50 Tinten Verdrietig ~deel 3~

50 Tinten Verdrietig ~deel 3~


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Remember me?

Dit noteren van mijn verhaal of ten minste van hoe ik het beleefde was een goed idee. Terwijl ik het zo zwart op wit neerschrijf begint het me toch steeds duidelijker te worden. He was just not that into me.

 Maar jullie willen natuurlijk graag weten hoe het verder verliep hé en of de musical wat de moeite waard was.

Wel dan, zoals afgesproken bel ik die vrijdagavond bij hem aan. We nemen de tram naar het centrum, dat op zich is voor mij al een hele belevenis, ik neem nl. zelden of nooit de tram. De musical is mega tof, ik geniet en hij ook wel denk ik, hij zingt in ieder geval lekker mee! Na afloop gaan we nog even de stad in, er zijn Gentse feesten en het is behoorlijk druk. Schijtluis als ik ben ben ik blij met zijn hand in de menigte, we doen enkele pleintjes aan maar van zijn kant komt weinig tot geen initiatief in lichamelijke toenadering. Op de terugweg leg ik mijn hoofd op zijn schouder en even voel ik me niet alleen op de wereld, in relatietermen dan. Grappend beantwoordt hij een berichtje van een vriendin van mij, op mijn gsm, hoe tof ik hem wel niet vind en dat ik  denk dat ik maar met hem ga trouwen. Achteraf bekeken, not so funny.

Aangezien ik dringend moet plassen ga ik nog even mee naar boven. Hij woont op een appartement, you twisted minds :-) !

We kijken een beetje TV, een paar korte fragmentjes, hij eet chocolaatjes en ik bedenk me dat dat vast niet lekker kust, die voorgekauwde chocola . Aan alles voel ik ondertussen  dat dit de verkeerde kant uitgaat. "Ik ga maar eens" zeg ik waarop er hem  een opgeluchte "ja" ontsnapt. Toch legt hij zijn hoofd op mijn borst en neemt me stevig vast. We blijven even zo zitten.  Allebei met onze eigen hersenspinsels . Ik streel zijn donkere haar en vraag me af of hij de rook ondertussen uit mijn oren ziet ontsnappen. Het voelt aan als een afscheidsknuffel. Aan de deur heb ik niet eens de moed meer om te vragen wanneer we elkaar terug zien, ook al heb ik mijn kidsvrij weekend en vertrek ik maandag naar zee. Hij lijkt het raar te vinden dat ik zo makkelijk vertrek en zegt, " we horen elkaar morgen?" Maar het weekend gaat voorbij en ik vertrek met een gelaten gevoel naar zee. Op maandagavond blijkt dat hij me 'vergeten' bellen is en of hij straks nog mag bellen. Doe maar rustig zeg ik in mijn coolste cool, morgen is ook goed. Maar ook de belofte om me 's avonds na het werk te bellen komt hij niet na, nu ben ik normaal niet zo'n demanding mens maar alle onzekerheid en verwardheid van de afgelopen weken ballen zich samen in 1 bericht: "FUCK YOU".

 

Wat dan volgt is simpel; niets, er volgt gewoon niets, nul, noppes, nadda. Dus ook geen antwoord op mijn berichtje, geen telefoontje, geen bezoekje, niemendal! En wanneer ik hem probeer te bellen neemt hij niet op. Nu kan ik je vertellen, ik heb al veel meegemaakt maar dit is dus echt onmenselijk.

En daar zit je dan, in een vreemde stad, in een vreemd appartement, met een dochter die een leuk reisje en een lachende mama verdient. 


De ganse week blijft het stil, ook na thuiskomt en wanneer ik vind dat het nu lang genoeg geduurd heeft en ik recht heb op een beetje uitleg bel ik opnieuw. Deze keer neemt hij wel op. "Als je echt wil neerleggen doe dan maar" zeg ik maar dat wil hij niet en deze keer is het vooral ik die praat. Waar hij anders zo mondig is krijg ik er maar weinig uit gesleurd maar het komt erop neer dat hij het leuk vond maar dat is het dan ook. Niets meer, niets minder. Als dit een tekenfilm was toonde ik nu een mes dat in een hart wordt geplant en nadien nog eens goed rond gedraaid."Jij wou het toch allemaal zo graag weten en begrijpen hé " snauwt mijn ego me toe, "wel, daar heb je het. " "Happy now"? 

Het gesprek verloopt verrassend open, hij vertelt me dingen waarvan ik vermoed dat hij ze niet tegen gelijk wie zou zeggen en ik zeg de dingen die ik de afgelopen dagen, weken dacht maar niet durfde te zeggen. Ik vraag hem wat hij ervan zou vinden als één of andere pipo zijn dochter zou behandelen zoals hij nu met mij deed. Die zit! Al hoef ik in dit spelletje niet noodzakelijk te scoren. Ik leg met een dubbel gevoel neer want weet je, ik geloofde in deze man,ik zag nl. een flits van wat  me een verdomd schone mens leek en nu blijk ik me weer maar eens vergist te hebben maar ik mis vooral wat we hadden voor het héle gedoe. Dat was niet veel maar het was wel bijzonder, hadden we zo moeten houden. Maar dan hadden we zomaar even nooit 'vingercondooms' gezien want die hadden ze daar, over de grens en da's natuurlijk zonde. 

Ondertussen zijn de likes op mijn posts al lang verleden tijd maar van één ding weet ik zeker dat hij het steeds zal onthouden. Het was één van de eerste dingen die ik ooit tegen 'em zei, jaren geleden toen ik hem nog een arrogante zak vond: 'Beschadigde mensen beschadigen mensen'. 

Ondertussen ben ik ook al lang niet boos meer, ben ik trouwens ook  heel  erg slecht in, in boos zijn, ik ben ook niet zo heel erg verdrietig meer want it takes two to tango en je weet: we'll always have Domburg of het songfestival, dat ook . 

                                                                                                                                 X



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Die spreuk is da bomb!
Je schrijft echt ontzéttend leuk!! Al is de inhoud voor jou minders!!
| 19:54 |
z3ker wel herkenbaar
| 09:44 |
Zo een verdomd herkenbaar verhaal...
| 12:38 |
Hopelijk niet met dezelfde bad boy ;-) Maar...deel 4 is in de maak, de titel wil ik al verklappen: 5O tinten vriendschap.
| 23:32 |
Hihi nee, ik denk het niet :-)
Ik ben benieuwd om het vervolg te weten!
| 19:47 |
das wel een vervelende manier van omgaan met elkaar
| 19:00 |
mooi geschreven
ik ga je volgen
| 10:09 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen