Onvoltooide tijd.


Ik zag je weer, onbedoeld en niet verwacht.

Het verleden proberen te vergeten, bewust niet meer aan je gedacht!


Daar zat je dan, ik herkende je aan jou mooie bos haar.

Ineengedoken, je houding nog steeds vol van angst, of slachtofferrol, ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

Jaren ben ik bezig geweest om daar achter te komen, waarom jij was zoals je was.

Kort nadat ik je leerde kennen werd je zwanger, maar werd je ook tegelijkertijd ziek.

Ons kind werd gehaald, en jij onderging een operatie, bestraling en die chemo troep.

Mijn God, wat was je ziek.

Vader en moeder tegelijk voor een pasgeborene zijn, daarnaast de zorgen om je toenmalige partner, een hel van een tijd!

Maar jij doorstond alles, en werd na lang ziek zijn weer helemaal beter verklaard.

Alles in kannen en kruiken, het verwerken had nog even zijn tijd nodig, en dan zou het er wel weer rooskleuriger uit gaan zien.

Jaren verstreken, je mankeerde eigenlijk niets, hoe jij voor de ziekte was, geen idee, want we trouwden nog al snel, maar wat ik daarna gehoord heb, kwam overeen als in de tijd dat ik bij je was.

Ik weet nog, toen de kleine aanstaande was, stopte ik met drinken, want ik wilde niet dat ons kind een vader had als alcoholist, en tevens was ik bezig met een omscholingsprogramma om de toekomst veilig te stellen, en wilde de weg op, als vrachtwagenchauffeur!

Ik begon je kuren te herkennen, begon er wat van te zeggen, daar gezelligheid ver te zoeken was, 

"Ik heb liever dat je weer gaat drinken" was het!

Achteraf was dat het startschot van jou eigen openbaring, ik had toen al beter moeten weten, maar goed, liefde maakt blind zoals men pleegt te zeggen.

Ach, de keren dat ik s' nachts op de weg zat, en na een lange nacht s' morgens vroeg weer binnen stapte, en moest constateren dat de kleine nog op bed lag, terwijl ze naar de kleuterschool moest, terwijl jij heerlijk een bos aan het omzagen was, kan ik niet op een paar handen tellen.

Keer op keer geloofde jij het wel, na nachten van 15 uur werken maakte ik nog het broodje klaar, hielp de kleine meid in de kleren, en bracht haar naar school!

Het vreemde was iedere keer dat als ik dan weer thuis kwam, jij meestal dan wakker op de bank zat, onder het mom,...'ja verslapen'.

Ja tuulk, gebeurde gemiddeld 3 a 4 keer per week!

Een grauw en een snauw was jou dank je wel aan mij, en het werd me haast nog verweten dat ik daarna wilde slapen!

Want er moesten boodschappen worden gedaan, of andere dingen, jij durfde vaak door je 'fobie' niet naar buiten !

Had er verdomme wat mee gedaan!

Iets wat ik destijds ook al zei, 'zoek hulp want dit is voor mij niet vol te houden', nachten, gedeelte van de dag, tot uitschieters van 18 uur!

Niets van dit alles, sterker nog, het tegenovergestelde stak de kop op.

Dit deugde niet, dat deugde niet, gooien met servies naar mijn hoofd, losse handjes, voor mij het startsein om te kappen met dit huwelijk!

Heb je een probleem met jezelf, werk er aan, probeer wat, probeer een ander niet mee te slepen in je eigen probleem!

Al die keren dat er mensen tegen mij op werden gezet heeft  ook nog eens uiteindelijk geleid tot een breuk tussen kind en vader!

Inmiddels zijn we 20 jaar verder, 20 jaar na dato dat ik de deur definitief achter me dicht trok!

Vandaag zag ik je weer, ineengedoken, herkende je aan je haar, je houding was net als toen.....

Niets geleerd, verteerd door haat, of is het dan toch zelfmedelijden.

Ik heb gehoord dat je niet meer wilt lopen, niet meer wilt eten, net als toen eigenlijk, zonder doorzettingsvermogen, alleen als het jou uitkwam was jij 'sterk', of zal ik zeggen...scherp?

Met je tong, het negatieve woord.

Ik zag jou weer, in het verpleeghuis waar alleen hoogbejaarden wonen.

Verbaasd als ik was, over een kant vol met vraagtekens...je bent maar 3 jaar ouder dan mij, wat moet je daar?

Mezelf afvragend of jou gemakzucht en luiheid je zo hebt verzwakt dat je niets meer kan?

Geen doorzettingsvermogen, geen strijdlust, niets, nada, noppes!

Onvoltooid leven,  weggegooide jaren, verspilde energie.

Vol met vraagtekens rij ik terug naar huis, naar haar die ondanks wat ze mankeert, wel de strijdlust heeft, wel doorzet, zij het soms met een traan.

En ik prijs me gelukkig, jou achterlatend zonder een woord te hebben gesproken!

Jij, daar, ineengedoken in die stoel, tussen de echte senioren, wat heb jij nu bereikt in het leven?

Niets dus...een echt schoolvoorbeeld van een onvoltooid leven!

En ik ... ik heb mijn verbazing geschreven op digitaal papier, en ga verder.

Ik wil klaar zijn als ik 'ga' ...dingen hebben voltooid...

Ik wil niet nutteloos sterven......

Jacob.



help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!