×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Afvallen: lachen maakt lichter

Afvallen: lachen maakt lichter


We zitten met zijn vijven op een bankje te wachten tot onze vrijdagtraining begint. Iedereen is er klaar voor. Althans… er ontbreekt nog één dame. Ik ken haar niet. De anderen wel, maar ik heb nog nooit met haar getraind. Je kunt je inschrijven via de app, dus wie er komt trainen wil wel eens variëren, maar de meesten hebben, net als ik, een vast schema en een vast ritme. Voor mij geldt: hoe vaster, hoe beter, hoe groter de kans dat ik ga. Het is bijna half zeven. Daar komt de laatste van ons groepje. Precies op tijd, want de deuren naar het lokaal gaan open.

“Jongens, ik verontschuldig me nu alvast. Ik heb heel erg last van winderigheid.”

Ik schiet in een lach. Dat is de raarste kennismakingszin die ik ooit gehoord heb. Meestal geven we elkaar een hand of zeggen we goedenavond.

“Nee, echt,” zegt ze, ietwat gepikeerd over mijn gegiechel, “ik heb last van mijn darmstelsel.”

“Sorry. Ik moest alleen maar lachen omdat ik het een grappige openingszin vind. Ik ken jou niet en het eerste wat ik van je leer kennen is je winderigheid. Dat vind ik grappig. Sorry. Ik ben Larissa, wie ben jij?”

Ik geef haar een hand. Zij mij ook.

“Annebette,” zegt ze, maar niet van harte. Mijn ‘sorry’ lijkt niet te zijn aangekomen. Tussen haar en mij voelt het ongemakkelijk. Gelukkig heeft de trainster er niets van meegekregen en staan we even later braaf met zijn zessen op een rijtje om de work-out uitgelegd te krijgen. Uitgerekend vandaag staan er veel buikoefeningen en veel krachtoefeningen waar je ook je hele buik voor moet aanspannen op het program. Tijdens de uitleg denk ik aan de arme darmen van Annebette. Als ik dan ook denk aan de mogelijke geluiden die zij zou kunnen voortbrengen, moet ik bijna weer lachen. Ik kan er niks aan doen. Ik moet altijd lachen om scheetjes. Altijd. Ook om denkbeeldige scheetjes. Ik word er gewoon een klein kind van. Maar ik herpak me. Ik kan een slappe lach voorkomen door hard op mijn wangzakken te bijten.

De training is zwaar en ik vergeet bijna Annebette’s toestand. Slechts met een half oor luister ik naar eventueel ontsnappende lucht. Niets. Aan het eind van de training ben ik er bijna beteuterd om.

“Nou, dat is allemaal goed gegaan hè,” zeg ik tegen haar.

Ik krijg een blik die ik niet goed kan plaatsen.

“Nou, dankzij jou heb ik alles binnengehouden. Bedankt. Dat was heel ongezond.”

Ik zeg nog een keer “sorry”. Ik wil natuurlijk niet dat iemand pijn heeft omdat ik lacherig word van het woord ‘winderigheid’, maar ze is er al vandoor. Dan komen de andere dames naar me toe. “Heel erg bedankt, Larissa, iemand moest er wat van zeggen.”

Maar ik heb helemaal niets gezegd, denk ik bij mezelf, dat was ook niet mijn plan. Ik moest alleen maar giechelen. “Het waait wel weer over…” zeg ik en nu mag ik wel hardop lachen. Dat lucht op, want dat heb ik de hele tijd binnengehouden en dat is ook ongezond.


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




lekkerereceptenvoor2
Lachen is inderdaad gezond. Hoop niet dat de darmproblemen ernstig zijn. 
17-05-2018 09:13
17-05-2018 09:13 • Reageer
Soberana
Blijkbaar vond de rest van jullie team dat winden laten van die Annebette storend, maar waren zij bang om er iets van te zeggen; anders zouden ze jou niet zijn komen bedanken. Ik weet natuurlijk wat de oorzaak is van haar 'winderigheid'. Was het een incidenteel gebeuren (hachee o.i.d. gegeten) dan had ze haar training die avond beter kunnen overslaan; het is ronduit egoistisch en aso om te verwachten dat anderen zich de stank van overvloedige flatulentie moeten laten welgevallen. Heeft ze een chronische ziekte, zoals 'benedenbuur' Roodkapje, dan had ze bij inschrijving met de trainster behoren te overleggen of het wel wenselijk is in een groep te trainen, met alle gevolgen van dien. Het 'advies' dat anderen dan ook maar hun darmgassen lukraak moeten lozen uit 'solidariteit', vind ik ronduit absurd! De volgende stap zou dan zijn, dat 'uit solidariteit' met mensen die incontinent zijn, iedereen alles maar moet laten lopen: al dan niet met een pamper aan!
17-05-2018 06:12
17-05-2018 06:12 • Reageer
Roodkapje
Gek dat mensen het raar vinden eigenlijk dat iemand scheetjes laat, want het is de natuur, we zijn zo gemaakt en je kunt er behoorlijk pijn in je buik van overhouden als je ze binnenhoud. Ik kan ze niet meer binnenhouden, al heel lang niet meer, dat was de reden dat ik nooit meer buiten de deur kwam of op visite ging, net als de constante diarree, maakte dat de kwaliteit van leven nihil. Nu heb ik een stoma. Ideaal met mijn stoelgang, maar scheetjes voel je niet aankomen en komen te pas en te onpas. Ik heb me er lang voor geschaamd, maar tegenwoordig trek ik mijn shirt omhoog als iemand commentaar levert en vraag ik of ze willen ruilen? Het ruikt niet, dankzij het speciale filter in de zakjes, wat bij iemand met PDS of IBD wel zo is. Toch maar niet zomaar oordelen, maar gewoon ook je gassen niet meer binnenhouden. Wees solidair aan elkaar, dan lacht iedereen!
16-05-2018 20:03
16-05-2018 20:03 • Reageer
FrutselenindeMarge
Kan mij het giebel voorstellen 
16-05-2018 17:28
16-05-2018 17:28 • Reageer