Elke hond een andere aanpak.


Vaak lees ik negatieve reacties op de dominantie-theorie, of over Cesar Milan. Ik wijs echter nooit iets zonder meer af. In de 23 jaar dat ik herplaatsers en opvangers heb, zaten er honden bij die ik alleen onder controle kon houden met behulp van die achterhaalde dominantie-theorie, en ondanks dat Cesar blijkbaar "ontmaskerd" is, heeft ook hij er goede dingen tussen zitten.

"De beste aanpak" bestaat namelijk niet en is compleet afhankelijk van de hond en zijn karakter en verleden. Onze cane corso Dinos moeten we af en toe streng aanpakken om te voorkomen dat hij zijn eigen plan trekt. Hij is vanaf pup bij ons, heeft geen rugzak, en moet zijn plaats weten. Een molosser van 60 kilo die doet waar hij zin in heeft is geen succes. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat we hem fysiek corrigeren, maar hij staat wel regelmatig onder commando en wordt met onze stem gecorrigeerd.

Als manlief speelt met Dinos, gaat het er soms ruw aan toe. Mijn man is degene die beslist wanneer er gespeeld wordt, maar ook wanneer het klaar is. Bij Dinos is de beste aanpak om hem tegen de grond gedrukt te houden tot hij rustig is. Mijn man ligt dan letterlijk bovenop hem. Doet hij dit niet, dan vloeit er onherroepelijk bloed, want hoewel Dinos lief, betrouwbaar en stabiel is, met spelen heeft hij geen grens. Dit is ook de reden dat ik nooit met hem speel, want ik kan hem fysiek niet aan.

Luna daarentegen, onze bordeaux dog met kennelsyndroom, zouden we (nog verder) kapot maken, als we haar hetzelfde zouden behandelen als Dinos. Zij mag veel dingen zelf bepalen en wordt eigenlijk nooit gecorrigeerd. We kennen haar na 5 jaar door en door en weten dat ze geen misbruik maakt van die vrijheid. Haar enige puntje buiten is dat ze kleine, bange hondjes op wil jagen, dus dan lijnen we haar gewoon even aan. Corrigeren heeft geen nut en ze zou het niet begrijpen. Ze zou er alleen bang van worden.

Nontas, onze 3-potige kruising pitbull, heeft af en toe de neiging om boven Dinos te willen staan, en dat kunnen we niet tolereren, omdat er dan gevechten zouden ontstaan binnen de roedel, dus ook hij wordt dan gecorrigeerd met onze stem. Dat werkt bij hem prima en hij gedraagt zich dan weer lange tijd goed.

Tommy, ons chihuahua-monster, wil buiten graag iedereen aanvallen. Corrigeren heeft totaal geen effect. Wat bij hem het beste werkt als er iemand aankomt, is op mijn hurken gaan zitten en hem rustig toespreken. Steeds vaker blijft hij dan rustig en valt niet uit, maar ik ben er dan ook al 4 jaar mee bezig.

Dan hebben we Xana, onze sint bernard. Zij is erg beschermend en wil nog weleens uitvallen naar mensen op straat. Bij haar is het heel belangrijk om dit voor te blijven, want als ze eenmaal in de drive zit, ben ik te laat en sleept ze me mee. Haar normale manier van lopen is een beetje sloom met lage kop. Als ik die kop ineens omhoog zie komen, en ze begint te paraderen, is dat de tijd om haar toe te spreken. Als ze eenmaal gromt, corrigeer ik nooit, want grommen is communicatie, en als je dat corrigeert, heb je een grote kans dat ze het grommen voortaan overslaan en meteen aanvallen. Juist als die kop omhoog komt, en eigenlijk haar hele lijf, is de aangewezen tijd om "Xana, nee" te zeggen. Bij haar is dat genoeg en ze zal dan niet uitvallen.

Onze 5 honden zijn vrij makkelijk, maar er lopen ook honden rond met veel moeilijkere karakters. Bij die honden schiet je niets op met "foei" of "nee". Nee, het ligt niet allemaal aan de opvoeding, was het maar zo simpel. Mensen met dit soort honden worden vaak veroordeeld vanwege hun aanpak. Als je zo iemand tegenkomt, oordeel dan niet meteen, maar vraag simpelweg waarom hij het op deze manier doet, want misschien is er een goede reden voor. Er is nooit een reden om een hond te mishandelen en dat bedoel ik ook zeker niet, maar De Beste Aanpak voor alle honden bestaat gewoon niet.