Madrigaal, een muzikale dichtvorm.


In de literatuur vinden we het madrigaal terug als een kort, meestal acht- of tienregelig gedicht met wisselend rijmschema, dat als thema het leven in de natuur en de liefde bezingt. Madrigalen werden geschreven door o.a. Hooft en Huygens, Marot en Voltaire, Shakespeare en Goethe. 

Voltaire pseudoniem van François-Marie Arouet (Parijs, 21 november 1694 – aldaar, 30 mei 1778), was een Frans schrijver, essayist, filosoof en vrijdenker.

Een madrigaal is vooral bekend uit de muziek, waarbij het doelt op een nummer met drie strofen dat door meerdere personen gezongen wordt. In de literatuur komt het begrip als dichtvorm ook voor, al is het minder bekend.
Tegenwoordig 'Het vrije vers'. 

Belangrijkste kenmerk van madrigale gedichten zijn dat ze meestal uit acht of tien regels bestaan en drie strofe (coupletten).

Eenvoudige, luchtige vorm en variabel rijmschema lenen zich uitstekend voor beginnende dichters. Was het vroeger voor de liefde die bezongen werd, tegenwoordig is satire, ironie en humor niet meer weg te denken uit de thema's van Madrigalen. 

Aantal regels:  2 of 3 x 3 + 2 of 2 x 2 

Het  schema voor de zinnen is vrij, gepaard rijm.

Rijmschema bijvoorbeeld;  aba bcb cdc dd aa, maar ieder schema mag. 

Want niets is zo vloeibaar als de kunstzinnige schrijver, dat bewijst het prachtige voorbeeld

Hartstochtelijk madrigaal

Ik had zo graag aan je lippen gerust

om uit te doven in de sneeuw

van je tanden.


Ik had zo graag aan je borst gerust

om er bloedend in te vergaan.


Ik was zo graag altijd opnieuw

in je gouden haren weggedroomd

tot je hart een grafkuil werd

van mijn rouwend hart,

tot mijn vlees jouw vlees werd,

mijn voorhoofd het jouwe.


Ik had zo graag dat ik met hart en ziel

je kleine lichaam binnendrong,

dat ik je enige gedachte was,

en je kraakwitte kleed.


Dat je zo hartstochtelijk

op mij verliefd zou zijn

dat je, naar mij op zoek, 

jezelf verloor

zonder mij ooit te vinden.


Dat je op je dooltocht mijn naam

naar de einder schreeuwde,

en je de rivieren naar mij vroeg

en droef de bitterheden dronk

die mijn hart op de weg

uit liefde voor jou heeft verloren.


En dan zal ik je zwakke en zachte

lichaam binnendringen,

en word ik, vrouw, jezelf

en ben ik voor altijd bij jou,

terwijl jij tevergeefs naar mij zoekt

van oost naar west,

tot eindelijk de dood

ons beiden met zijn grauwe vlam verkoolt.


Federico García Lorca


 

Om wintertreurnis te verzachten

kijk naar de nimfen vrij en blij

vermomd komen die aan ons voorbij

dartel met lichtzinnige gedachten     

tralalala...


Hoewel maskers hun schoonheid dekken

komen d'ogen niets te kort ! waardoor

een duist're hemel stralend wordt

en liefdesneigingen doet wekken    

 tralalala...


Geschreven door: Thomas Weelkes. Oorspronkelijk in het Engels

 

Zo heb ik mijn best ook al gedaan. Indien het je aanspreekt, waag dan eens een poging.  

Als je een link in de reactie zet, dan plaats ik hem natuurlijk op dit blog.