×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
PAAZ Bezoek

PAAZ Bezoek


Bezoek

 

In het begin was bezoek ontvangen een moeilijk iets. Ik was moe en had totaal geen inspiratie  een gespreksonderwerp.  Als de papa tegen mij had gezegd: “ik kom helemaal niet langs met de kleine man,” had ik het qua gevoel allemaal prima gevonden.

 Angsten, boosheid en frustratie over onderwerpen die ik totaal uit de context had gerukt. Ik was mezelf niet, tot zover was het duidelijk. Alles wat daar buiten gebeurde, nam ik niet geheel bewust in mij op. In gesprekken met verpleging kon ik totaal geen rode draad vast houden en waren “ik weet het ook niet” mijn standaard laatste woorden achter elke zin.

Waanzin, totale waanzin veroorzaakt door chaos en slaapgebrek hadden mij hier gebracht. Uitgeput tot er geen energie meer in mijn ziel aanwezig was. Onverzorgd en verwaarloosd! Op het laatst stak ik al mijn energie in de verzorging van de kleine man. Hij at drie keer per dag, ging onder douche, op tijd naar bed, op tijd naar school. En dan probeerde ik thuis ook nog leuke dingen met hem te doen. Wat ik nog aan energie had, gaf ik aan hem.

Thuis, alleen op de bank huilde ik de ogen uit mijn hoofd. Ik wist het niet meer. Het gevoel dat zelfs ook dat laatste restje langzaam maar zeker aan het opraken was, zorgde voor behoorlijk wat paniek. Eenmaal opgenomen, voelde mijn hoofd alsof mijn hersens waren gesmolten, opgebrand. Elke prikkel was te veel. Tv kijken, een boek lezen of een gesprek voeren, het ging niet meer.

Falen,  Zo af en toe kwam ik wel eens in de buurt van logisch nadenken. In zo’n helder moment had ik dan ook bedacht dat mijn kleine man en ik elkaar moesten blijven zien. Om de band die er tussen ons is simpelweg in leven te houden. Het verdriet van die bezoeken, sneed door alles heen. Ik liep op mijn tenen, zette een verkrampte glimlach op en blufte me door het bezoek heen. Ik voelde totaal geen verbintenis. Het was weg en ik was zo bang dat het voor altijd zou zijn. Ik had gefaald. Als moeder, als mens.


Uiteindelijk, na een behoorlijke tijd, kon ik bezoek wat vaker en langer aan. Eerst was het een kwestie van verdragen en steeds meer ging ik er naar uitzien.

De kleine man kwam minstens 1 keer per week langs met de papa en ze bleven steeds een beetje langer. We gingen naar het strand of wandelde in het parkje tegenover het ziekenhuis. Maar het gevoel bleef lang uit.

Op een dag  was hij er alleen.    Ik was op van de zenuwen. Kon ik het wel aan 4 uur alleen met mijn kleine man? Wist ik nog wel “normaal” te reageren, wilde hij nog wel zo lang met mij samen zijn, alleen zonder de papa?

We gingen samen wandelen en een ijsje eten op het strand, daarna mochten we samen knutselen in de A.B. ruimte.
Bij het binnenstappen van deze ruimte keek hij om zich heen en zei: “Zo, dus hier krijg jij knutsel les, mama?”
Ik begon zachtjes te lachen om in bulderen uit te barsten. Ik kreeg een gevoel dat ik lang niet had ervaren. Ik voelde mij één met mijn zoon.
Ja liefje, hier krijgt mama knutsel les..






Douryeh
Knap hoor, zoveel openheid, mooi verteld, ook. Veel geluk voor de toekomst 🐞💖
13-08-2018 15:27
13-08-2018 15:27 • Reageer
Sabrina van den Heuvel
Wat mooi dat je dit zo open deelt, hou ik van! En je raakt me...
08-08-2018 18:58
08-08-2018 18:58 • Reageer
Encaustichris
Openhartig, een prachtig eind!
06-03-2018 09:01
06-03-2018 09:01 • Reageer
Karin van der Straaten
De wereld van gevoelens is enorm breed..wat heb je te stellen gehad he... heerlijk als ej dan weer kunt bulderen van d e lach
14-04-2017 16:20
14-04-2017 16:20 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Wederom openhartig maar wat een leuke anekdote van de kleine man :)
21-02-2017 09:16
21-02-2017 09:16 • Reageer
Sofievdb
Mooi geschreven! Ook ik heb op de PAAZ gelegen,werd beschuldigd van onruststokerij en geroddel op mijn werk door enkele collega's en de directie geloofde hen en bij mij ging het licht uit! Ik ben er niet beschaamd om maar voor velen toch taboe! Spijtig
21-01-2017 22:02
21-01-2017 22:02 • 1 reactie • Reageer
Up&Down met Kaat
een maand na het overlijden van m'n vader hebben ze mij ook op m'n werk er uitgewerkt op een smerige manier. Het was na 3 jaar ellende ook voor mij de druppel en de rit naar beneden was ingezet. mensen onderschatten behoorlijk wat conflicten op t werk een mens aan kan doen.Een jaar na dato werd ik op genomen nietr met dat als reden maar het heeft zeker een aandeel in het geheel. waar werkte jij
21-01-2017 22:55
21-01-2017 22:55 • 1 reactie • Reageer
It's me Beau
Echt mooi geschreven.
19-01-2017 15:50
19-01-2017 15:50 • Reageer
Pandtine
Heel mooi geschreven! Het einde gaf me wel een glimlach :)
18-01-2017 23:48
18-01-2017 23:48 • Reageer
weirdmommy
Zo mooi geschreven. Ik kijk weer uit naar je volgende stukje
18-01-2017 06:22
18-01-2017 06:22 • 1 reactie • Reageer
Up&Down met Kaat
Dank je wel heel gaaf te horen
18-01-2017 22:06
18-01-2017 22:06 • Reageer
Ingeborgenzwerm
Wat een eerlijke blog met een mooi einde, een licht puntje na zo veel duisternis
18-01-2017 01:43
18-01-2017 01:43 • Reageer