Liefde


Ze zeggen dat liefde en haat hand in hand gaan.  Dat het veel op elkaar lijkt. Het is net zo intens. Je schijnt iemand waar je zo intens van gehouden hebt heel erg intens te kunnen gaan haten. 

Wanneer is het bij ons zo verkeerd gegaan.  Tien jaar geleden leerden wij elkaar kennen. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Met jou zou ik oud gaan worden. Oud en gerimpeld

Nadat we een half jaar om elkaar heen gedraaid hebben kwam onze eerste kus. In de kelder bar.  Ik zal het nooit meer vergeten. Allebei zonder huis, leefde wij er enorm op los.  Alles was intens. De liefde, de seks en onze gesprekken tot midden in de nacht. 

Het voelde zo goed. Het klopte allemaal en dat hadden we allebei. Wij tegen de wereld. We wisten het zeker niets ging ons klein krijgen. Want wij konden zo goed praten en dat zou ons in leven houden

Na een maand of wat ons eerste huisje. 

Antikraak. Het werd een zeer kleurrijk hippie huis. We gingen samen op vakantie en beleefde veel avonturen. Niets was te gek.

Nu ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Ons liefdeskind zit naast mij op de bank. En ik kan wel raden wat er allemaal door zijn hoofd heen gaat. De ruzies ,die intense ruzies tussen zijn papa en mama. Waarom moest het toch allemaal zo gaan.

Beschuldigingen over en weer. Het goede praten is overgegaan in nog beter zwijgen. De intense liefde overgegaan in intense ruzies die nooit hadden mogen gebeuren. Waarvan wij zo wisten dat dit nooit zou gebeuren omdat niets ons uit elkaar kon halen.

Ik ben boos. Zeker ben ik boos. Op jou, Op mijzelf. Op ons, dat wij dit steeds weer hebben laten gebeuren. Dat wij zo roekeloos met onze intense liefde zijn omgegaan.  

Ik kijk om mij heen en zie de ravage in huis. Het huis waar we het t afgelopen jaar weer wilden gaan proberen. Waar het weer niet gelukt is. Ook hier kwamen we er niet uit met z'n tweeën. Ik voel me teleurgesteld in ons. 

Ik kijk naar ons liefdes kind en voel me een falende moeder. Een moeder die hem niet heeft kunnen beschermen tegen onze strijd. Hij zat er tussen. 

En het is hier waar ik een grens moet trekken en jij ook.  Samen moeten we er voor zorgen dat dit niet meer gebeurt. Dat onze intense liefde en  onze intense wanorde hem niet meer mogen raken.  

Ik huil en hij vraagt; "mis je papa zo, mama". Ik weet niet wat ik moet zeggen. Want ik weet niet of ik jou mis. Of dat ik misschien de leuke dingen mis.  Ik weet niet.  Ik ben verdrietig ,omdat de dingen lopen zoals ze zijn gelopen.  En dat het blijkbaar niet werkt samen. Dat wij onze zoon niet het leuke gezin kunnen geven wat hij zo verdient. 

Wat ik wel weet  is, dat ik op mijn manier en jij op jou manier er voor gaan zorgen dat onze held zich geliefd voelt. Door ons samen, al wonen papa en mama niet meer samen. Dit is wat wij nog wel kunnen doen. Omdat wij dit allebei willen maar ook omdat we dit simpelweg verplicht zijn naar ons ventje toe. 

Hij mist jou. En ergens mis ik jou ook. Net zoals als ik mezelf mis. En ons, zoals we waren. Het was zo'n intense tijd. Ik zal het nooit vergeten. Ik zal jou nooit vergeten en onze leuke momenten ook zeker niet. Maar nu moeten we verder. Hoe? Ik zou het nog niet weten.  Ik begin met het bij elkaar rapen van de scherven van onze liefde. En daarna zie ik wel weer.