K*nker kanker, deel 20 Ik mis jullie zo!


Ik kom deze tijd wel redelijk door dacht ik. Ik ben samen met mijn vader en verveel me nog niet. Beetje netflixen en ik heb een kleurboek waar ik me met mijn nieuwe kleurpotloden ook prima mee vermaak. Via het inloophuis krijg ik opdrachten om te tekenen. Die maak ik ook graag, want dan kan ik daar even helemaal in opgaan. Ik spreek een aantal vriendinnen regelmatig via beeldbellen of gewoon ouderwets de telefoon. Het gaat eigenlijk wel z'n gangetje.

Maar een paar dagen geleden belde mijn broer. Dat doet hij wel vaker. Even checken hoe het gaat. We kletsen dan over hoe ik me voel en wat hij nu doet. Hij zit nu thuis tussen opdrachten in, dus moet zich ook zien te vermaken. Zijn vrouw heeft haar eigen hobby's en hij kruipt dan achter de computer vertelt hij. We praten over onze vader, omdat we weten dat hij een nogal bezig bijtje is en niet van stil zitten houdt. Hij is bezig in de tuin en doet zijn puzzeltje of doet een dutje. Het gaat nog steeds wel goed eigenlijk. We hangen op met de belofte dat als dit allemaal voorbij is we weer moeten afspreken om elkaar te zien.
Het contact met mijn broer geeft mij een boost om ook contact te zoeken met mijn nieuwe broers en zussen. Ik stuur hen allemaal een berichtje. Het is een behoorlijke taak, want het zijn er toch acht. En in de loop van de dag ontvang ik van hen allemaal een lief berichtje terug. Ze missen me. En ze weten allemaal dat ik bijna jarig ben. Dat verrast me toch wel een beetje.

Ik zit voor de tv en zie dat ik de dag daarvoor Spoorloos heb gemist. En ik besluit het terug te kijken. Het gaat over een broer en zus uit Brazilië. Ze zijn op zoek naar hun moeder en vader en zus. Hun oudste zus zit in de gevangenis. Die heeft de voetstappen van haar moeder gevolgd. Moeder was alcoholiste. Ze kreeg meerdere kinderen. Een zoon is opgegroeid bij zijn vader. Uiteindelijk blijkt de broer die op zoek is, ook een zoon is van deze man. En dus ook zijn volle broer vindt. Ik vind het een hele emotionele aflevering. En voor ik het weet rollen de tranen over mijn wangen. En ik mis mijn familie. Het komt zo ongelofelijk hard binnen dat ik niet weet waar ik het moet zoeken. Ik huil, net als nu overigens. En ik vraag me af waar dit vandaan komt. Maar ik wil gewoon bij ze zijn. Bij hun allemaal. Ik voel me zo verbonden met hen. Natuurlijk met mijn broer. Ook al is dat ook wel anders geweest. We hadden nooit een hele sterke band. Dat was meer mijn fout. Ik liet helemaal niemand toe. Maar nu mis ik hem zo erg. Het gevoel overvalt me gewoon. Ik ben vrij rustig in deze periode, maar als ik aan mijn familie denk dan ben ik helemaal klaar met deze periode en wil ik hen weer zien. En bij ze in de buurt zijn. Misschien komt het door het feit dat ik bijna jarig ben. Aan het begin van het jaar wist ik niet of ik deze dag nog zou mee maken. En al helemaal op deze manier. Het besef hoe belangrijk familie is. En omdat ik geadopteerd ben zal niet iedereen begrijpen hoe ik me voel. Mijn broer is technisch mijn stiefbroer, maar ik weet niet hoe dat anders voelt dan een broer. Hij is mijn broer. Als ik terug denk aan onze jeugd en wat we allemaal mee hebben gemaakt. Dat is wat je mee maakt met je broer. Maar nu met de aanvulling van mijn biologische broers en zussen. Dat voelt ook heel vertrouwd en heel fijn. Ik moet hen nog beter leren kennen. Maar ze zijn zo lief en makkelijk te benaderen. En dan mijn enige volle broer. Met hem krijg ik maar geen goed contact. Hij wil van alles weten, maar het duurt maanden voor hij weer een bericht stuurt. Daar was ik al voor gewaarschuwd, maar ik begrijp het niet goed. Net als ik is hij ook geadopteerd en ik ben benieuwd naar zijn verhaal, maar ik kan hem niet dwingen. Ik ben benieuwd wat hem tegenhoudt. Ik geef hem de ruimte om te reageren op zijn tempo. En dan zullen we wel zien hoe dat gaat lopen.

Ik hoop dat het schrijven van deze blog er ook voor zorgt dat ik alles weer een plekje kan geven. Want tot nu toe hoef ik maar een filmpje op tv te zien dat mensen elkaar missen en ik huil de hele boel weer bij elkaar. En gelukkig zitten de filmpjes in ieder reclameblok. Dus dat zijn veel tranen. Ik ken dit gevoel niet zo goed bij mezelf. Maar het zit wel diep, dat merk ik wel. Ik kan niet wachten tot ik ze allemaal weer kan zien. Ik mis ze zo vreselijk veel.

#k *nkerkanker