Mijn dochter, is mijn dochter niet meer.


Chayenna..

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen, ik weet alleen dat ik een hele hoop wil vertellen. ik zal beginnen met wat over mezelf te vertellen. ik ben een jonge moeder van drie prachtige kinderen. op mijn 19de werd ik voor de eerste keer moeder. ik heb een turbulent leven achter de rug en het lijkt me niet vaak mee te mogen zitten. nu ben ik 28 jaar en nog maar 'moeder van 2 kinderen' althans, zo voelt het. ik zal jullie meer vertellen.


zoals ik net al zei, ik was jong moeder, nog net 19, en ik was trots.. heel trots. altijd al wilde ik jong moeder worden.. en mijn droom kwam uit.. dacht ik toen tenminste nog. maar die droom werd al snel mijn ergste nachtmerrie. alvast mijn excuses als ik te eerlijk ben in mijn blog, maar ik heb mn hart op mn tong en typ wat er in me opkomt en hoe ik het ervaar etc. 

om meer te vertellen over die nachtmerrie moet ik nog een klein stukje verder terug gaan in de tijd. ik was 18, jong en naief, en het liep niet lekker thuis tussen mij en mijn moeder. samen met toendertijd een goede vriendin van mij, hadden we een dubbel date gepland met twee jongens van 100km verder op. dit klikte wel, in de zin van we blowde allemaal en het was best gezellig. (zoals ik zei, jong en naief) verliefd, nee nu ik er later op terug kijk, dat was ik absoluut niet. een vd jongens werd mijn vriendje. ik zal verder geen volledige namen noemen, maar P werd dus mijn vriendje. hij was 26jr oud, zei hij. al snel kreeg ik thuis ruzie om een of andere domme reden, en heb ik mijn spullen gepakt en ben ik bij P gaan wonen. na enige tijd kwam ik er achter dat P helemaal geen 26 jaar was, maar al 32 jaar. wat dus zomaar ff 14 jaar scheelde met mij! ook vertelde hij later dat hij een ex verslaafde was, heroine cocaine nouja eigenlijk alles wel zon beetje. dit vond ik alles behalve leuk om te horen, maar toen kon ik niet meer terug, dacht ik.. had ik het maar wel gedaan.. al snel kregen we het over kinderen, hij was tenslotte al wat ouder, en ik wilde heel graag jong moeder worden. dus ik was gestopt met de pil. na een ruim jaar telde ik eigenlijk pas aan van mn oudste dochter, Chayenna. ik was echt blij, heel blij, ik kreeg een dochter!!! :)

Toen begon eigenlijk alle ellende pas echt. ik was er ondertussen achter dat P nog steeds gebruikte, en sterker nog, ook dealde. ik moest voor hem de verkoop door laten gaan als hij sliep of als hij werken was, en als P thuis kwam hield hij zn handje op voor het verdiende geld en ging daar vervolgens drugs van halen. hij had vast gezeten tijdens mijn zwangerschap en ging vreemd met zijn ex vriendin. (zelfs op het moment dat ik lag te puffen in het ziekenhuis, was hij bij haar)

Ondertussen was ik bevallen van onze dochter, Chayenna. P en ik hadden erg veel ruzie, hij gebruikte erg veel harddrugs, en ik was in de tussentijd ook aan de drugs geraakt, ik kon de stress allemaal niet meer aan, en wilde eigenlijk gewoon niet meer nadenken, misschien zelfs wel niet meer leven. na een erg turbulente 8 maanden, heb ik de knoop doorgehakt, een vriendin opgebeld, en mezelf en mn dochter op laten halen en met al mn spullen naar mn moeder laten brengen. maar ik was dus verslaafd op dat moment, aan de ghb, en dit ging mis, ik moest me op laten nemen vanwege psychoses door het accuut stoppen met ghb. Mijn ex heeft toen mijn dochter onder valse voorwenselen weggehaald bij mijn moeder, onder het mom van ik moest het van jeugdzorg. toen ik uit de kliniek kwam heb ik jeugdzorg gebeld, maar die hadden P helemaal nooit gesproken en hij had mn dochter nooit op mogen halen. maar dat was al te laat. en wat hij deed mocht, want hij had overigens gezag. Ik kreeg mijn dochter niet meer mee, ik was een psychotisch kutwijf, ik was een slechte moeder, ik was voor de eerste keer mijn dochter kwijt...


Vechten knokken advocaten rechtzaken en meer

anderhalf jaar lang, echt anderhalf jaar, heb ik mijn dochter niet tot nauwelijks gezien. er werden afspraken gemaakt met maatschappelijk werk, die werden niet nagekomen. ik reed die 100km om mijn dochter op te halen en ik kreeg haar niet mee. politie laten komen had geen zin want de afspraken waren maar door het maatschappelijk werk gemaakt, dus niet rechtsgeldig. via advocaten afspraken gemaakt, maar die werden niet nagekomen. elke keer weer stond ik met lege handen. en ik kon via via aanhoren van bekenden wat er met mijn dochter voor dingen gebeurden daar, en daar draaide mijn maag zich van om. ze was ondervoed, ze had elke keer weer blauwe plekken om wat voor reden dan ook. naar mijn gevoel telkens een ander excuus. soms hoorde ik van iemand de waarheid. zoals dat ze tot 12u smiddags in bed nog lag. en dat het minderjarige buurmeisje, die de sleutel van het huis ook had, mijn dochter daar uit bed ging halen en dat haar moeder haar dan maar verzorgde samen met het buurmeisje. dat er telkens het hele huis vol zat met junkies en vader in kwestie zelf niet eens aanwezig was. er werd nog steeds vollop gedeald in de woning, het was een inloop huis geworden. wietkwekerij gevonden. wapens gehandeld en drugs geproduceert. elke week mocht een andere scharrel van mn ex voor chayenna zorgen, elke keer weer minderjarige of erg jonge meisjes, elke keer een ander meisje.... steeds weer heb ik al die dingen door gegeven aan bureau jeugdzorg maar ik werd weggezet als de jaloerse ex. ze deden niets. controleerde niets. ik werd letterlijk voor gek weggezet.


ik ben, zo jong en naief als ik toen was, nog bij P terug gegaan, het was mijn enige mogelijkheid om samen te kunnen zijn met mijn dochter, en die nam ik. ik dacht dat ik alles wel ff op een rijtje kon zetten en voor elkaar kon krijgen daarzo. maar oh wat had ik het weeeeeeeeer bij het verkeerde eind. deze relatie had dan ook niet lang geduurd. ik ging er snel aan onderdoor, raakte weer aan de ghb, en heb mezelf vrijwillig op laten nemen bij een ggze instelling bij dubbel diagnose. en de relatie verbroken. dit zou een langdurige opname worden, en daar was ik ook wel aan toe, want ik zat totaal aan de grond en was mezelf totaal kwijt. daarbinnen ging het wat beter met me. ik leerde iemand kennen, kreeg een soort van relatie.. 3 maanden was ik daar en eigenlijk ging alles wel goed, ik zou door mogen naar begeleid wonen.. maar ik had al een hele tijd het gevoel dat iets niet klopte. ik dacht dat ik zwanger was. tests zeiden van niet, maar de echo zei oh echt wel! en al 11 weken ook... dit veranderde het plan, ik kon niet naar begeleid wonen toe, ik moest naar andere opties gaan kijken. ik had al gereageerd op een woning in zeeland, maar dit wilde ik eigenlijk helemaal niet, en zodoende ben ik uiteindelijk terug bij mijn moeder gaan wonen, zodat ik en de baby tenminste onderdak hadden.

ik woonde net een maand bij mijn moeder en ik kreeg smorgens een telefoontje van de gezinsvoogd van bureau jeugdzorg. ik mocht niemand wat vertellen, maar ze waren er achter gekomen dat alle verhalen die ik vertelde over P en zijn woning inderdaad waar waren, dat Chayenna daar absoluut niet veillig zat en per direct daar buiten gehaald zou moeten worden. dit zou dezelfde dag nog gebeuren, onder politie begeleiding en met een gespecialiseerd team van bureau jeugdzorg. ik dacht yessss ik krijg mn dochter terug..!! maar in werkelijkheid raakte ik haar alleen nog maar verder kwijt...

Pleeg gezin

Chayenna mocht niet meteen terug bij mij komen wonen. ik was tenslotte niet totaal stabiel, en ze kende mij niet meer omdat ze me anderhalf jaar lang praktisch niet gezien had, dus ging mijn kleine meisje naar een crisis pleeggezin. wat ik nooit begrepen heb, want die kent ze toch ook helemaal niet?? ik kreeg net zoveel kansen als mijn ex om haar terug te krijgen. we kregen een half jaar de tijd om onze zaken op orde te krijgen, dat betekende voor mij; een woning. inkomsten en begeleiding vanuit novadic kentron. voor hem alleen de behandeling bij novadic aangezien hij al een woning en een inkomen had. we mochten beide bij chayenna op bezoek komen, beginnend bij een uur begeleid, in jeugdzorg roosendaal gebouw, met mogelijkheid tot uitbreiding. die uitbreiding kwam er voor beide erg snel. 3 uur onbegeleid. zijn 3 uur waren heel snel terug geschroefd naar 1 uur terug begeleid, afspraken nakomen en neutraal blijven tegen over een klein kind van 2 was niet zijn sterkste kant, en hij vond zn minderjarige vriendinnetje meenemen en die aandacht geven belangrijker dan zich te richten op zijn dochter. mijn bezoeken werden al snel uitgebreid naar een halve dag haar mee nemen tot een hele dag, tot naar zelfs bezoeken in het pleeggezin zelf! de beslissing viel dat P begeleidde bezoeken bleef houden, en het hoofdverblijf werd bij mij bepaald.. top zou je zeggen...!! Toch??! nou nee.. achter af gezien dus absoluut niet zo top.....

Hier, alsjeblieft, een kind van 3, doe het er maar mee!

ik was zelf in de tussentijd bevallen van mn tweede dochter, jaydee. en had een woning toegewezen gekregen in het dorp verderop.. Chayenna mocht bij mij thuis komen wonen, en dit gebeurde dan ook vrij snel, met weinig ondersteuning. BAM, asjeblieft, een kind van 3, zoek het maar uit, doe het er maar mee.. Ik heb niet mee kunnen groeien met haar, ik had heel veel gemist van haar ontwikkeling en ik had eigenlijk niet echt een band met haar. hoe zeer het ook doet dat toe te moeten geven, het voelde niet meer als mijn dochter. het was een mini neeltje, een mini pleegmoeder. geen mini me.


in het begin ging het best goed, later niet meer en bleek waarom. chayenna had hechtings problemen/ hechtingstoornis. met mij had ze niet of nauwelijks een hechtingsband. Jaren lang hebben we het geprobeerd, maar er was bijna geen ondersteuning van instanties, ja misschien iemand die eens per twee weken even een bakje thee kwam drinken en wat praten over opvoeding maar dat was het ook, en dit was lange niet voldoende. Er waren ook nog logeer momenten bij het oude pleeggezin, en hier kwam ze verschrikkelijk van terug. er was geen land meer mee te bezeilen. deze logeermomenten heb ik dan ook stop gezet, in de hoop dat chayenna zou snappen dat ik haar moeder ben en dat ze bij mij hoorde, dat het thuis ook leuk was etc. maar hoe ouder chayenna werd, en dus ook jaydee, hoe meer het mis ging. gemeen zijn tegen jaydee, benen er onder uit trekken als ze probeerde te lopen en kussens in het gezicht drukken, bij de keel pakken etc etc. het liep echt uit de hand. er werd besloten dat chayenna als laatste red middel naar bodaert centrum zou gaan, en dat ze daar de nodige handvaten zou leren, dit maakte ook nauwelijks verschil in haar gedrag,, alles werd alleen extremer..  ik dacht dat het er aan lag dat chayenna samen op een kamer moest slapen met jaydee, en dat ik niet lekker in mn vel zat aangezien ik me niet thuis voelde waar we woonde en niet kon aarden, dus ging ik verhuizen met urgentie naar een groter huis in een andere woonplaats in de hoop dat dat de rust zou brengen die we beide overduidelijk zo zochten. iedereen uit eindelijk een eigen slaapkamer (ik had in de tussentijd ook nog een zoontje gekregen) een groter huis met een grote tuin in een kind vriendelijke buurt. maar haar gedrag werd nogmaals extremer en extremer, ik kon er ondertussen helemaal niets meer mee, ze luisterde absoluut niet naar mij, meende zelfs dat ze boven mij stond en de regels wel ff uit maakte. ze nam geen gezag van mij aan. liegen, stelen, gemeen zijn. dingen vernielen, en in de brand steken. ik kon het niet meer, ik was opgebrand. en ik heb aan de bel getrokken, bij jeugdzorg.

we hadden een plan gemaakt van deeltijd ergens anders en deeltijd thuis wonen, waar alle hulpverlening ook van bodaert etc achter stonden en een heel goed idee vonden en ook goed voor chayenna en de ontwikkeling van chayenna etc. maar hier dacht bureau jeugdzorg heel anders over.  die zijn over de bevindingen van gedragswetenschapper en alles heen gewalst en vroegen bij de rechter een voltijd uithuisplaatsing aan, en, jawel... perspectiefbiedend. omdat er al zoveel (buiten mijn schuld om) gezeuld was met chayenna, moest er iets komen volgens jeugdzorg waar ze de rest van haar leven stabiel op zou kunnen groeien zonder zorgen. tot haar 18.. tot ze volwassen is.. alweer, mijn dochter kwijt. 

zoeken pleeggezin

'gelukkig'  kon ik wel meebeslissen of in ieder geval dat gevoel gaven ze me, over wat voor vorm van uit huis plaatsing het zou gaan, woongroep of gezinshuis of pleeggezin. de ene na de andere optie viel af. en pleeggezin bleef over. mijn moeder had dit willen doen. maar jeugdzorg wilde de optie niet eens onderzoeken. ze zagen er niets in. en is uiteindelijk het oude pleeggezin ook het nieuwe pleeggezin geworden.  gezien mijn dochter daar haar hechtingsperiode gezeten heeft en wel een hechtingsband met de pleegouders heeft, wat ze met mij niet heeft. wat toen nog heel positief leek, maar ondertussen ook alweer veranderd is.

pleegmoeder zei kennis te hebben van hechting en cursussen gehad te hebben hierin, maar dat blijkt nu wel anders.

anderhalve week is mijn dochter nu overgeplaatst naar dat pleeggezin. die kennis over die hechting zie ik nergens in terug. mijn dochter gedraagd zich momenteel weer als een klein kindje van 4 met baby geluidjes en doet ineens niets meer zelf. tandenpoetsen alles piept ze naar pleegmoeder dat ze het niet wil of kan en pleegmoeder doet het voor haar. gaat mee in chayenna haar gedrag. doet alles wat chayenna wil en past alles op chayenna aan. dit getuigd niet van kennis van hechting, juist niet. en nu, nu noemt mijn dochter na 1 koude week, pleegmoeder; mama.. en ik.. ik ben "mama kim" en mijn dochter, is mijn dochter niet meer......

bedankt voor het lezen van mijn verhaal. laat alsjeblieft een reactie achter. ik zal gegarandeerd nog het een en ander vergeten zijn te vertellen, maar dat geeft niets, want op stukken uit het verhaal wil ik op den duur toch nog verder en dieper in gaan, en dan komt op die manier langzaam maar zeker mijn verhaal op papier :)