Levensbeëindiging op een humane manier


Levensbeëindiging op een humane manier

Vaak wordt er niet nagedacht over het geestelijke lijden van iemand met een psychische aandoening.
 
Stoppen met leven
 
Er wordt vaak zelfmoord gepleegd, gewoon omdat psychisch lijden soms erger is dan lichamelijk lijden. Maar dit lijden wordt vaak onderschat. Want wat is dat nu precies: psychisch lijden? Dat kun je niet zien en niemand roept au! Nee, het lijden zit in het hoofd, in de geest in het brein. Hoe je dat kunt aantonen, dat is moeilijk, maar een goede psychiater weet het wel. Hij zal het weten, hij zal het doorhebben hoeveel een patiënt lijdt. Vaak zelfs ook de omgeving, maar toch voelen zij het lijden niet. Iemand die psychisch lijdt, vraagt ook vaak om te mogen sterven. Maar dat mag niet, dat kan niet, want er is geen aantoonbaar lijden. Dat is de reden waarom deze mensen vaak zelf een einde aan hun leven maken.
Gehoor
 
Er wordt vaak maar weinig gehoor gegeven aan een vraag om hulp bij levensbeëndiging. Het woord euthanasie is daarmee niet te vergelijken, want daarbij is aantoonbaar ondraaglijk lijden gekoppeld. Maar het willen stoppen met leven, kan heel veel problemen opleveren, wanneer daar een hulpvraag naar is. Zelfs als je geen psychische aandoening hebt, niet ziek bent, maar oud, oud en moe. Je niemand meer hebt en echt zit te wachten op de dood, want alles doet wel pijn, maar het is nog geen ondraaglijke pijn geworden. Je bent afhankelijk van anderen, maar toch ben je strafbaar als je iemand wilt helpen om aan dit verzoek te voldoen. Er zou in dit opzicht meer duidelijkheid moeten zijn in de wet, meer duidelijkheid over wat ondraaglijk lijden is en wanneer er professionele hulp kan worden ingeschakeld om te helpen bij de levensbeëindiging.
Voorkomen
 
Op deze manier kan er ook een hoop leed worden voorkomen. Wanneer er serieus omgegaan wordt met deze vraag en er een serieuze afweging gemaakt wordt of iemand echt wil stoppen met leven, dan zullen veel treinmachinisten, ambulancepersoneel, politieagenten, doktoren en familieleden, niet meer geconfronteerd worden met zelfmoord, maar op een waardige manier afscheid kunnen nemen van iemand die er zelf voor heeft gekozen om te sterven, onder begeleiding. Het moet natuurlijk niet zo zijn, dat iedereen massaal komt te overlijden omdat er in een opwelling ineens een doodsverlangen zou zijn, maar er kan wel degelijk een goede begeleiding ontstaan, waardoor misschien iemand toch nog tot een andere conclusie komt en toch verder wil leven. Het zijn natuurlijk geen trajecten die binnen een week afgehandeld kunnen worden. Een goed en gedegen onderzoek en begeleiding dient er wel aan vooraf gegaan te worden. Maar het is wel je eigen leven, dus waarom zou je er niet zelf over mogen beslissen?