×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Over lijden en  Overlijden

Over lijden en Overlijden



Als iemand sterft, eindigt de lijdensweg van de stervende. Voor de achterblijvers begint het pas echt.

Meerdere familieleden waren al gestorven. Ik had ervaring met crematies en begrafenissen, met afscheid nemen van overledenen. 
Ik had eerder toespraken gehouden op een afscheidsdienst.

Toen mijn vader stierf in mijn bijzijn veranderde alles wat ik dacht te weten over sterven , afscheid nemen en rouwen.

Mijn vader was een sterke man. Nooit ziek. Iemand die voor je klaar stond, die je hielp zonder daar iets voor terug te verwachten of er later nog op terug te komen. 
 Wat had ik een waardering voor hem als mens als vader en als opa voor zijn jongens.

Dat zo'n sterk persoon door ziekte zo kon afbreken was een lijdensweg te zien. 
De laatste maanden was er elk bezoek weer iets van zijn levenskracht letterlijk afgestorven. 
Hij maakte geen plannen meer. Iets wat hij heel lang is blijven doen, plannen maken.

Daar heb ik van geleerd wat de kracht is van een positieve instelling. Of t reëel is of niet. 
Die kracht neemt iemand verder dan je denken kan. Het laat de blaadjes groeien aan de bomen. De seizoenen in elkaar over gaan. 
Het zorgt er voor dat de zon opkomt en ondergaat waarna de maan verschijnt. 
Deze kracht is onmenselijk sterk.

Totdat, het lijden het overneemt. De blaadjes worden dor om nooit meer groen te worden. 
De wereld lijkt met draaien te stoppen.

In september 2013 schreef mijn vader op zijn facebook "dag zomer tot volgend jaar". Hij heeft die zomer niet meer mee mogen maken. Hij stierf die winter in het bij zijn van mijn moeder, de poes en mij.

Het meest onwerkelijke waar ik ooit in mijn leven getuigen van ben geweest. 
Een definitief einde van een leven dat zo ontzettend belangrijk voor mij was. 
Het was te groot en ik kon er helemaal niets mee.

Het ene moment zitten we naast z'n bed, die in de woonkamer stond, te luisteren naar zijn wat onrustige ademhaling. 
Het andere moment is het stil. Ijzig stil. Rilling over mijn rug laten de kou in mijn zijn voelen. 
De steen in m'n maag toont aan dat ik er letterlijk m'n buik van vol had.

15 december 2013 22.10 stopte het leven van mijn vader.
Het was dit einde dat voor mij de doorstart werd van mijn ziek zijn.





Karin van der Straaten
t Is ook zoiets aangrijpends, mijne ging in 1981..maar k voel hem nog dagelijks sterkte
14-04-2017 16:40
14-04-2017 16:40 • Reageer
Bloggerda
Wat een verhaal. Komt binnen bij mij.
09-03-2017 13:27
09-03-2017 13:27 • Reageer
Spourieloekie
WoW een triest verhaal :( Word ik heel stil van....
09-03-2017 11:08
09-03-2017 11:08 • Reageer
Natascha Bastein
Dit heb je zo mooi verwoord en het is zo herkenbaar
06-03-2017 08:21
06-03-2017 08:21 • Reageer
Diane
alweer 5 sterren waar ik zoveel liever 5 tranen had gegeven.
05-03-2017 22:16
05-03-2017 22:16 • Reageer
Liesbeth Kooiman
Jeetje, Kaat, ik had dit via je andere bron al eens gelezen, maar nu zie ik het in een ander daglicht. Omdat mijn lief ziek is. Dat van dat plannen maken en dat daarmee de seizoenen in elkaar over lopen... Wij kijken nu op tegen plannen maken. We wachten een beetje gelaten af... Er is steeds minder wat we samen kunnen doen...
05-03-2017 16:10
05-03-2017 16:10 • 1 reactie • Reageer
Up&Down met Kaat
lieve liesbeth wat een vreselijke tijd moet je nu zitten.. Als plannen maken over gaat in het afwachten is het goed om herinneringen op te halen. Om elkaar te laten voelen dat jullie tijd samen een mooie tijd is. dankbaarheid voor die tijd, Met een lach en een traan. voorbereiden op wat komen gaat is iets wat je niet moet proberen want het mogelijk ben ik achter gekomen. Hoe moeilijk het ook is geniet van elkaar. ik wens jullie alle liefde toe.' en je weet als ik wat kan doen, dikke kus voor jullie
05-03-2017 21:30
05-03-2017 21:30 • Reageer
DC Staelens
Dat heb je erg mooi verwoord. Ik krijg de rillingen over me heen. Het is inderdaad een haast onbeschrijfbaar gevoel van gemengde gevoelens. Komende 13maart 1jaartje terug bijna stond ik totaal onverwacht eigenlijk bij mijn lieve schoonvader die aan het overlijden was. In de middag waren we met hem naar het ziekenhuis gegaan en savonds pas was hij op een kamer. In de haast waren we ondergoed vergeten. En ik zei nog komt goed ik zie je zo weer ik breng het nog even langs heb je morgenochtend wat schoons. Toen ik daar terug aankwam vrolijk met de kleren. Werd ik meteen meegenomen en in een familie kamer gezet en werd vertelt het gaat even niet goed. De arts vertelt je zo meer. Daar zat ik onwetend wat er aan de hand was. Toen iemand me kwam halen liepen we de kamer waar hij net nog was voorbij. Door naar een onderzoekskamertje leek het op. Daar binnen gekomen kreeg ik het nieuws je schoonvader is op dit moment aan het overlijden. Dat moment en aanblik was onbeschrijfbaar. De arts zei ik laat je even alleen en ben zo terug. In alle haast en overrompeld heb ik al zijn kinderen gebeld . Maar het ging zo snel dat ze het niet hebben gered er tijdig te zijn. Ik kan je vertellen dat ik me heel klein voelde. Ik was blij dat hij niet aleen was. Maar tevens voelde ik me niet op mijn plek. Zijn kinderen hadden er moeten staan maar dat was op dat moment onmogelijk. Wat je beschrijft van de ademhaling is zo herken baar. En dan ineens verdwijnt het leven. Een onbeschrijfelijke stilte. De laatste diepe zucht. Heb het er best moeilijk mee gehad en nog wel. Onwerkelijk, nog steeds.
25-02-2017 22:19
25-02-2017 22:19 • 1 reactie • Reageer
Up&Down met Kaat
wow das heftig om mee te maken... dat erg klein voelen snap ik heel goed.. bedankt voor je reactie. en 13 een dag om te doen wat goed voor jou voelt x
26-02-2017 02:11
26-02-2017 02:11 • 1 reactie • Reageer
blogjessica1990
mooi geschreven wauw
25-02-2017 13:03
25-02-2017 13:03 • Reageer
Hans van Gemert
Mooi geschreven, het overlijden van iemand die zo dicht bij je staat heeft diepe impact
25-02-2017 09:25
25-02-2017 09:25 • Reageer
Soberana
Wat hij jou geleerd heeft, kan niets of niemand je ooit meer afnemen. In je hart leeft hij voort.
25-02-2017 06:54
25-02-2017 06:54 • Reageer