Onzichtbare littekens: Ik ben gepest!

Onzichtbare littekens: Ik ben gepest!


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik ben gepest en hoe vervelend ik vind om dit toe te geven. Het heeft invloed op mijn dagelijks leven. Bijna niemand weet hoe ik elke dag worstel met mijn herinneringen en gevoelens van toen. Integendeel ik lijk zo'n gelukkige moeder met vier dochter een heerlijke echtgenoot. Het ideale huisje boompje beestje idee. Ik wilde mijn verhaal al lange tijd delen maar ik durf dit niet zo goed. Ik kijk op tegen de reacties van bekenden want dit is iets waar ik het nooit over heb gehad en voor mezelf heb gehouden.

de basisschool

Ik zat op de basisschool en daar begon het met kleine plagerijen. Ik was nog te jong om te begrijpen dat dit pesterijen waren. Ik kwam uit een groot gezin en dat was in het dorp waar ik woonde iets raars ofzo. Maar dat was een reden van ouders om te zeggen dat de kinderen van ...... niet normaal waren. Daar begon het. Ouders die het nodig vonden hun kinderen uit te leggen dat het oké was iemand vervelend na te kijken en daar ook acties op te ondernemen.

Ik werd gepest door oudere kinderen. Voor de leerkrachten leek het alsof ze leuk met mij speelde maar wat ze werkelijk deden was mij stiekem knijpen en andere kleuters tegen mij opstoken door lelijke woorden te zeggen. Ik maakte er toen nog niet heel veel omdat ik niet kon horen maar toen ik buisjes had gekregen en elk woord kon verstaan vond ik het al snel niet leuk meer. Maar als ik iets tegen de leerkrachten of mijn ouders zou zeggen dan zouden de andere kinderen mijn broers en zussen wat aandoen. Ik was daar zo bang voor dat ik me stil hield. Dit ging de hele basisschooltijd door. Het gepest, op zo'n manier dat de leerkrachten het niet door hadden. Ik voelde me heel erg alleen en het liefst wilde ik er niet meer zijn. Ik geloof dat ik dat nooit uitgesproken heb omdat ik niet mijn familie pijn wilde doen. In de bovenbouw kwamen ze er wel achter dat er iets speelde en ik werd samen met nog een paar kinderen naar een weerbaarheidstraining gestuurd. Ik weet nog hoe oneerlijk ik dat vond. Ik deed niets verkeerds, ik had ze nooit pijn gedaan waarom was ik dan degene die de lessen die ik leuk vond moest missen. waarom moest ik de persoon zijn die moest veranderen. Ik vind dat school daar ook heel erg tekort in is geschoten om de pesters niet keihard aan te pakken. De weerbarheidstraining heeft werkelijk niets voor mij opgeleverd. De pesterijen bleven doorgaan.

Het ergste wat mij is overkomen in de basisschooltijd is dat ik door drie jongens werd gevonden na mijn turntraining. Twee hielden mij vast en de andere pakte een schep en smeet keihard zand tegen mijn gezicht en borst aan. Ze lachten zich kapot terwijl ik naar adem snakte en amper het zand uit mijn mond kon spugen. Ook prikte het in mijn ogen. Ik kan het rotgevoel niet eens omschrijven. Het voelde alsof ik levend werd begraven. Je zal mij nooit in de zandbak zien spelen met mijn kinderen. Als ik zand aanraak voel ik al braakneigingen naar boven komen en een lichtelijk gevoel van paniek op borrrelen. Ik heb heel lang niet begrepen waarom ik dat had. Er was iets gebeurd waardoor deze herinnering naar boven kwam. Sindsdien komen steeds meer herinneringen naar boven die ik weg had gestopt in het stoffigste hoekje in mijn brein en nu moet ik daarmee omgaan.

Middelbare school


Toen ik naar de middelbare school mocht was ik blij maar ook bang. Blij dat ik wegkon van de personen die me al jaren zaten te treiteren en een nieuw begin. Ik zou wat ik die cursus geleerd had nu kunnen toepassen en misschien zou ik zelfs wat vrienden kunnen maken. Maar dat gebeurde helaas niet. Ik had een meisje waar ik heel goed mee op kon schieten maar het vmbo was te makkelijk voor haar en zij mocht een niveau hoger. Toen was ik alleen.

De middelbare is mij wel een waas aan herinneringen maar ik heb een paar dingen die me altijd bij zullen blijven omdat ze zo pijn deden en wil wel een paar met jullie delen. De eerste twee jaar zat je met alle niveaus op een locatie en het derde en vierde jaar had je een locatie met het niveau t/m vmbo-t en een locatie voor HAVO en hoger. Ik zat op vmbo-t. (als achtergrondinformatie)

De eerste twee jaar hoorde ik er niet bij maar echt gepest werd er ook niet. Er waren wel eens een paar lullige opmerkingen maar dat krijgt iedereen wel op die leeftijd een keer te horen. Maar het ergste wat er gebeurde is dat er een meisje was met heupdysplasie, zij werd op handen gedragen want er was wat mis met haar. Ik had oorproblemen, hoorde vaak slecht door de vele ontstekingen en het zag er ook niet heel smakelijk uit zo'n loopoor. Maar ik had er net zo min controle over als iemand die geboren is met heupdysplasie. Maar ik was het gore kind en kreeg dat ook wel vaak te horen. Ik werd genegeerd en altijd als laatste gekozen met teamsporten, zelfs tijdens het sport werd ik genegeerd, de bal werd niet naar mij gepasseerd ect. Het waren de kleine dingetjes. Het was dat meisje die het aanspoorde op een geniepig maniertje. Ik mocht haar niet en ik was ook niet zo'n type dat haar mening onder stoelen schoof. Ik was daar wel klaar mee.

Tijdens handenarbeid had iemand wat lijm in mijn haren gesmeerd waardoor alles eraf moest. De kapper had er een A-symetrisch kapsel van gemaakt zodat ik niet een kort jongenskapsel zou hebben. Alsof dat al niet erg genoeg was werd ik ook nog om mijn kapsel belachelijk gemaakt. Mijn ouders namen mij in die periode ook mee naar Bataviastad om kleren te kopen. Ik was zo blij met mijn rok, legging, trui en nieuwe bontlaarzen. Bontlaarzen waren toen in opkomst en ik liep er best hip bij. Ik kreeg van een jongen uit de klas een leuk complimentje, werkelijk gemeend maar toen kwam er een van de tweede klas die me met luide stem in de gang helemaal de grond in boorde, hoe lelijk ik wel was en dat ik dat echt niet kon dragen en een lachertje was. Toen we in de klas waren kon ik mijn tranen niet meer bedwingen, Ik was gebroken en ben toen naar huis gestuurd door de teamleider. Zij kon er niet achter komen waarom ik zo van slag was, niemand. Ik heb die kleding en laarzen nooit meer aangedaan naar school.

Toen we in de tweede klas zaten was het gelukkig wat rustiger. Wij hadden toen een actie om beren te bevrijden en in een opvang te krijgen. iedereen kreeg een beurt om iets te maken en te verkopen voor de berenactie. Ik had vriendencake gemaakt. Het was ontzettend lekker en je was dagen bezig met het beslag. Het was ook niet de goedkoopste cake om te maken. Samen met mijn moeder heb ik uren in de keuken gestaan. Toen ik daar voor de aula stond met mijn cake werd ik genegeerd. Niemand die iets kocht. Alleen de Nederlands lerares kocht een stukje cake omdat het haar zo begrootte. Ik schaamde me kapot dat ik met alle cake weer naar huis moest. Mijn moeder zei dat ze liever het geld wat we in al die cakes hadden gestopt zo in het bakje had gedaan. Ik voelde me al rot maar die opmerking geneerde me nog meer ook al was het niet zo tegen mij bedoeld. Elke opmerking kwam nu 10x zo hard binnen. Na het tweede jaar ging iedereen over naar een andere locatie en kregen we nieuwe klasindelingen.

Ik kwam dat jaar weer bij de meeste waar ik eerst ook mee zat weer in de klas. De eerste schooldag kwamen we daar achter en de opmerking 'oh, niet die weer in de klas' was bepaald niet een leuke start. Ik trok steeds meer in mezelf en probeerde mezelf onzichtbaar te maken. Ik heb nog een tijdje met twee andere meiden opgetrokken maar die gingen denk ik meer uit medelijden met mij en nog eens meisje om. Echt gezellig was het niet. Derde klas verliep vrij rustig.

Het vierde jaar was denk ik het ergste jaar. Ik verandere mijn kledingstijl langzaam in een alto. In het derde jaar kwamen forums op komst en werd online chatten populair zoals msn. Ik ontmoette online veel andere meiden en jongens van mijn leeftijd en een beetje met dezelfde achtergrond als ik. Daar kon ik mijn ei wel kwijt en school negeerde ik zover dat kon. Jongens probeerde wel in mijn broek te komen maar dat was dan bedoeld om stoer te doen tegenover hun vrienden. Ik was alleen niet zo wanhopig. Ik werd vrienden met een meisje die er ook niet zo bij hoorde. Zij had last van epelepsie en had regelmatig aanvallen. Ze moest altijd over het spoor als ze naar huis ging en dan moest er altijd iemand bij zijn. Zij verspreidde toen de roddel dat ik haar voor epelepsiekind had uitgescholden. Wat ik nooit had gedaan en het was een steek in mijn rug omdat ik haar vaak naar huis bracht op de fiets omdat ze anders zo lang op haar ouders moest wachten. Ik werd vervolgens bedreigd met een mes naast de lerarenkamer. Het ergste de leerkrachten liepen er gewoon langs alsof er niets gebeurde. Ik heb in tranen mijn ouders verteld wat er gebeurd is maar vanuit school werd en niets aan gedaan.

Ook ging het gerucht rond dat ik aan de drugs zat. Ik had de ziekte van pfeiffer en was ontzettend moe, bleek en dikke wallen onder mijn ogen. Ook daar werd ik mee gepest. Een iemand durfde zelfs tegen mij te zeggen dat ik later wel aan plastische chirugie zou doen want ik was zo lelijk.

Ik ging elke dag met buikpijn naar school en het engiste waar ik grip op had was wat ik at en mijn gewicht. Ik at bijna niets en durfde geen gram aan te komen. Ik gooide mijn brood altijd weg en at heel weinig avondeten. Ik weet niet of mijn ouders dat ooit in de gaten hebben gehad maar ik was ondergewicht en behoorlijk dun. Als ik foto's tegenkom schrik ik er elke keer van dat ik mezelf op dat moment als dik zag.

MBO

Qua pesten heb ik het ergste gehad. Op de middelbare school ontmoette ik nieuwe mensen en ik hoorde bij een groep vrienden. Voor de vakantie had ik hun al ontmoet. via vampirefreaks had ik ook een vriendje ontmoet. Ik had in die zomervakantie voor het eerst gezoend en seks gehad maar het ging al snel uit omdat we gewoon niet bij elkaar pasten. Gelukkig was dat op die school niet ongemakkelijk en konden we met dezelfde vrienden om blijven gaan. Ik kreeg toen een relatie met een jongen waar ik dik twee jaar verkering mee heb gehad. Het boterde niet bepaald tussen hem en mijn familie. Ik stond continue tussen twee vuren en moest kiezen tussen hen. Ik ging er helemaal onderdoor. Ik begon te blowen en te drinken onder schooltijd en ik rookte daarnaast en pakje sigareten per dag. Het ging niet goed met mij. Ik had nu een groepje mensen om mij heen maar voelde me daarin eenzaam. Ik durfde niemand werkelijk te vertrouwen want straks zouden ze dat tegen mij gebruiken. Ook al zaten zij zo helemaal niet in elkaar. Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog om met alle emoties om te leren gaan. Ik deed die tijd ook aan automutilatie. Dat is tot op de dag van vandaag mijn grootste geheim geweest. Mijn man en ex-vriend weten ervan. Mijn ex heeft me overtuigd om met iemand te gaan praten en daarvoor ben ik haar tot de dag van vandaag dankbaar voor. Ik heb het om mezelf rust te gunnen uitgemaaktt. Daarna kwam er rust.

Ik nodigde mijn man uit, wat toen een gewone vriend was uit om bij het dorpsfeest te komen. De vonk was al eerder overgeslagen maar dat was de eerste keer dat het hardop werd uitgesproken. Vijf maanden later was ik zwanger van onze eerste kind.

Het heden

We zijn nu al bijna 6 jaar verder en ik ben nog steeds bezig alles een plekje te geven. Als ik de ene rotherinnering heb verwerkt komt er weer een ander naar boven drijven. 2016 is er ook heel veel gebeurd en dat kan ik ook heel moeilijk een plekje geven. ( de reden waarom we verhuist zijn, niet het sterven van mijn vader) Ik ben op het moment snel emotioneel en voel me vaak alleen ondanks mijn geweldig gezin.

Ik heb een man die onvoorwaardelijk van mij houd maar ik kan dat moeilijk zien. Ik vind het lastig mensen te vertrouwen en ben het liefst alleen. Ik kan me niet voorstellen waarom mensen mijn leuk vinden of waardevol. Doordat ik nu chronisch ziek ben kan ik ook heel veel dingen niet doen die ik wel graag zou willen doen. Ik voel bovenop alles ook nog eens teleurgesteld in mijn lichaam. Elke dag vertel ik mezelf dat ik er mag zijn, dat ik waardevol ben en dat ik het net als ieder mens op deze aardbol verdien om geliefd te zijn.

Ik wil nog wel toevoegen dat ik niet boos ben op de mensen die me zo hebben behandeld. Ik denk dat ze zelf niet eens door hebben gehad hoeveel impact hun woorden en acties hebben gehad. Ik heb ze het vergeven maar vergeten kan ik niet.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (11 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Meis ik vind het eenorm knap dat je dit durft te schrijven shapo voor jou xxxx An
| 15:21 |
Respect dat je dit deelt. Sterk, knap, mooi en bijzonder mens ben je. Dank je wel voor je verhaal.
| 00:54 |
ik vind jou verhaal mooi en prachtig en triest en ik denk dat veel mensen zich hier in kunnen herkennen
en je bent wel mooi en prachtig en een mens dat vol gevoelens zit ik heb in mijn leven ook veel meegemaakt
van misbruik als kind tot een geweldadig huwelijk (20 jaar lang) maar ik heb geleerd alles een plaatsje te geven wand aan die herinneringen vasthouden helpt niemand het maakt je alleen maar kapot en erover praten of alles opschrijven van je afschrijven heeft mij veel geholpen
en het beste wat mij het meeste geholpen heeft is ik heb aan alle personen die mij hebben gepijnigt een brief geschreven en die begon met hoe durf je sommige heb ik opgestuurd en andere niet dat maak je voor je zelf uit maar je kan het misschien is proberen en je gaat verschieten wat er dan allemaal boven komt

ik wens je het allerbeste
| 22:57 |
Allereerst dank voor het delen, dat zal verrekte niet gemakkelijk zijn (geweest)!
Wat een bizarre tijd heb jij acter de rug zeg!
Wens je heel erg veel sterkte!
| 20:40 |
Wat een heftig verhaal zeg, maar wat moedig van jou om het hier te schrijven en te delen.
Ik kan het niet en weet wel hoe jij je voelt.
| 21:42 |
En dan zie ik je profielfoto en denk, wat ben je toch een mooie vrouw. En dat ben je, van binnen en van buiten. Jammer dat anderen dat niet hebben willen zien. Zo erg dit. Je man houdt onvoorwaardelijk van je en je kinderen ook. Koester dat geluk.
Heel veel sterkte mooie dame!
| 10:03 |
Heftig.... maar ik zou zeker overwegen om een EFT therapeut(e) te bezoeken, je gaat verbaasd zijn hoe het jouw negatieve gevoel kan veranderen. Succes!
| 21:35 |
Herkenbaar.. heb zelf laatst ook nog een blog geschreven over mijn pest verleden.. goed van je dat je jezelf zo toespreekt, jij verdient het zeker om op deze aarde te zijn
| 08:27 |
Heel herkenbaar. Ik ga je blog toevoegen aan mijn overzicht met blogs over pesten, mits jij dat goed vindt. Ook wil ik je heel veel sterkte wensen. Het is niet niks wat er vroeger is gebeurd. Maar die laatste zin, daar ben je al heel ver mee. Goed zo!
Ik vind je een topmens, echt. Liefs!!
| 22:57 |
Dat vind ik wel goed. Ik vind het belangrijk dat mensen leren hoeveel invloed woorden en bepaalde acties op iemwnd leven kan hebben.
| 09:04 |
Precies, dat vind ik ook heel belangrijk. Bewustwording.
| 09:18 |
Dank je wel :)
| 10:39 |
Graag gedaan.
| 10:40 |
Wat ontzettend knap, sterk, moedig, en dapper om dit alles zo te beschrijven en met ons als mede bloggers / lezers te delen. Dit moet een gitzwart hoofdstuk uit je leven zijn geweest. Nu is deze enerzijds gesloten. Gelukkig! Maar anderzijds deal je nog met de gevolgen ervan; jarenlang pesten verwerk je immers niet in een paar jaar. Wat goed dat je bent gaan praten. Trek aan de bel voor meer hulpverlening, een praatgroep misschien, want je hoeft deze verdere verwerking niet alleen te doen! Ik wens je sterkte en kracht toe.
| 18:52 |
Ik heb vrij efficient mijn meeste herinneringen weten te blokkeren/wissen... hoewel ik wel nog voel waarom ;)
| 17:25 |
Maar... dat komt er vrees ik ooit uit? Vaak wel als mensen iets naars wegstoppen... ook voor jou sterkte, kanjer!
| 22:58 |
Zorgen voor later ;)
| 00:10 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen