#leijpark013 #veldzuring
Gepubliceerd door Thierry P. Dinjens  · 21 uur  ·
In april maar vooral in de maand mei horen we deze vraag weer eens door de ether schallen: “Zijn er al pollen in de lucht?”. Mensen met hooikoorts zijn meteen alert; de medicatie wordt weer uit het keukenkastje gehaald. Vrij weinig mensen horen dat de vraag fout is. Het woord 'pollen' is namelijk geen meervoud. Het is 'het pollen' en het woord is gelijk aan het woord 'stuifmeel'. De juiste vraag is dus: “Is er al pollen in de lucht?” In mei is die vraag zeer relevant, want de plant die het hoogste aantal stuifmeelkorrels produceert, meer dan een half miljard per plant, wordt dan actief:  Veldzuring.
De mens eet al heel lang Veldzuring, ook al is het eten ervan op dagelijkse basis een garantie om nierstenen te krijgen, vanwege met hoge oxaalzuurgehalte in Veldzuring. Oxaalzuur bindt zich aan calcium in je lichaam en nierstenen zijn kleine stukjes kalk in vast vorm. Dus: eet met mate.
Wie beslist niet met mate aten waren de Oude Romeinen en dan heb ik het uiteraard over de rijken. Omdat het Romeinse Rijk zo groot was kon men van alles, uit alle windstreken van het Rijk, tegelijk eten op een van de banketten: geroosterde muizen, everzwijnen, kwartels, zwanen, struisvogels, tonijn en slakken. Die hele bende in een avondje verzwelgen is een enorme vetaanslag op je maag. De Romeinen vonden het 'vomitorium' uit om hiermee om te gaan; dit was een klein kamertje waar je kon overgeven, om daarna weer verder te zwelgen. Wat ook hielp was het eten van Veldzuring, omdat door het eten van deze zure groente het vet beter afgebroken wordt.
Diezelfde Romeinen namen Veldzuring ook mee tijdens hun veroveringstochten. De kans dat je onderweg fruit tegenkomt kun je beter voor zijn; niemand wil scheurbuik oplopen. Gelukkig zit Veldzuring vol met vitamine C en in de bladeren kon met ook nog eens etenswaren verpakken, zoals boter en kaas. Een ideale plant dus, behalve als je hooikoorts hebt.
Ook jaren later werd Veldzuring nog gegeten en vooral in de lente. Na alle zware winterkost kookte men een pap van melk, krenten (of rozijnen) en zuring. Dit levert door de licht laxerende werking van Veldzuring een natuurlijke darmspoeling op. Noodzakelijk om de darmen schoon te maken en nieuwe kracht te schenken.
In het Leijpark zien we een kleurverschil optreden zodra Veldzuring begint te bloeien. Ineens verschijnen er rode plekken in het voorheen zo groene landschap. Hele velden kunnen rood kleuren, door de kleine rode bloemen die in groten getale aanwezig zijn op de stengels van Veldzuring. Niet alleen de herfst brengt kleur naar het Leijpark, ook Veldzuring is een schilder van het park.
En: Veldzuring is de waardplant (de plant waarvan de rupsen eten) van de kleine vuurvlinder. Deze prachtige oranjebruine stuiterbal dwarrelt in de lente doorheen het Leijpark en haar aanwezigheid stem ons tot grote vreugde. Het is echter de Veldzuring die haar het leven schenkt.
Een waardevolle, prachtige plant dus, met een rijke geschiedenis, een heerlijke dorstlessende smaak en een brenger van leven. Haar aanwezigheid in het Leijpark zal niemand ooit zuur opbreken!

Leijpark013 Veldzuring