×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Love your body. You are worth it.

Love your body. You are worth it.


Voor wie liever Nederlands leest is er, zoals steeds, een vertaling voorzien. Scroll gerust naar beneden, tot aan het roze gedeelte.


This morning, when I was getting ready for work, I though to myself: "Fuck it, let's do something silly." I reached for the shelf where I keep my skinny pile. Almost every curvy girl has one. A pile of things we used to fit into, so very long ago. They just sit there, taunting us. I pulled up my big girl panties, and tried on a pair of black jeans. Guess what! They fit!!! Like a glove! And they are non stretchy pants, too.


I suddenly remembered a blog post I wrote, a few years ago, in another life, in another blog. D and I were just getting to know each other. And I often felt insecure about myself. Rational me knew that that was unnecessary. That I was fine, just the way I was. Irrational, emotional me (she usually wins) often disagreed, and reminded me of the fact that I had flabby arms and a generous bum. And chubby knees. She still hates chubby knees, but at least she's learned to live with them. Just because I lost some weight, doesn't mean I love my body more now. I love it in every shape or form, because it is part of what makes me, me. 


I got the idea for this post, when the girls and I (my sister in law, and two of our friends) took off for a weekend away from men and families and work. We called it the Bitches' Weekend. We talked. A lot. And one of them told me she admired my confidence. The others promptly agreed. And I found myself, for the first time ever, admitting that my confidence was not as unwavering as it seemed to be. I often pretend that my self doubt and insecurity do not exist. At some point, I usually succeed in convincing myself of this. And that part is what the outside world sees. When, honestly, me loving my body is a constant journey. It probably is for a lot of people. Some days, we run forward, unwavering and certain of our destination. Some days, we're not sure of how to get there, so we stand still and contemplate that bend in the road ahead. Some days, our destination frightens is, and we shy away from it. 

But that's OK, as long as we keep trying. As long as we want to keep trying.

 


I think it's very human, this thing we do, where we focus on flaws and faults that someone else doesn't even notice, while ignoring the beauty others see in us. I think almost everyone does it, to some extent. But it's not something you have no choice in. I try more and more, to deliberately choose to love myself, even if it is an ongoing journey, with its ups and downs. One day, I'll look in the mirror, and see pretty eyes and full lips. The next day, I may see my very first wrinkle (still haven't got my head 'round that one!!!), and feel fat, ugly, or both. But I'm getting there. The optimistic moments by far outweigh the more pessimistic ones these days, unlike how it was 10 years ago.

 


A picture like the one below, showing a piece of leg (and I still don't think I have nice legs) used to be impossible. Any sort of picture of me was virtually impossible. It only took one glimpse of someone holding a camera and I would run off. However, I got tired of melting away in long trousers during summer days with temperatures 30°C and hotter, and decided to stop hiding. I am determined to love my body. Yes, I have ugly legs, a bit of tummy, and a big bum. But I also have a waist I don't mind showing off, pretty eyes, and a loveable personality that should account for something as well. If you can't stand the sight of me, you can bloody well watch the ground for all I care. I invite all of you to say the same. Go and stand in front of a mirror, have a good look, and tell yourself what you like about yourself. Afterwards, shout it out for all the world to hear: "I love myself. I am grateful to my body." Feel free to take these instructions as literally as you want. If you feel the need to stand in your driveway and let the world hear you roar, be my guest. If you'd rather take a more figurative approach, I completely understand.


Any mother looking in a mirror, and not seeing the same body that was there before you got pregnant: that's something to cherish. Be grateful to your body, because it gave you the biggest, most beautiful (if sometimes, without a doubt, exhausting) gift imaginable.


I have a large scar on my thigh, from hip surgery when I was 19, but I stopped minding a long time ago. It's a scar I'm happy to have, because without it, walking upright would be rather difficult, and taking long walks, riding a bike, or even doing the job I really love doing, would be all but impossible. It's become a modest badge of honour. I fought, and came out stronger, and that scar proves it. That too is one of the things I love about my body.


There are so many women that I can call my friends, and I consider each and every one of them a blessing. Each and every one of them is, in her own way, incredibly strong, incredibly awe inspiring, and I'm so incredibly lucky and blessed to have them in my life. I don't tell them often enough, but it's true.

 


Bitches, when's our next weekend?


My name is Jasmien. I lead a blessed life in the company of my man D and my 4 lovely dogs. I love feeding people, and I love to tell stories, so that is what I do here. Hope you enjoy my bilingual tales about our paleo food journey, and our madness!!!

If you don’t want to miss my next post, follow My Tiny Paleo Kitchen on Facebook!


Hou van je lichaam, je bent het waard

Vanochtend, toen ik me aan het klaarmaken was om te gaan werken, dacht ik opeens: "Fuck it, we zullen eens zot doen." Ik stak mijn hand uit naar mijn skinny pile. Bijna elke vrouw met een rond en romig figuur heeft er één. Een stapel met kleren die vroeger pasten, in en ver en grijs verleden. Ze liggen daar maar, onze ogen een klein beetje uit te steken. Ik vermande mij en paste een zwarte jeans. En wil je nu eens wat weten? Ze pasten!!! Perfect! En het was niet eens een stretchy broek.


Plots herinnerde ik mij een blogpost die ik ooit schreef, enkele jaren geleden, in een ander leven, op een andere blog. D en ik leerden elkaar net kennen. En vaak voelde ik mij onzeker. Rationele Mien wist dat dat nergens voor nodig was. Dat het OK was om gewoon te zijn zoals ik was. Irrationele, emotionele Mien (en zij wint meestal) was het er vaak niet mee eens, en herinnerde me aan het feit dat ik flubberarmen had, en een dikke poep. En mollige knieën. Irrationele Mien heeft nog altijd een rothekel aan mollige knieën, maar ze heeft er intussen mee leren leven. Het is niet omdat ik afgevallen ben, dat ik nu plots meer van mijn lichaam houd. Ik houd ervan in elke vorm of maat. Het is een deel van wat mij, mij maakt.


De inspiratie voor deze post, kreeg ik toen de meisjes en ik (mijn schoonzus, en twee van onze vriendinnen) eropuit trokken voor een weekendje weg van mannen, gezinnen en werk. We noemden het Het Bitches Weekend. We praatten. Veel. En één van hen vertelde mij hoeveel bewondering ze had voor mijn zelfvertrouwen. De anderen gingen onmiddelijk akkoord. Voor het eerst ooit, gaf ik toe dat dat schijnbaar eindeloze zelfvertrouwen grotendeels uit blufpoker bestond. Vaak doe ik alsof mijn onzekerheid en twijfels niet bestaan, en vroeg of laat slaag ik er dan in om mezelf daar ook nog van te overtuigen. Dat is wat de buitenwereld te zien krijgt. Terwijl, eerlijk gezegd, het liefhebben van mijn eigen lichaam een nooit eindigende reis is. Dat is het waarschijnlijk voor veel mensen. Soms rennen we vooruit, zonder twijfel, en zeker van onze bestemming. Op sommige dagen, weten we het eventjes niet meer, en staan we te twijfelen. Waar zal die bocht in de weg ons naartoe brengen? Op sommige dagen zijn we ronduit bang voor onze bestemming, en gaan we terug.

Maar dat kan geen kwaad, zolang we maar blijven proberen. Zolang we maar willen proberen. Steeds weer opnieuw.


 

Het is iets heel menselijks, om je zo hard te fixeren op gebreken die iemand anders niet eens ziet, terwijl we de schoonheid, die iemand anders in ons ziet, op onze beurt negeren. Ik denk dat bijna iedereen het doet. Maar het is niet iets waar je geen keuze in hebt. Ik probeer steeds meer, om heel bewust te kiezen voor houden van mijzelf, al is dat iets wat met vallen en opstaan gaat. De ene dag kijk ik in de spiegel, en zie ik mooie ogen en volle lippen. De volgende dag zie ik mijn eerste rimpel (kan er nog altijd niet van over!!!), en voel ik mij dik, lelijk, of allebei. Maar we gaan de goeie kant op. De optimistische momenten zijn veruit in de meerderheid, in tegenstelling tot 10 jaar geleden.


Een foto als degene hieronder, waarop je mijn been ziet (en die vind ik nog altijd niet mooi) was vroeger gewoon onmogelijk. Eender welke foto van mij was gewoon bijna onmogelijk. Als ik een fototoestel zag ging ik letterlijk lopen. Maar ik was het beu om weg te smelten in lange broeken tijdens zomerdagen van 30° en meer, en ik nam het besluit om mij niet meer te verstoppen. Ik ben vastbesloten om blij te zijn met mijzelf, met mijn lichaam. Ja, ik heb lelijke benen, een buikje en een dikke kont. Maar ik heb ook een taille die ik maar al te graag laat zien, mooie ogen, en een beminnelijk karakter dat toch ook al één en ander moet kunnen goedmaken. Wie er niet tegen kan, kijk dan verdomme maar naar de grond. Ik nodig jullie allemaal uit om hetzelfde te zeggen. Ga voor een spiegel staan, kijk eens goed naar jezelf, en zeg luidop wat je mooi vind, en daarna, roep je het van de daken: "Ik ben blij met mezelf. Ik ben mijn lichaam dankbaar." Je mag die instructies zo letterlijk nemen als je zelf wilt. Als je graag op de oprit gaat staan en echt eens van uw peretten geeft, vooral doen. Als ge het eerder figuurlijk wilt opvatten, daar kan ik helemaal inkomen.


Moeders die naar de spiegel kijken, en niet meer hetzelfde lichaam zien als voor hun zwangerschap: wees er blij om. Wees je lichaam dankbaar, want het heeft je een ongelooflijk mooi, groot (en ongetwijfeld soms vermoeiend) geschenk gegeven.


Ik heb zelf een groot litteken op mijn bil, van een heupoperatie, maar dat vind ik al lang niet meer erg. Ik ben er blij mee, met dat litteken, want zonder dat litteken zou ik niet rechtop kunnen lopen, laat staan lange wandelingen maken, of fietsen, of het beroep uitoefenen waar ik eigenlijk echt wel dol op ben. Het is een bescheiden ereteken. Ik ben sterker uit de strijd gekomen, en dat litteken is daar het bewijs van. Ook dat is een van de dingen aan mijn lichaam, waar ik dankbaar voor ben.


 

Er zijn zoveel prachtvrouwen die ik vriendinnen mag noemen, en elk van hen is een geschenk. Elk van hen is, op haar eigen manier, ongelooflijk sterk, en ongelooflijk inspirerend, en ik ben een verschrikkelijke gelukzak dat ik hen in mijn leven heb. Ik zeg het ze bijlange niet vaak genoeg, maar het is wel waar.


Bitches, wanneer zijn we nog eens weg?


Ik ben Jasmien. Ik heb het geluk om mijn leven te mogen spenderen in het gezelschap van mijn ventje D, en onze 4 schatten van honden. Ik vind het zalig om voor mensen te koken, en verhalen te vertellen, en dat is dan ook wat ik hier doe. Hopelijk heb je iets aan mijn tweetalige verhalen over ons paleo avontuur, en onze chaos!!!

Als je mijn volgende post zeker niet wil missen, verwelkom ik je met veel plezier op de Facebook pagina van My Tiny Paleo Kitchen!




'Klein'
Goed verhaal, Het is jouw lichaam en niet dat van een ander!
21-08-2017 12:42
21-08-2017 12:42 • 1 reactie • Reageer
My tiny paleo kitchen
Dankjewel. Deze wordt niet zo veel gelezen maar hij blijft super relevant.
21-08-2017 13:12
21-08-2017 13:12 • 1 reactie • Reageer
Mirke
One of the better blogs about loving your body I've read, couldn't agree with you more ;) I can only say "Keep it up and keep on loving that body of yours, is the reason you are alive and kicking!" Nobody is perfect, that is photoshop :P Imperfections are the things people get to love
11-07-2017 19:57
11-07-2017 19:57 • 1 reactie • Reageer
My tiny paleo kitchen
Thank you so much!!! It means a lot to me. It's very different from what I usually write, but I couldn't not tell this story. Twice. :-D
11-07-2017 20:17
11-07-2017 20:17 • 1 reactie • Reageer
Lifestyle Blogster
Heel erg mooi geschreven!
01-07-2017 20:01
01-07-2017 20:01 • 1 reactie • Reageer
My tiny paleo kitchen
Dankjewel
21-08-2017 13:13
21-08-2017 13:13 • Reageer
purelyme
Mooi geschreven, en helemaal waar. Bij onszelf zien we vaak ook veel meer gebreken terwijl sommige mensen dat helemaal niet zien. Maar zolang we blijven proberen om van ons eigen te houden is het oke om mindere dagen te hebben :)
29-06-2017 23:53
29-06-2017 23:53 • 1 reactie • Reageer
My tiny paleo kitchen
Dankjewel
21-08-2017 13:13
21-08-2017 13:13 • Reageer
notifications_noneadd
02-11-2018 22:26
2 volgers , 0 antwoorden
notifications_noneadd
02-11-2018 18:09
2 volgers , 1 antwoord