Geschreven door Thierry P. Dinjens  ·


Het Leijpark kent vele levensvormen, zowel dierlijk als plantaardig en: uit het schimmelrijk. Al die levensvormen vertellen ons iets over onze leefomgeving en in dit geval dus over het Leijpark. We zullen er wellicht niet in slagen om alle levensvormen voor het voetlicht te krijgen, maar we gaan zeker ons stinkende best doen.
Zo treffen we, ergens op een grasveldje de Gewone beurszwam aan. Een doodgewone, veel voorkomende zwam waar niet zoveel speciaal aan is. En toch vertelt de zwam een verhaal. Zo vinden wij haar daar, waar de grond voedselrijk is. Mocht de grond pas bemest zijn, bijvoorbeeld door de schapen die zo nu en dan het Leijpark aandoen om de vegetatie bij te houden, daar voelt de Gewone beurszwam zich op haar gemak. Schapenmest zit vol stikstof en de Gewone beurszwam is er dol op. Dat komt mooi uit, want ook op de grasvelden komt allerlei dood plantenmateriaal terecht en dat moet verwerkt en afgebroken worden, zodat de kostbare mineralen die er in zitten terug de bodem in gaan. We hebben het hier vaak over de strooisellaag gehad, waar verreweg het meeste blad ligt, maar tussen het gras blijft ook van alles liggen. Dit materiaal wordt door de Gewone beurszwam netjes opgeruimd.
Hoe komt de Gewone beurszwam eigenlijk aan haar naam? U moet weten dat veel paddenstoelen uit een soort ei komen. Geen ei zoals dit van een vogel natuurlijk, maar een eivormige knol die uit de grond komt, gevormd door de schimmel die in dit geval leeft in het grasveld. Het vlies van ‘ei’ barst op een gegeven moment open en de hoed van de zwam zal zich vanaf dat punt langzaam open gaan vouwen. Van het vlies dat om het ei zat blijft weinig over, maar soms blijft er wat van aan de hoed plakken. We noemen deze witte stukjes vlies dan stippen, zoals bij de overbekende vliegenzwam. Bij de Gewone beurszwam echter blijft het vlies als een vlezig grijs-wit omhulsel om de voet van de steel hangen en we noemen haar een beurs, vandaar ‘beurszwam’.
De Gewone beurszwam is nauwelijks eetbaar. De smaak is zeer wrang en de geur houdt het midden tussen radijs en vers geschilde aardappelen.
De Gewone beurszwam is beslist geen eenzaat. Hele akkers, waar voorheen graan stond of koolsoorten, kunnen overspoeld worden door honderden exemplaren tegelijk. Ook het gras in het Leijpark kan visite krijgen van meerdere exemplaren. Plukken is uiteraard geen optie; los van het feit dat de zwam eigenlijk niet eetbaar is, is er ook nog eens een grote kans dat zij verward wordt met andere zwammen die giftig zijn en waarvan we goed ziek kunnen worden. Maar toch kunnen we een kleine beleving bij haar vinden. Als het geregend heeft en we strijken met een vinger over de hoed, dan voelt deze plakkerig aan, maar als het een paar dagen droog is dan voelt de hoed juist zijdezacht. Probeer het maar eens, met uiteraard het verzoek (met klem) om hierna thuis je handen te wassen.
De Gewone beurszwam is een weinig opvallende verschijning maar oh zo belangrijk voor het Leijpark, zoals alle organismen onderdeel zijn van het grotere raderwerk dat enkel naar behoren functioneert als alle kleine radertjes functioneren. Zodra we iets weghalen, zal er elders ook iets verdwijnen. Laten we voor alle ontwikkelingen, die het Leijpark drastisch veranderen of zelfs (deels) doet verdwijnen, in vredesnaam de beurs op de knip houden..

#park #gewonebeurszwam

Leijpark013 Gewone beurszwam

1 comment