Deel 2: Onmenselijk veel verdriet.

Deel 2: Onmenselijk veel verdriet.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ja, er is iemand...

"Ja, er is iemand, al een hele tijd eigenlijk. Zo'n 1,5 jaar om precies te zijn. Het begon op die reis naar Amerika, toen we vastzaten en moesten omvliegen vanwege de aswolk tgv. de vulkaanuitbarsting in Ijsland". Slik, dat was die reis waarbij ik een kaartje op je nachttafel klaar legde voor Valentijn waarin stond hoezeer ik je miste en waarbij ik aan tafel bij je ouders luidop verkondigde blij te zijn nog te kunnen zeggen dat ik je oprecht gemist had na al die jaren samen. Ik herinner me ook nog dat dat de laatste reis was waarbij ik gemis gevoeld had, nadien was het anders geweest, eerder een opluchting.

" Zal ik je zeggen wie het is", vroeg ik hem? "Het is A. , de collega die we eens zagen op het sinterklaasfeest. Ze zat toen 'toevallig' alleen met haar kinderen aan tafel toen wij ook iets gingen drinken en je werd heel zenuwachtig toen onze kinderen zich niet als postkaartjes gedroegen". Het is ook die A. waarvan je had voorgesteld dat onze zoon er maar eens moest gaan logeren, ze had ook twee dochters en het zou zo goed zijn voor zijn frans". "Die A. waarbij het contract zo nodig moest getekend worden. De franstalige A. " Hij keek me vol ongeloof aan, hoe kon ik dit nu weten? "Ik ken je beter dan je jezelf kent" zei ik hem. "Ik wist het meteen".

Welgeteld één uur lag ik te draaien en te woelen in het stapelbed van onze zoon, geen haar op m'n hoofd dat eraan dacht nog langer bij deze man te slapen. Tot ik me opeens realiseerde dat ik geen plaats hoefde te ruimen, dat ik niet degene moest zijn die niet kon slapen in een 'vreemd' bed. En opnieuw lagen we zwijgend, op een zo groot mogelijke afstand van elkaar in een schijnbaar veel te klein bed. De volgende morgen had ik gehoopt wakker te worden uit deze nachtmerrie maar de grond zakte steeds verder vanonder m'n voeten weg. Hij wou dit nieuws alleen aan zijn ouders brengen, natuurlijk, zo kon hij het op zijn manier brengen, zijn waarheid meegeven. Zijn ouders hadden me nooit écht aanvaard, een simpele juf was voor hen nooit genoeg geweest voor hun ultra intelligente zoon. Ze hadden gewoon op meer gehoopt denk ik. Met zijn vader had ik een eerder koele band, ik voelde me nooit op mijn gemak bij hem, voelde hoe hij op me neerkeek, durfde met moeite mijn mond open te doen, voelde me dom in zijn bijzijn. Tegen collega's had hij zich ooit wel eens luidop afgevraagd waar zijn zoon in hemelsnaam met mij over kon praten? Soit belle et tais toi, leek me de beste oplossing in die tijd. Als ik maar lief genoeg was zouden ze me ooit wel leren appreciëren. Ik was jong en naïef... Met zijn moeder had ik een iets warmere band, met momenten zelfs echt hartelijk en ik zag haar dan ook oprecht graag. In die periode was ze vaak meer moeder voor mij dan mijn eigen moeder. Toen ik op een bepaald moment per ongeluk een gesprek hoorde tussen beide schoonouders waarin ze me tot op het bot neerhaalden en kleineerden raakte dat me tot diep in mijn ziel. Maar ik vergaf het hen, want ook dat hoort bij (schoon)families en ze waren meer familie dan ik ooit had gekend.

Ik zat rillend in bed, opgerold in foetushouding, alsof dat me troost zou bieden. Ik wou wegkruipen in het kleinste hoekje van mezelf, verdwijnen in het niets. De pijn reet me met scherpe steken uiteen, op dit eigenste moment wou ik gewoon dood zijn. Beneden hoorde ik de stemmetjes van mijn koters; 9 en 5 waren ze, nog totaal onschuldig, zich van geen kwaad bewust. Ze wisten nog van niets, hij wou het ze pas vertellen wanneer hij zou vertrekken. Ahja, want anders zou hij met hun pijn en verdriet moeten omgaan; elke dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Zorgen dat je er staat, dat de gewone dingen verder gaan, dat je kookt en ze naar school brengt. De energie hebt om dat verhaaltje voor te lezen voor het slapen gaan, te helpen bij het huiswerk van de oudste, zijn zwemzak op tijd klaar te maken, zijn agenda te ondertekenen, winkeltje te spelen met de jongste terwijl de kleinste dingen alle energie uit je lichaam wegzuigen. Zo bleef ik een dag of twee in bed, voor de kinderen had ik migraine, was het maar dat..

Maar op dag drie besloot ik te vechten, al was het met brandende tranen achter mijn ogen. Hij zou een appartement zoeken, daar was hij trouwens al weken mee bezig. Hij gaf de appartementen punten, één van de criteria was of er voldoende plaats was om alle kinderen ( zij had er ook 2) te slapen te leggen. Hij zocht meubelen uit, tekende uit hoe hij ze zou plaatsen, we gingen zelfs samen naar een meubelzaak... Ik was ondertussen nog een schim van mezelf. Als klein vrouwtje van 1m6O was ik altijd al vrij slank geweest maar 48 kilo wegen was ook voor mij een behoorlijke ondergrens. Op een bepaald moment stond ik poedelnaakt en graatmager naast hem in de badkamer, het moet de meest trieste en rauwe aanblik van verdriet geweest zijn, maar hij keek niet op ,het deed hem niets, opnieuw zag hij me niet. Op mijn vragen wou hij niet antwoorden, praten kon hij op dat moment niet aan, ik stond alleen met mijn pijn en onvoorstelbaar verdriet.

Tenslotte had hij een appartement gevonden aan zee, een prachtig appartement, allemaal nieuwe meubeltjes want hij kon haar toch moeilijk in een bed waar ik ooit in sliep laten slapen hé. Dat ik jaren met hem had geslapen vond ze blijkbaar minder erg.

Ik had nog een maand om mijn kinderen nog enkele herinneringen aan een 'écht' gezin mee te geven en dat was dan ook precies wat ik probeerde. Ondertussen maakte hij enthousiast plannen met haar, mooi weer? dan gaan we toch gezellig naar zee, neem maar je bikini mee...

Ik zorgde voor een uitgebreide brunch op zondag- is er iets gezelliger?- ,deed net iets meer moeite voor het avondeten -dat we trouwens zelden samen aten-, organiseerde een daguitstapje naar de Efteling en op de verjaardag van onze zoon; een dagje Brussel met de allerlaatste 'gezinsfoto'. Zo waren er sowieso weinig maar ik wou persé nog die laatste foto voor de kinderen. Voor later, wanneer ze zich ongetwijfeld niet meer zouden herinneren dat ze ooit deel uitmaakten van een kerngezin. Ik wou hem ook tonen wat hij achter zou laten, wou hem alsnog op andere gedachten brengen. Ik was zelfs bereid samen te blijven voor de kinderen en ieder z'n eigen gang te gaan. Ik was bereid tot alles wat m'n gezin kon redden.

Maar na een grote maand was op 11 september-our very own nine eleven- het moment gekomen dat hij zijn auto voor de laatste keer vol laadde en zou vertrekken. Onze zoon was naar het speelveldje in de buurt gelopen en daar in een boom gekropen. Hij wou er niet meer uit. We passeerden de buurvrouw, ondertussen vrienden geworden die mijn huilende gezicht zag en vroeg of ze kon helpen. Ik denk dat ze tot op de dag van vandaag goed beseft waar ze die dag getuige van was. Eens thuis,was het moment van afscheid nemen aangebroken, het viel de kinderen enorm zwaar en de papa maakte aanstalten om te vertrekken. Ik hield hem tegen, hij kon het niet aan, kon hier nu niet mee om zei hij. Wel, das dan dikke pech zei ik want hier ga je deze keer niet voor weglopen. Jij gaat nu met hen praten. We zijn met z'n allen een potje gaan huilen en uiteindelijk heb ik hem in de garage, zonder de kinderen, nog een knuffel gegeven en gezegd dat we dit goed gingen doen. Met alle gebroken stukjes van wie ik ooit was geweest...



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik kwam er nog niet toe om eens te komen lezen. Je drukt je erg mooi uit - ook al is dit een verhaal dat 'pijn' doet om te lezen.  Er komt een moment waarop je dankbaar gaat zijn om deze ervaring.  Een warme knuffel voor je ❤️
| 11:56 |
Dankjewel, vind ik fijn om te lezen.
| 00:22 |
heftige tijd vergeet jezelf niet al is dat wat je voelt op moment alleen nog maar pijn en automatische piloot gaat aan. Geef je tijd om te healen.
| 09:07 |
AN-DER-HALF-JAAR!!! Tsssssssss!!!! Ik ken hem niet, ik ken jij niet maar ik kook als ik zoiets lees. En dan bedoel ik niet het avondeten want ik heb mijn participizza al achter de kiezen. Wat een @#$%&(%&@(%&
| 19:58 |
Behoorlijk heftig allemaal :(
| 15:33 |
Heftig en indringend!
| 14:50 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen