Afvallen


Afvallen. Het is mijn 30 jaren plan. Al jaren ben ik aan het vechten tegen mijn overgewicht. Toen ik mijn betere helft leerde kennen had ik maat 38. Ik hoefde me nooit zorgen te maken over mijn gewicht, althans...dat dacht ik. Natuurlijk had ik niet in de gaten dat er thuis vóór me werd opgelet. "Zou je dat nu wel doen zo'n extra zakje chips?" en "Nu heb je genoeg chocolade op dame!" Toen het tussen mij en mijn betere helft serieus werd en we samen gingen wonen voelde ik me geweldig. Niemand die nog zei dat ik die chips of chocolade moest laten staan. En als ik vier dagen pizza wilde dan deed ik dat gewoon. Ik genoot ervan terwijl ik langzaam dicht slibte. Iedereen vond die extra paar kilo's ook geweldig staan. Of ze waren gewoon blij dat ik wat dikker werd en wat vorm verloor dat kan natuurlijk ook nog. Jaloersheid komt in vele vormen en maten natuurlijk. Ik was nu eenmaal 1.75 met mijn maat 38 en had lang blond haar. Al zeg ik het zelf....ik was een plaatje. Maargoed, ik dwaal af.   Omdat ik destijds  nog 40 uur werkte liep het niet zo'n vaart. Bovendien mochten we als we late dienst hadden gewoon in het restaurant eten en kregen we altijd een gezonde maaltijd. Maar toen ik bij een val een stuk van mijn enkel brak en geopereerd moest worden ging het mis. Er zaten pinnen in mijn voet en moest na de operatie 3 maanden in het gips.....op twee hoog.....zonder lift. Daar zat ik dan. Televisie aan , chips op schoot en maar eten. Hele dagen eten. Mijn vet vermenigvuldigde zich in een rap tempo en je kon de vetcellen bijna horen juichen van genot. Natuurlijk had ik lieve vrienden die vaak op visite kwamen met heerlijke gebakjes en andere vrienden die rond het avondeten met pizza langskwamen zodat mijn betere helft na zijn werk niet ook nog hoefde te koken. En ik ? Ik propte alles dankbaar naar binnen. Geweldig vond ik het ! Een beetje de hele dag zitten en bediend worden op je wenken. Snoep , gebak , snacks .... alles kwam vanzelf....en ging ook vanzelf naar mijn heupen. Mijn heupen...omg....mijn heupen ! Ik kon er op een gegeven moment een kratje bier op plaatsen. Voor de bruiloft een paar jaar later had ik wat af weten te vallen. Tijdens mijn eerste zwangerschap vlogen de kilo's er meteen weer aan. Ik had mezelf wijsgemaakt dat die buik weg zou zijn als mijn  baby er was. Heerlijk mezelf voor de gek gehouden. De baby kwam en een dag later stond ik voor de spiegel te kijken naar de flubber die onder aan mijn navel hing. Mijn god wat was dat een grote flubber ! Maarja....die zat er nu eenmaal dus ik snackte stevig door. Mijn dieptepunt bereikte ik bij 125 kilo. Op dat moment durfde ik niet meer in mijn badpak en kon ik mijn kind niet meer bijbenen. Mijn betere helft zette mij met mijn beide benen op de grond door de opmerking : "als je nu niet iets gaat doen dan gaat ons kind er onder lijden" . Wat was ik boos op hem. Waar haalde hij het lef vandaan dacht ik terwijl ik weer een Mars naar binnen schoof. Uiteindelijk heeft deze opmerking geholpen om me te realiseren dat ik het echt moest doen voor mijn kind maar vooral voor mezelf. Ik wilde toch zeker mijn kind groot zien worden ? En wilde ik dat mijn kind, als ik er eenmaal niet meer ben , alleen maar foto's heeft van een moeder die twee stoelen bezet houdt ? Ondertussen ben ik met bloed, zweet en tranen terug onder de 100 kilo. Het zal altijd wel een strijd blijven, zeker nu ik reuma heb en bewegen niet meer vanzelfsprekend is. En troosteten ? Dat doe ik nog steeds wel eens maar dan in de vorm van een grote bak vers fruit of een smoothie. Mijn ene dochter heeft mijn bouw meegekregen en haar vertel ik dat ze speciaal is. Toen zij werd gemaakt zagen ze al wat een mooi mens ze was en dus hebben ze van haar gewoon iets meer gemaakt. Mijn andere dochter is lang en slank. Maar zij heeft weer andere onzekerheden. Ben gewoon trots op wie je bent. Groot , klein , dik of dun. Maar zorg vooral dat je goed zorgt voor jezelf want je wil lekker lang meekunnen in dit leven toch ?