Lief dagboek (deel 3)

Lief dagboek (deel 3)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Lief dagboek deel 3 gaat over hoe het nu gaat, en een terugblik naar de laatste keer dat ik heb geschreven. Ik geef jullie een kijkje in mijn leven. Misschien is het handig eerst: Lief dagboek & Lief dagboek deel 2 te lezen. Goed om te weten is dat ik een aantal psychiatrische stoornissen heb (zie lief dagboek deel 2). Ik hoop dat jullie het interessant vinden, veel succes met lezen ;)

24 Januari

Ik voel me zo leeg, dat is de reden dat ik ook bijna een week niet geschreven heb. Het voelt alsof ik al dood ben, de hele wereld is in beweging en ik sta stil. Ik voel me zo futloos. Ik kom haast mijn bed niet meer uit en ik zit zowat 24/7 op mijn laptop. Bang voor de eenzaamheid. Ik slaap elke nacht pas rond 04:00, mijn hele slaappatroon is verkloot. Ik praat thuis eigenlijk niet meer, alleen als ik iets wil. Ik wil dus vrijwel niks. Spraak gaat dus al achteruit. Steeds meer krijg ik het idee dat ik mensen lastig val met mijn verhaal. Ik voel me zo slecht. Mijn bril verbergt mijn wallen nog een beetje. Ik ben gewoon ff klaar met alles.

5 Februari (vandaag)

Ja ik weet het, alles is 1 grote chaos. Bijna 2 weken niets meer geschreven, compleet leeg en in de war. Mijn leven van de rails. Het voelt alsof ik verdrink, en iedereen om me heen gewoon kan ademen. School is gestopt, de rest van mijn kwalificatieplicht is er ook vanaf. Ik hield de druk niet langer meer vol, anders zou ik deze klas voor de 3e keer overnieuw doen. Het voelt alsof ik faal, iedereen waarmee ik op de lagere school zat heeft allang hun diploma. Tja en ik sta hier, zonder school en geen werk. Geen mogelijkheid om normaal mee te kunnen draaien. Tenminste, zo voelt dat voor mij. Iedereen beweegt en ik ben versteent. Dinsdag een afspraak gehad met mijn nieuwe psychiater. Ik vond het goed gaan, ben zelfs eerlijk geweest. Ik was al jaren niet meer zo eerlijk geweest tegen hulpverleners, ik voelde me op mijn plek. Ze is tot de conclusie gekomen dat het´psychotische stoornis riedeltje´ weer helemaal van voor af aan begint. Ik verdronk op dat moment in mijn gedachtes, ik stond compleet stil. Ik vertelde haar dat mijn medicatie niet meer hielp, weer overgestapt op een andere soort. Alweer, de 7e keer al, gevalletje apart dacht ik... Ik voelde me alweer anders, tenslotte is iedereen in mijn therapiegroep gewoon somber etc. Naja gewoon, waarschijnlijk weet je wel wat ik bedoel. Ik ben de enigste in de groep met wanen en hallucinaties. Na de afspraak bij de psychiater stapte ik op de fiets. De tranen rolde over mijn wangen, ik voelde niks. Gewoon als regen op mijn gezicht.

De dagen gingen snel, steeds een stapje verder van de realiteit. Dingen vliegen aan je voorbij, terwijl het een minuut geleden nog gezegd is. Eigenlijk voel ik me er raar over dat ik dit nog besef. De meeste mensen vergeten dit toch? Die vraag spookt er dagelijks door mijn hoofd. Ben ik dan weer apart? Wat heb ik dan?


Ja natuurlijk heb ik momenten dat ik me van de hele dag niks meer kan herinneren, en mensen mij vragen of ik nog wel weet wat ik heb gedaan. Ik weet niet of mensen mij serieus zullen nemen, dit is dan ook een struikelblok. Vaak zeggen mensen me dat ik er niet ziek uit zie. Ik zit op mijn dieptepunt in het leven, emoties zitten diep. Wat speelt er dan precies af? Soms weet ik dat heel goed en andere momenten kan ik er totaal niet bij.

Inderdaad, help wanted. Ik wacht, al zeker een paar jaar. Met medicatie heb ik nog weinig bereikt. Binnenkort stop ik met de therapiegroep, dan heb ik een 6 weken stop. totaal geen contact met psychologen etc. Ik heb een mooi maar zwaar uitzicht: traumaverwerking. Ik hoop echt dat ik ver ga komen, ik wil me er compleet voor inzetten. Ik hoop ook voor andere mensen die dit doormaken dat er een oplossing komt. Of ik je nou mag of niet, Niemand verdient het om zich zo te voelen.

Afsluitend

Ik hoop dat ik niemand echt belast met mijn verhaal. Dit is deels mijn manier van uiten, dit lucht op. Schrijven... Echt iets waar ik van hou, ik ben zeker blij dat ik uit mijn woorden kan komen. Helemaal weg gaan zou het nooit, dit alles. Ik wil er mee om kunnen gaan, werk hebben. Later een kind op kunnen voeden zonder afstandelijk te zijn. Nog steeds denk ik dat ergens in mij, 1 klein lichtpuntje is. Dat kleine beetje hoop, dat mij laat geloven dat het beter word...


Tot schrijfs en veel liefde,

Beautje :)



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat een gevoelsweergave. Ja, daar ligt je grootste kracht. In het schrijven. Soms als ik iets teruglees wat ik zelf geschreven heb, herken ik in eerste instantie mezelf hier totaal niet in. Denk ik heb ik dat geschreven? Dat kan niet. Mijn fantasie is weer eens met me op de loop gegaan. Maar dan lees ik het nog eens, nog eens, en nog eens. Verrek! Het zijn echt mijn woorden. Bizar hoe je tussen de regels door zo helder schrijft. Gebruik dat!Benut dat! Heel jezelf! (uiteraard wens ik je hierbij ook veel goede begeleiding, want in je uppie is het veel te zwaar). Het besef, wat je beschrijft, moet je veel meer uithalen. 'Jullie' leren elkaar zo stukje bij beetje begrijpen. Hoop dat mijn boodschap bij je overkomt. Jullie... jij kan het! Jij komt hieruit.
| 13:04 |
dankje heel lief
| 13:55 |
Beauuuuuu, je bent echt geweldig, ik vind het zo knap hoe je alles verwoord, je bent echt een voorbeeld voor zovelen.
Ik hoop dat de hulp snel meer gaat aansluiten op jouw hulpvraag want zo kan het niet langer.
liefs mij xxx
| 22:10 |
Awh je bent echt een lieffie :)
| 22:10 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen