De kleuterschool van Speciaal onderwijs is geen succes hier voor ons jongste.
Wat een gedoe hebben we nu al weer met de school.
De twee oudsten van ons hebben daar echt hun plekje gevonden maar de jongste heeft alleen maar pech.

Ik maak mij als moeder erge zorgen. Onze jongste zoon is 4 jaar en gaat net sinds december nog maar naar het speciaal onderwijs naar groep 1.
Hij is voortdurend verkouden of ziek en ja met die hele corona gebeuren zijn er allemaal regeltjes waar je je aan moet houden.
Wij doen ons best als ouders om hem als nog zoveel mogelijk daar te hebben op school.

Maar wij zien bij onze zoon van 4 jaar dat hij hard achteruit gaat. Praten word weer minder , zijn zindelijkheid word weer hard minder en wij weten nu ook wel waarom.
Hij word gewoon aan zijn lot overgelaten dat is toch best erg vind ik.
Net goed en wel in groep 1 en dan verwachten ze al dat hij alles zelf kan.

Onze zoon heeft een achterstand van 2,5 jaar dus eigenlijk kan je hem bekijken als een 2 jarig kind en we waren al blij dat hij zindelijk was. Maar nu telkens een natte broek omdat ze hem niet even willen helpen.

Een verdrietig jongetje halen we telkens van school. Zo moeten toch de begin jaren van school niet zijn vind ik.

Wij zijn zo hard bezig met beloningsystemen zodat hij zelf het ook leert om zich aan en uit te kleden en zelfstandig naar de wc te kunnen. Alleen bij hem gaat het niet zo snel. Hij moet alles op zijn eigen tempo doen want in zijn hoofdje weet hij het wel maar het doen is niet zo snel en dat is een beetje zijn probleem.

Ik dacht dat daarvoor het speciaal onderwijs er ook was voor kinderen die extra hulp nodig hadden?
Ik heb mij er denk ik dan toch wel aardig in vergist. Als zij vinden dat hij dat soort dingen allemaal zelfstandig moet gaan doen dan had hij toch naar mijn weten net zo goed naar normaal basisonderwijs kunnen gaan want ik weet dat je daar inderdaad als je 4 jaar zelf je jas aan moet doen en zelf je kleding aan en uit moet doen met gym en zelf naar de wc moet gaan.

Maar ja een verdrietige zoon hebben telkens is ook niet leuk vind ik. Wij zien hem hard achteruit gaan en dat is echt erg.

Ik vraag me af wat voor een gevecht dit weer gaat worden. Ik hou mijn hart vast en ga van alles uit zoeken en kom dan wel in de strijd.
Ik wil het beste voor mijn zoon en ik ga er alles aan doen dat hij plezier blijft houden en ook al moet ik hem nog 10 duizend keer helpen dan doe ik dat gewoon. Hij zal het vanzelf leren en bij mij komen van mama ik kan het alleen.

Hij is niet lui hij vind het heel erg lastig en daar heb ik alle begrip voor. Hij is een jongetje die eigenlijk al een rugzakje bij zich draagt en alles niet zo snel gaat zoals het hoort.

En ja hij kan nog niet getest worden op dingen zoals ADHD en PDD-NOS dat kan pas vanaf 6 jaar dus daar moeten wij echt nog wel even mee wachten.

Wij laten hem daar wel op testen zodra het kan want onze andere twee kinderen hebben het ook en dat maakt helemaal niet uit daar kan gewoon rekening mee gehouden worden vind ik.

Ik zeg altijd maar zo met de juiste begeleiding en hulp kom je altijd een heel eind en zo ook komt onze zoon Milano op den duur een heel eind om in deze maatschappij verder te gaan komen.

Het zal even wat geduld en tijd kosten maar ik heb dat er wel voor over. Niet elk kind is gelijk toch?

Bij deze sluit ik dit waargebeurd verhaal af en ga jullie hiervan zeker weer van op de hoogte houden hoe dit verder zal gaan aflopen.

Als jullie nou ook eens van dit soort situaties hebt mee gemaakt en je wilt het graag delen met mij stuur dan even een pb of reageer onder aan dit bericht.

Alle tips zijn altijd welkom net zo goed als hele lieve reacties en waarderingen voor dit verhaal wat ik geschreven heb.

Veel liefs @Rosita&Charlene-Blogs-Creaties 
#verhalen
#speciaalonderwijs #kleuterklas #kleuterjuf #groep1


3 comments