Gescheiden van je kinderen


#howtodealwith

Praten met handen en voeten, zeggen ze, wanneer je niet op een andere manier kunt communiceren. Maar wat als je zo verlamd bent dat je beide niet kunt? Ik miste mijn kinderen zo erg, maar ik kon het lang niet duidelijk maken. Toen ik weer wat kon bewegen, (mijn linker lichaamshelft was er weer een beetje toe in staat) en ik klanken uit kon brengen, was dit mijn eerste prioriteit. Met pijn en moeite probeerde ik kenbaar te maken aan mijn toenmalige echtgenoot dat ik mijn kinderen graag wou zien. Zijn reactie was negatief.

'Ik kan het mijn kinderen niet aandoen,' zei hij, alsof het alleen zijn kinderen betrof, alsof ik niet de vrouw was die ze gebaard had, alsof mijn gevoelens er niet toe deden. 'Je ziet er niet uit. Weet je wel wat je van me vraagt? Het kost mijzelf al moeite om op bezoek te komen.'

Hij kwam dan ook niet graag naar het academisch ziekenhuis, ik mocht volgens hem al dankbaar zijn dat hij überhaupt me met een bezoekje vereerde. Ik voelde geen dankbaarheid. Ik voelde me alleen enorm in de steek gelaten. Eén keer per twee weken kwam hij een half uur op bezoek, hij zag het als zijn plicht, tegenover mij, om zich over zijn aversie tegen ziekenhuizen heen te zetten en ik had het lef, het gore lef om hem te vragen een keer mijn kinderen mee te nemen?

Nog steeds ben ik verwonderd over mijn eigen denkwijze. Ik kon er begrip voor opbrengen. Hij had het zwaar. Het was ook vreselijk voor hem. Hij, met zijn kankerfobie, kon het nog opbrengen om bij mij op bezoek te komen. Ik mocht mijn handen dichtknijpen dat hij niet direct een scheiding aanvroeg, dat hij het nog op kon brengen om bij mij te blijven.

Ik heb negen maanden achtereen in het ziekenhuis gelegen, toen mocht ik tussen de kuren weer naar huis. Wat was ik blij. Wat had ik ernaar uitgekeken. Naar dat eerste weekend.

'Lieverd, ik heb speciaal voor deze dag een snipperdag opgenomen, om je zelf te kunnen halen.'

Tranen rolden er over mijn wangen. Wat was ik blij. Mijn man had speciaal voor mij... ik slikte een brok weg.

'De kinderen zijn bij mijn moeder, die mogen daar het weekend blijven, zodat ze je niet hoeven te zien.'

....