K*bkerkanker, deel 25, ik blijf maar emotioneel...


Het is een hectische tijd geweest. Terwijl ik druk bezig was om de chemo kuren zo goed mogelijk op te vangen, werd ik ziek. Ik kreeg koorts en voelde me lamlendig. Ik ben zelfs getest op corona. Maar gelukkig was die test negatief. Ik kon niet veel meer dan in bed liggen en slapen. Het duurde ongeveer twee weken voor ik er weer een beetje bovenop was. Daarna voelde ik me slap en emotioneel nog niet in orde. Vooral dat laatste speelde mij parten. Ik kon niet veel hebben en huilde de hele dag door. Ik raakte weer in de clinch met het personeel. Ik durfde niet te zeggen wat mij dwars zat. Dat frustreerde mij enorm, omdat ik doorgaans niet zo ben. Maar ik kropte alles op huilde stilletjes als iedereen weg was. Gelukkig waren er wel verpleegkundigen die zagen dat er wat speelde en met mij spraken. Maar ik vond het lastig omdat ik overal om moest huilen en zo verdrietig was. In die dagen heb ik me voor het eerst afgevraagd waar ik allemaal nog voor deed. Maar ik wilde nog niet aan die gevoelens toegeven. Ik ben daar nog niet. Maar dat ze soms door mijn gedachten flitsten maakte mij zo verdrietig. Ik zocht houvast. Normaal was ik opgewekt en positief, maar ik voelde me nu alsof ik onder het ijs zat. Ik kom er niet uit. Hoe graag ik ook wilde.

Daarnaast moest ik ook met mijn vader en broer mijn uitvaart gaan bespreken. Wat als wij het gewenste bedrag niet zouden halen? Ze zouden wel iets kunnen bijdragen, maar ook niet gek veel. Mijn broer had al zo veel uitgezocht en ik kon aangeven wat ik belangrijk vond. Ik zou verder een lijst maken met wie er aanwezig moesten zijn. Ook rekening houdend met corona. Wat als er maar 20 mensen mogen komen, welke kies je dan!? Het viel me zwaar in deze emotionele dagen. Ik wilde er niet mee bezig zijn, maar ik moest wel. Ik wil niet dat mijn broer en vader na mijn dood hierover na moeten denken. Ik wil hen juist ontzien. Dus zo ging ik toch aan het werk met mijn lijst en het uitzoeken van muziek. Maar het raakte me diep om met dit onderwerp bezig te zijn. En ook hier huilde ik veel over. Zeker nadat ik ziek was geweest en had gemerkt hoe zwak mijn lichaam was. Het kon amper vechten tegen het virus.

Maar, bedacht ik me, ik heb het wel gedaan. En langzaam begon ik weer wat positieve punten te zien. Niet veel, maar voldoende om langzaam de weg weer naar boven te willen vinden.
Ik maakte mijn aanvaringen met het personeel bespreekbaar. Het lukte mij ook om zelf wat meer vragen te stellen of te vragen of ze mij toch wilde helpen. En zo kreeg ik zelfs van twee verpleegkundigen een heel verrassingspakket met allerlei leuke spulletjes erin. Zo lief dat ik weer overdonderd werd door emoties. Maar dit keer goede emoties. Ik weet nog steeds niet wat ik precies heb gedaan waardoor ik de aandacht krijg van hen, maar ik stel het enorm op prijs. Er zit een klein boekje in waar je iedere dag kan opschrijven waarom je van jezelf houdt. En dat doe ik nu iedere dag. En zo krijgt iedere dag een positief einde.

Het is en blijft een vreemde tijd. Vorig jaar was ik nog volop in beweging. Ik ging naar de sportschool, ik zwom en sprak af met vrienden. Nu lig ik al maanden in een revalidatiecentrum, omdat ik niet meer kan lopen, dus niet meer naar de sportschool of het zwembad. Maar ik moet mezelf zien te redden in een rolstoel. En ik sta nu weer voor een nieuwe uitdaging. Ik ga naar een appartement in een verzorgingshuis. Ik ben 46 jaar en ga naar een verzorgingshuis. Daar moest ik vreselijk aan wennen. Maar ik ben benieuwd hoe ik het ervan af ga brengen. Red ik het wel in mijn eentje? Hoe ga ik me voelen tussen allerlei ouderen? Ik ben bang en benieuwd tegelijk. Het liefst ga ik naar huis, maar dat kan helaas niet. Zoals zo veel dingen in mijn leven. Ik mis dat zo. Was alles nog maar even zoals eerder. Een paar maanden geleden eigenlijk. Maar ik moet in de realiteit blijven en accepteren dat het niet meer zo is en waarschijnlijk ook nooit meer zal worden. Dus ik kijk vooruit en met een positief gevoel ga ik mijn nieuwe uitdaging aan!
#k *nkerkanker