Dochter (5) zet dames van bureau jeugdzorg op...

Dochter (5) zet dames van bureau jeugdzorg op hun plek!

Eerder schreef ik al deze blog over hoe een psychopathische ouder bij jeugdzorg overal mee weg komt, en het zelfs een soort samenwerking begon te lijken op den duur. Daarnaast vind je 2 van mijn blogs waarin ik mijn verdriet uit over wat ons allen aan is gedaan door vader en de falende hulpverlening. Mijn grote gemis, en hoe ik ermee probeer te dealen.

Vandaag neem ik jullie mee in een andere passage, op dit punt woonden de 2 oudste kinderen nog bij mij thuis, en dacht ik zelfs nog dat bureau jeugdzorg wel eindelijk in moest gaan zien wat er aan de hand was. En het tij dan eindelijk zou moeten gaan keren op korte termijn. Ik had geen flauw idee van wat er eigenlijk aan het gebeuren was, omdat ik vertrouwen had in het Nederlands hulpverleningssysteem, zelfs na de vele fouten die er al plaats hadden gevonden. Ik bleef vertrouwen en hoop houden.. 

Een passage betreffende het leed die jeugdzorg veroorzaakt heeft samen met de vader van mijn 2 oudste kinderen. Echter is dit een passage uit mijn lange verhaal waar ik stiekem nog steeds om moet lachen. Niet om wat zij probeerden te doen, maar om hoe mijn 5 jarige dochter hierop reageerde, en zij niet toegaf aan de gehaaide technieken van de 2 dames van Jeugdzorg die op huisbezoek kwamen.

Ze kwamen overigens niet omdat ik iets fout had gedaan, nee men kwam op huisbezoek, omdat het standaard zou zijn, nadat vader vlak hiervoor zijn stiefvader ontzettend zwaar had mishandeld. Voor de ogen van mijn 2 oudste kindjes, waarvan de oudste dus net 5 jaar was. Ik had wel een klein beetje het gevoel op dit punt dat men mijn kant neigde te kiezen, die dus in het belang van de kinderen was, en vader op zijn minst onder strenger toezicht zou houden met de kinderen na zijn zware mishandeling (dat overigens niet de eerste keer was ook).

Zonder dat ik hierover vooraf werd ingelicht, kwam niet enkel onze contactpersoon bij Jeugdzorg, maar ook een “collega” zoals zij haar noemde. Niet vertellende wat haar functie was, of wat zij kwam doen. Ik wist op dit punt nog niet goed hiermee om te gaan, en dit gewoon te vragen vooraf, en ik dacht op dit punt ook nog steeds dat ik nergens tegenin mocht gaan. Want als ik mijn mening zou geven of tegen zou werken of gewoon iets onderbouwd zou weigeren, ik de kinderen kwijt zou raken.

Afijn, ze waren er en kwamen binnen met wat spullen, wij mochten ons vooral nergens mee bemoeien. Op de bank keek ik toe hoe ze met mijn dochter aan de grote tafel gingen zitten met papieren en kleurpotloden. Hier begon het ontzettend gehaaide (en bijna misselijkmakende verhaaltje ) bedoelt om mijn dochter aan het werk te zetten om zwart op wit te krijgen van haarzelf dat dochter het niet fijn vond in ons huis. Want de hetze tegen ons was al lang bezig, echter had ik hier nog niet goed besef van, ik dacht op dit punt nog “gewoon” dat vader overal mee weg kwam.

Een vriend van de mevrouw met teken spulletjes had haar deze spullen meegegeven zei de collega tegen mijn 5 jaar oude dochter. Die wist namelijk dat ze op bezoek ging bij mijn dochter, en ze zou het zo leuk vinden als ze haar een paar mooie tekeningen cadeau kon geven als ze de spullen terug ging brengen naar haar. Dochter ging tot hier toe mee in haar verhaal, en luisterde wat ze te vertellen hadden. Ze mocht 3 tekeningen gaan maken, alle 3 met een huis. Eentje zou het fijne huis worden, de ander zou het niet fijne huis worden, en de laatste tekening mocht zij het huis van de dromen maken.

Dit aanhorende wist ik natuurlijk wel, dat naar aanleiding van de mishandeling men zo te weten hoopte te komen dat het huis waar de mishandeling plaatsvond het minder fijne huis zou zijn. Want dit was zo recent, en hun moeten nu eenmaal alles zwart op wit hebben. In dit geval mocht ze echter wel met kleurtjes werken ;) Mijn dochter is nogal creatief, net als ik, en ging aan de slag.

Als eerste werd dus samen met haar een huis getekend, en het fijne huis moest als eerst worden uitgewerkt, ze tekende het huis waar zij woonde met haar broertje: bij ons. De karakteristieken waren duidelijk en ook werd benoemd dat het ons huis was.

Op naar de tweede tekening, het minder fijne huis. Dat was het huis waar recentelijk de mishandeling van hun opa plaats had gevonden, door hun eigen vader. Voor hun ogen notabene! Een hele zware mishandeling kan ik je vertellen, hij was totaal door het lint gegaan. Wij hebben ook wel een vermoeden waar dit over is gegaan, gezien de leuke namiddag die de dag ervoor plaats heeft gevonden. Waar wij samen met de kinderen en hun vader en diezelfde opa een viering hadden. Vader voelde zich zichtbaar niet prettig bij het idee dat wij (dus ook mijn vriend) op 1 lijn zaten met zijn stiefvader. Wij werden immers gedemoniseerd door hem, dat kon toch niet kloppen dit? Uiteraard blijft het gissen, maar leer mij mijn ex kennen, de dag erna kwam er uiteraard (zoals altijd bij hem) veel drank aan te pas, tel uit je winst!

Daarna mocht mijn dochter het huis van de dromen tekenen, wat dat dan ook precies moest worden.. Dochter snapte het ook niet zo goed, en met hun uitleg begreep ik dat wel, maar goed, er werd een huis getekend, en op dat moment was ze nogal Frozen- fan dus werd er iets met haar vriendinnetjes en Frozen bij verteld.

Klaar is kees, en nu komt het leuke deel: deze dames hoopten uiteraard deze tekeningen mee te nemen, voor het in dossier, en zo kon er natuurlijk een gedragsdeskundige oid naar kijken. Of zij hun eigen verhaal erbij vormen (wat ik nu tegenwoordig eerder vermoed eerlijk gezegd gezien wat zij allemaal hebben gedaan). Er werd gezegd tegen haar: “Weet je nog dat ik daarstraks vertelde dat deze potloden terug moeten naar die mevrouw ze me heeft uitgeleend?” Dochter: “Ja”. Ze ging verder: “Nou, zou ik graag deze tekeningen erbij geven als cadeau voor haar, dan kunnen we ze mooi inpakken met een lintje en aan haar geven.”  Dochter: “Nee, die geef ik aan Sabrina (naam veranderd uiteraard), want die is jarig, en dat geef ik haar cadeau!” Mevrouw X en Y van Jeugdzorg deden poging na poging na poging, om tot de conclusie te komen dat ze het echt niet gingen winnen van mijn 5 jarige wijsneus. En vertrokken onverrichte zaken weer naar het kantoor.

Misschien voor de kenners overbodig om te benoemen, maar dit hele huisbezoek is nooit ergens terug te vinden geweest in het dossier! Nergens is het benoemd, het is net of het nooit heeft plaatsgevonden! Mogen jullie raden waarom? Want het is toch niet normaal dat een 5 jarige je onder de tafel lult als je bij jeugdzorg werkt he?

Dit is overigens het enige dat ik bij me heb nog, deze 3 tekeningen. Ik koester ze diep… Tot de dag dat ik ze terug kan geven aan haar, als ik die 2 weer in mijn armen kan sluiten...

Welkom op mijn blog!

Ik schrijf met veel plezier over allerlei uiteenlopende onderwerpen. Ik schrijf over misstanden die ik aan het licht wil stellen, maar ook humoristische verhalen door mij geschreven. 

Verder ben ik bezig met het schrijven van een boek en heb ik sinds kort mijn creatieve tekentalent weer hervonden.

Kortom, bij mij kun je terecht voor vele onderwerpen.

©LivingThaGoodLife    

~~~

Deze blog mag gedeeld worden

 

Promote: support and profit

Support LivingThaGoodLife with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
More