of them. Their bodies had been torn and pieces of skin were hung up unmaterially on their bodies. In their blood-filled eyes there was no hope, almost no light left. Just a sputtering pilot that threatened to extinguish every moment. Dona Requirement Requiem . A plea! Give them peace! The white-red nightmare, which unfortunately was not a dream, straightened up in all its strength, ready for the last notes. The sword raised high above himself, and on the word 'Requiem' he pulled out with all his power for the final blow, beheaded his two victims with a smooth movement in one stroke with the razor-sharp Nihonto.. The final sung word of the Requiem shouted the form even louder than the voices of the choir several times, while the heads of Arturo and Sachiko rolled on the ground in front of his feet as a final release from their suffering. His ultimate satisfaction, their forgiveness in death! 'Amen, Amen, Amen!’ © Rudi J.P. Lejaeghere Requiem: Prologue or Chapter 1 - Requiem: Prologue - Requiem: Chapter 2 -